Iστολόγιο του Φαρμάκου

Τα φάρμακα των αρχαίων Ελλήνων «αποκρυπτογράφησαν» αμερικανοί επιστήμονες

2012-02-07T10:49:00.002+02:00

Το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα «αποκρυπτογράφησαν» αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι. Τα φάρμακα εντοπίστηκαν σε γυάλινα δοχεία, μέσα σε ναυάγιο ελληνικού πλοίου που ανακαλύφτηκε το 1989 ανοικτά της Τοσκάνης. Το πλοίο από ξύλο καρυδιάς, που ναυάγησε το 130 π.Χ., μετέφερε γυαλικά από τη Συρία και φάρμακα, τα οποία είχαν παραμείνει άθικτα από το νερό, αφού τα προστάτευαν τα γυάλινα δοχεία.Μετά από 20 χρόνια ερευνών, οι μελετητές κατάφεραν να αναλύσουν τα σκευάσματα, διαπιστώνοντας πως κάθε χάπι ήταν μείγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο, και τα οποία χρησίμευαν για τη θεραπεία των ασθενών στην αρχαία Ελλάδα. «Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού»«, δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το New Scientist.Στα χάπια εντοπίστηκαν ίχνη από καρότο, ραπανάκι, σέλινο, άγριο κρεμμύδι, βαλανίδια, λάχανο, ήμερο τριφύλλι (αλφάλφα), αχίλλεια, όπως και ιβίσκος, που πιθανώς είχε εισαχθεί από την Ανατολική Ασία, την Ινδία ή την Αιθιοπία. Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, ιατρός και βοτανολόγος (πρόδρομος των φαρμακοποιών), κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., περιέγραφε στα κείμενά του το καρότο ως πανάκεια για πολλά προβλήματα υγείας, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι αν κανείς το έχει φάει προκαταβολικά, δεν τον βλάπτουν τα ερπετά, ενώ παράλληλα βοηθά στη σύλληψη παιδιού. Η ανάλυση των αρχαίων παρασκευασμάτων-χαπιών, εκτός από τις νέες πληροφορίες, έχει δημιουργήσει και νέα μυστήρια για τους αρχαιοβοτανολόγους. Η μελέτη του DNA δείχνει ότι τα χάπια πιθανότατα περιείχαν και ηλίανθους, ένα φυτό που οι επιστήμονες ως τώρα πίστευαν ότι δεν υπήρχε στον «παλαιό κόσμο», πριν οι Ευρωπαίοι το ανακαλύψουν στην Αμερική. Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, οι βοτανολόγοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή ιστορία του φυτού και την παγκόσμια διασπορά του, όπως δήλωσε ο Τουγουέιντ, αν και παραμένει ακόμα η πιθανότητα η παρουσία ηλίανθου στα αρχαία χάπια να προέρχεται από πρόσφατη γενετική «μόλυνση».Ελπίζουν μάλιστα οι επιστήμονες πως θα καταφέρουν να αποκρυπτογραφήσουν και τις ακριβείς μετρήσεις που έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες γιατροί για να παρασκευάσουν τα φάρμακά τους, αισιοδοξώντας πως ίσως ανοίξουν έτσι νέοι δρόμοι στη φαρμακολογική έρευνα.
Πηγή: CretaLive

Η φαρμακευτική αριθμητική

2011-09-21T08:53:00.001+03:00

Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούσε στα χρόνια των σπουδών μου ήταν η υπερβολική -κατά τη γνώμη μου- αριθμολαγνεία των μαθημάτων: Στην αναλυτική χημεία η μέτρηση με το ζυγό έπρεπε να εμπεριέχει και τα 4 δεκαδικά στοιχεία। Φαρμακογενετική χωρίς στατιστική θεωρούταν ένα όνειρο απατηλό. Στη μικροβιολογία έπρεπε να μετρηθεί ο αριθμός και η έκταση των αποικιών για το σχετικό αντιβιόγραμμα. Στη φαρμακευτική τεχνολογία η ελάττωση του μεγέθους των σωματιδίων έπρεπε να μετρηθεί και να πιστοποιηθεί. Στη φαρμακευτική χημεία μία λάθος ποσότητα του σωστού αντιδραστηρίου οδηγούσε στη παραγωγή λανθασμένου προϊόντος και ούτω καθεξής.

Μοναδικό μου καταφύγιο από την αριθμολαγνεία νόμιζα ότι θα ήταν η ώρα της φαρμακολογίας και της τοξικολογίας। Κι όμως εκεί έμαθα την καλύτερη αριθμητική: Στη φαρμακολογία το να πολλαπλασιάζεις 1000 φορές το 1 δεν είναι το ίδιο με το πολλαπλασιάζεις 1 φορά το 1000. Με άλλα λόγια, εάν είσαι φαρμακοποιός δεν μπορείς να απαντάς αυθαίρετα στο εάν μια ουσία Χ είναι θεραπευτικά πολύτιμη ή τοξική εάν δεν γνωρίζεις τη δόση στην οποία αυτή χορηγήθηκε. Αυτή η αρχή της δόσης, που την εισήγαγε πριν από αιώνες ο Παράκελσος προστάτεψε τη φαρμακευτική τόσο από τον εμπειρισμό όσο και από τη συκοφαντία.

Δεκάδες «ειδικοί» της υγείας ανοίγουν σήμερα καταστήματα δεξιά και αριστερά από τα φαρμακεία διαλαλώντας το «φυσικό, αποτελεσματικό και ασφαλές» προϊόν τους. Άλλος πουλάει βοτάνια. Που απλά κάνουν καλό. Σε τι δόση; Ο Θεός ξέρει. Άλλος πουλάει τροφή. Τίγκα στα αντιοξειδωτικά. Που επομένως ντε και καλά προστατεύει τον ασθενή από καρκίνο μέχρι μαγουλάδες. Και όταν έρθουν τα μικρόβια ποιο κομμάτι του σώματος θα προκαλέσει το απαραίτητο οξειδωτικό στρες (oxidative burst) που χρειάζεται για την εξολόθρευση τους ;
Ο κατάλογος παρα-υγείας είναι ατελείωτος: θεραπευτικές πέτρες, συσκευές, έλεγχος του νου με τη μέθοδο Χ, έλεγχος της κοσμικής εναέριας ακτινοβολίας με τη μέθοδο Ψ συνδιαλογισμός με τον Γκουρού Βραχμ κλpπ. Κανείς από αυτούς δεν έχει τη δόση. Εκείνο που έχει είναι μόνο η υπόσχεση

Εξηγώντας στο κοινό ότι το επάγγελμα μας σχετίζεται με τη διαχείρηση της δόσης μπορούμε να το βοηθήσουμε να καταλάβει τη δική μας αριθμητική. Ίσως έτσι συμβάλλουμε στο να επιλυθεί και η διαφορά μεταξύ περιθωρίου κέρδους 35% και 23 %. Αν και αυτή είναι μια άλλη αριθμητική: Η πολιτική αριθμητική.

Οταν τα γονίδια λύνουν τη σιωπή τους

2011-02-18T15:49:00.003+02:00

Σε απομακρυσμένα χωριά του Ισημερινού, επιστήμονες εντόπισαν έναν πληθυσμό που μπορεί να κρατά το κλειδί στην αντιμετώπιση του διαβήτη και του καρκίνου.
Πρόκειται για ανθρώπους με ενός είδους νανισμό, οι οποίοι σχεδόν ποτέ δεν νοσούν από τις συγκεκριμένες νόσους. Φαίνεται πως μια γονιδιακή μετάλλαξη που περιορίζει την ανάπτυξή τους μπλοκάρει επίσης κυτταρικές αλλαγές που οδηγούν στις συγκεκριμένες νόσους.
Ερευνητές παρακολούθησαν την υγεία 99 κατοίκων του Ισημερινού που έπασχαν από το σύνδρομο Laron. Οι περισσότεροι είναι κοντύτεροι από 1,2 μέτρα επειδή η γονιδιακή μετάλλαξη εμποδίζει τη σωστή χρήση της αυξητικής ορμόνης από τον οργανισμό.
Αυτό αλλοιώνει τη δραστηριότητα άλλων ορμονών όπως της IGF-1 (βλ।φωτο) , ουσία που όπως δείχνουν έρευνες στο εργαστήριο μπορεί να τροποποιηθεί για να επιμηκυνθεί η διάρκεια ζωής.
Οι επιστήμονες ενδιαφέρονταν να διαπιστώσουν την κατάσταση ανθρώπων με σύνδρομο Laron.
Σε διάστημα 22 ετών ο συγκεκριμένος πληθυσμός δεν εμφάνισε διαβήτη και εμφάνισε μόνο ένα μη θανατηφόρο περιστατικό καρκίνου, αναφέρουν οι ερευνητές Jaime Guevara-Aguirre και Valter Longo.
Η απουσία διαβήτη ίσχυε παρόλο που ο πληθυσμός Laron έχει την τάση να είναι βαρύτερος από άλλους κατοίκους του Ισημερινού, ενώ το να είναι κάποιος υπέρβαρος αυξάνει τον κίνδυνο διαβήτη.
Αντίθετα, 1.600 από τους συγγενείς των εθελοντών οι οποίο ήταν φυσιολογικού ύψους και ζούσαν στις ίδιες πόλεις εμφάνισαν ποσοστά συνήθη για τον Ισημερινό όσον αφορά τις συγκεκριμένες νόσους. 5% εμφάνισαν διαβήτη και 17% καρκίνο.
Ωστόσο, οι ασθενείς με Laron δεν έζησαν περισσότερο από τους πιο ψηλούς συγγενείς τους. Οι κυριότερες αιτίες θανάτου ήταν ατυχήματα και νόσοι σχετιζόμενες με το αλκοόλ, δήλωσε ο Longo.
Οι ερευνητές ανέμιξαν συστατικά του αίματος των συμμετεχόντων με ανθρώπινα κύτταρα। Ανακάλυψαν ότι τα συγκεκριμένα συστατικά προστάτευαν έναντι μορφών κυτταρικής βλάβης και αλλοίωναν ορισμένα γονίδια που έχουν συνδεθεί με την επιμήκυνση της ζωής σε πειράματα στο εργαστήριο.

Επόμενο βήμα για τους ερευνητές είναι να εξετάσουν αν υπάρχουν ασφαλείς τρόποι χρήσης φαρμάκων που μπλοκάρουν τη δραστηριότητα της αυξητικής ορμόνης με τρόπους που θα μπορούσαν να προστατεύσουν έναντι των νόσων του γήρατος.
Η έρευνα δημοσιεύεται στο περιοδικό ‘Science Translational Medicine’.
Πηγές: ‘Science Translational Medicine’.

ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗ ΦΑΡΜΑΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΑΡΧΕΣ-ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΣΤΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΠΡΑΞΗ

2010-11-23T11:20:00.001+02:00

Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Αμφιθέατρο «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ», Τμήμα Φυσικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημιόπολη, Ζωγράφου 09:00 – 9.15
:
Εισαγωγή
Π. Μαχαίρας, Εργαστήριο Βιοφαρμακευτικής-Φαρμακοκινητικής, Τμήμα Φαρμακευτικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών
09:15-09:45
:
Θεραπευτική Μέτρηση-Παρακολούθηση Φαρμάκων στην Κλινική Πράξη
Σ. Μαρκαντώνη-Κυρούδη, Εργαστήριο Βιοφαρμακευτικής-Φαρμακοκινητικής, Τμήμα Φαρμακευτικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών
09:45-10:15
:
Μέτρηση επιπέδων φαρμάκων σε βιολογικά υγρά και εξατομικευμένη θεραπεία: Η εμπειρία στο εργαστήριο φαρμακοκινητικής του ΓΝΑ Σισμανογλείου
Κ. Αλαγιάννη, Φαρμακευτικό τμήμα του ΓΝΑ Σισμανογλείου
10:15-10:45
Η σημασία της εξατομικευμένης φαρμακοθεραπείας στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων
Α. Σκουτέλης, Ε’ Παθολογική κλινική, ΓΝΑ Ευαγγελισμός
10:45-11:15
:
Διάλειμμα
11:15-11:45
:
Therapeutic drug monitoring in Spain
Jose Ricardo Nalda Molina, University of Alicante, Spain
11:45-12:15
:
Η σημασία της μέτρησης των επιπέδων των φαρμάκων στην αντιεπιληπτική θεραπεία: Η εμπειρία στη Νευρολογική κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία»
Β. Θεοδώρου, Νευρολογική Κλινική, Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία»
12:15-12.45
:
Στρογγυλό τραπέζι: Συντονιστής Π. Μαχαίρας
12.45-13:30
:
Ελαφρύ γεύμα
13:30-14:00
:
Πληθυσμιακή φαρμακοκινητική και εφαρμογές της στην εξατομικευμένη θεραπεία
A. Δοκουμετζίδης, Εργαστήριο Βιοφαρμακευτικής-Φαρμακοκινητικής, Τμήμα Φαρμακευτικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών
14:00-14:30
:
Εξατομίκευση δοσολογίας: Παραδείγματα από τον τομέα της ογκολογίας
Α. Ηλιάδης, Laboratory of pharmacokinetics, Faculty of Pharmacy, University of Marseilles, France

Το ατελείωτο κλαμα της Μαρθας Β.

2010-07-09T00:26:00.004+03:00

Η Μάρθα Β।, ονειρευόταν να γίνει ηθοποιόςε και να διακριθεί σε δραματικές ταινίες. Δυστυχώς όμως ένα πρόβλημα στην καρδιά της περιόρησε την καριέρα της. Ο καρδιολόγος της συνταγογράφησε Digoxin® και όλα φάνηκε να πηγαίνουν και πάλι καλά για τη μικρή Μάρθα. Ωσπου…μια απροσδόκητη αύξηση της πίεσης την ώρα που έπαιζε στο θέατρο την ανάγκασε να ξαναπάει στον καρδιολόγο της, αυτή τη φορά για να ρυθμίσει την πίεση της. Ο γιατρός έκανε και πάλι το θαύμα του, κι έτσι, χάρις το Micardis® η Μάρθα ξαναβρήκε το κουράγιο για ζωή. Σε αυτό βέβαια συντέλεσε και ο αγαπημένος της, ένα φλερτ από το χώρο του θεάτρου.

Ένα βράδυ όμως , έγινε το μοιραίο: Ξαφνικά η Μάρθα αφού έκανε εμετό, λιποθύμησε। Ευτυχώς που βρισκόταν εκεί η φίλη της Μαρία Π. Καρυωτάκη που έτρεξε στο φαρμακείο για ένα τεστ εγκυμοσύνης πριν έρθει ο καλός της Μάρθας. Το τεστ βγήκε θετικό. Η Μάρθα πλημμύρισε ξάφνου από ευτυχία μέχρι που η Μαρία της θύμισε ότι είναι καρδιακή. Κι όταν η Μάρθα δίστασε να πιστέψει ότι της συνέβη κι αυτό, η Μαρία Καρυωτάκη άνοιξε το φύλλο οδηγιών του Digoxin® και έδειξε στη Μάρθα τις παρενέργειες του λέγοντας της ότι γρήγορα το παιδί της θα πεθάνει από το φάρμακο αν δεν τα τινάξει η ίδια από την εγκυμοσύνη.

Απελπισία έπιασε τη Μάρθα। Πως θα φέρει στον κόσμο το παιδί αυτό αφού είναι καρδιακή; Τι θα διαλέξει ο αγαπημένος της να σώσει; Αυτήν ή το παιδί;

-«Σκέψου τι πας να κάνεις Μάρθα!» Της είπε φεύγοντας. Τράβα και στο φαρμακοποιό σου να στα επιβεβαιώσει! Και ρώτα τον αν κάνει να αυξήσεις τη δόση του Digoxin® μπας και το ρίξεις. Δεν είναι γραφτό σου να γίνεις μάνα! Κι αν γίνεις, το παιδί σου θα είναι ανάπηρο!
Πήγε στο φαρμακοποιό και του τα είπε όλα. Αφού της έδωσε ένα μαντήλι για να σκουπίσει τα δάκρυα της σύστησε να πει στη φίλη της τη Μαρία Π. Καρυωτάκη να πάει στην κυριολεξία να… πνιγεί! Γιατί;

Απάντηση
Οι καρδιοτονωτικές γλυκοσίδες περνούν τον πλακούντα, αλλά τα νεογνά και τα παιδιά είναι σχετικά ανθεκτικά στην τοξικότητα τους. Μόνο το 1% της συγκέντρωσης διγοξίνης στο αίμα εμφανίζεται στο έμβρυο ως αμετάβλητη διγοξίνη, και ως ένα 3 % ως μεταβολίτες. Τα νεογνά μητέρων που χρησιμοποιούσαν διγοξίνη έχουν συγκέντρωση στο πλάσμα περίπου ίση με αυτήν της μητέρας χωρίς να υπάρχουν ενδείξεις βλαβερών επιδράσεων στο έμβρυο.

Ηθικό δίδαγμα: Ως επαγγελματίας φαρμακοποιός, μην αφήνετε την ελπίδα της κάθε Μάρθας, στην αφέλεια την ημιμάθεια και την απαισιοδοξία της κάθε κυρίας Καριωτάκη। Στο χώρο του φαρμακείου, σε αντίθεση με το χώρο του ρεαλιστικού κινηματογράφου, το τελευταίο πράγμα που πεθαίνει είναι η ελπίδα। Μην αφήνετε την εγκυμονούσα γυναίκα στο χώρο του φαρμακείου, στα χέρια οποιουδήποτε αναρμόδιου να την χαρίσει!

φωτιά στα Κόκκινα!

2010-06-22T19:02:00.006+03:00

Η Σαπφώ Ν., 67 ετών, σύζυγος, μητέρα, και γιαγιά, δούλευε για χρόνια στη βιομηχανία χημικών, στη φάμπρικα όπως έλεγε η ίδια. Ήταν η εργάτρια που κάθε βιομήχανος θα ήθελε να έχει. Κι αυτό γιατί ή Σαπφώ ένα μόνο αφέντη ήξερε στη ζωή της: Τον εαυτό της. Όταν έβλεπε κάτι στραβό στη δουλεία, φώναζε στον προϊστάμενο ότι το μαγαζί έχει γίνει Σόδομα και Γόμορρα, και πριν καλά καλά της πει τι να κάνει η Σαπφώ τους είχε βάλει όλους και όλα στη θέση τους.

Κάποια στιγμή Τα νεφρά της Σαπφούς «χτύπησαν Κόκκινο» όπως είπε στο φαρμακοποιό της και γι αυτό επισκέφτηκε ένα νεφρολόγο, που τον φώναζε « ο λεγάμενος» γιατί του άρεσε να έχει ωραίες γραμματείς. Δεν της άρεσαν αυτά της Σαπφούς, και τα εμπιστευόταν του φαρμακοποιού της. Σιγά σιγά η Σαπφώ άρχισε να γίνεται υποχόνδρια με τα φάρμακα, και τα έβαζε και με το φαρμακοποιό της:

-Δε μου λες χριστιανέ μου; Τασάκι το έχετε κάνει το νεφρί μου; Πρόσεχε γιατί άμα δω ότι ξεμωράθηκες κι εσύ και με κοροϊδεύεις θα σου βάλω μπουρλότο στο μαγαζί. Βαγγελίστρα μου τι μου΄τυχε με σας τους ανεπρόκοπους! Έχε χάρη βρε που σε ξέρω χρόνια και δε με πιλατεύεις. Άντε!

Κάποια στιγμή η Σαπφώ μπήκε νευριασμένη στο φαρμακείο και άρχισε να φωνάζει στο φαρμακοποιό:

-Που ‘σε βρε φαρμακοτρίφτη; Έλα γιατί γκρεμοτσακίστηκα στο σφουγγάρισμα και έχω μια πληγή σαν… Μα αυτή δεν είναι πληγή, είναι το μπλόκο της Κοκκινιάς!! Έλα βρε να μου βάλεις κόκκινο. Δε θέλω τίποτε άλλο με ακούς; Δε με περιμένει και κανένας λεγάμενος! Κόκκινο να μου βάλεις. Σκέτο κόκκινο!
Ξαφνικά εμφανίστηκε ο φαρμακοποιός. Κρατούσε στα χέρια του ένα χαρτί που είχε τσαλακώσει επιμελώς.

-Τι είναι αυτό χριστιανέ μου; Με αυτό θα μου καθαρίσεις την πληγή;
-Αυτό κυρία Σαπφώ είναι ένα μπουρλότο! Καλύτερα να μου διαλύσεις το μαγαζί παρά να σου δώσω κόκκινο.
-Γιατί βρε ανεπρόκοπε; Δε φτάνει που με παιδεύει το νεφρί μου και ο λεγάμενος, τώρα με παιδεύεις κι εσύ;

Γιατί ο φαρμακοποιός αρνήθηκε να χορηγήσει μερκούροχρωμ στην ασθενή;

Απάντηση

Η Σαπφώ πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια που προκλήθηκε από νεφροτοξικότητα. Το «κόκκινο» είναι μια υδραργυρική ένωση που απορροφάται από την ανοικτή πληγή, με αποτέλεσμα να ενισχύσει τη νεφροτοξικότητα γι αυτό και η μεβρωμίνη (mercurochrome) αντενδείκνυται στους ασθενείς αυτούς. Η πληγή θα έπρεπε να καθαριστεί με οξυζενέ.

Αντίο φίλε!

2010-06-09T21:58:00.006+03:00

Τον είχα συμμαθητή στο σχολείο. Δεν θυμομουν απολύτως τίποτα γι αυτόν Εκτος απο το ότι ηταν ένα πολύ καλό παιδί. Και σεμνό. Κάποια στιγμή- οταν οι σπουδες τελειώνουν, η καρριέρα γίνεται συνήθεια, η σχέση γίνεται γάμος, ο γάμος γίνεται διαζυγιο, το διαζυγιο γίνεται αλλος γάμος, ο γάμος γίνεται παιδιά, και τα παιδιά γίνονται σχολείο, -ξυπνάς και ψάχνεις να βρείς τι έκανες στην εποχή π.Ψ. (προ Ψήφου).

Ετσι καποιο βράδυ σερφάρντας στο διαδίκτυο ξαναβρήκα το Γιώργο. Που είχε κλήσει το δικό του κύκλο της ζωής. Σαρανταπεντάρης, με σπουδες κλινικής ψυχολογίας στη Γαλλία. Η δουλειά του; Να παρέχει ψυχολογική υποστηριξη σε ασθενείς με καρκίνο. Για να το κάνει αυτό , εκτος απο κλινική ψυχολογία θα έπρεπε να ξερει απο καρκίνο. Για να ξέρει και τι να πει στον ασθενή ανάλογα με το στάδιο της νόσου...

Καλά το μαντέψατε. Ο Γιωργος, ο κλινικός Ψυχολόγος, ο συζυγος, ο πατέρας, ο φίλος, έπαθε καρκίνο. Μελάνωμα. Που του έκανε δυο μεταστάσεις στους πνευμονες. Κι απο εκεί στον εγκέφαλο. Κι απο εκεί στα οστά. Κι απο εκεί στην αιωνιότητα.

Με πήρε κάποια μέρα τηλέφωνο κι ήταν ένας άλλος Γιώργος। Θέλησε να με ρωτήσει για όλες τις μπούρδες που υπάρχουν στο διαδύκτυο που τάζουν ότι σώζουν ζωές και απλά οι εταιρείες τις καταπολεμάνε. Την αποψη μου την ξέρετε όσοι με διαβάζετε। Δεν πιστευω στη συνωμοσιολογία Δεν πιστευω στο DCA στο σπέρμα του Ταυρου, στο σάλιο του σκύλου, στο δηλητήριο του σκορπιού, δεν πιστευω στην ομοιοπαθητική, δεν πιστευω σε τίποτα μη τεκμηριωμένα σε δυτικά -ναι ρε γαμω το! σε δυτικά επιστημονικά περιοδικά υψηλού impact factor! Και κυρίως δεν πιστευω ότι οι εταιρείες εχουν τάχα μου ανακαλύψει το φάρμακο του καρκίνου και το κρύβουν!

Εγω λοιπόν ο τα ξέρω όλα , ο τα σφάζω όλα, ο σε τιποτε δεν πιστευω, δεν ήξερα τι να του πω। Δεν είχα τίποτα να του πω। Εγω, ο εξπερ της επαγγελματικής επικοινωνίας! Ο Homo Etericus. Ο συγγραφεας και ταχα μου συμβουλος των απανταχου φαρμακοποιών εδω και δεκα χρόνια। Την τελευταία στιγμή (νομίζω ότι) κατάφερα να τον αποτρέψω απο το να χασει μια περιουσία απο τους αετονύχηδες।
Στο άκουσμα του θανάτου του συμμαθητή μου λυγισα. Κάπου μου ηρθε να χλευασω όλους τους επιστήμονες και τις εταιρείες μαζί για την ηλιθιότητα τους ως προς την πρόοδο των ερευνών σε σχέση με άλλες παθήσεις. Βαρέθηκα να ακούω καθε μερα να βρίσκουν κι απο ένα γονίδιο που φταιει για κάποιους καρκίνους και οι κ@λοδείκτες θνητοτητας και θνησιμότητας να μη λένε να ξεκολλήσουν.

Αντιο φίλε. Στο καλό. Μείνε ήσυχος. Να ξέρεις ότι εκανες καλύτερη δουλεια στους ασθενείς απο τις εταιρείες. Οι ασθενείς θα σε θυμούνται σαν ένα καλό επιστήμονα, και σαν ένα καλό παιδί. Αντίθετα τις εταιρείες με τα αντικαρκινικά κανείς δεν θα τις θυμάται. Κανεις, όσο δεν θα τα καταφέρνουν καλύτερα απο εσένα. Κανείς...........

απο την Πυθία στην πιθανότητα μέρος ΙΙ

2010-03-02T08:28:00.027+02:00

[συνέχεια απο το προηγούμενο]

.............Και τότε έγινε το λάθος. Τα φάρμακα που οι άνθρωποι ανακάλυπταν το ένα μετά το άλλο, άλλους τους έκαναν καλά και άλλους τους σκότωναν. Οι ιατροί, έπαψαν να πιστεύουν στους χρησμούς μου, κι άρχιζαν να με χλευάζουν. Έφεραν άλλη ιέρεια να κατοικεί στα μυαλά τους που μάλιστα είχε όνομα πολύ κοντά στο δικό μου: Την έλεγαν Πιθανότητα. Ο κάθε μέσος ιατρός που ήθελε να τα’ χει καλά με τη συνείδηση του και με το νόμο, έλεγε ότι το φάρμακο είναι πιθανώς αποτελεσματικό κατά της Υ νόσου. Η μόδα επικράτησε, και τότε ζήτησαν από μένα την Πυθία, να φύγω από τη σκέψη τους.

Αυτό έκανε καλό και σε μένα και στους ανθρώπους. Εγώ ξεκουράστηκα και από την άλλη μεριά, η πιθανότητα δεν ήταν κακό κορίτσι. Κατασκεύασε το placebo, που βοήθησε τους ανθρώπους να ξεσκαρτάρουν αρκετά φάρμακα. Εγώ πάλι πήρα την εκδίκησή μου, γιατί ενώ οι άνθρωποι έμαθαν τι δεν γιατρεύει, δεν ήξεραν ακόμα πώς να χρησιμοποιήσουν τα καλά φάρμακα με τέτοιο τρόπο που να θεραπεύσουν πιο πολλούς ανθρώπους. Βρε! Έχει ο καιρός γυρίσματα! Μαντεύω λοιπόν ότι θα ξαναρχίσουν οι γιατροί να πιέζουν τους φαρμακοποιούς για τη βελτίωση των φαρμάκων.
Έτσι κι έγινε. Ένας από τους φαρμακοποιούς αυτούς που αφουκράστηκε τα παράπονα των ιατρών ήταν ο Antoine Baumé (1728-1804).

Με επισκέφτηκε και μου είπε ακριβώς το τι συνέβαινε παρακαλώντας με, να του δώσω χρησμό. Έκανα το καθήκον μου, και του είπα περίπου τα εξής:

Στους δύο τρίτος μπόρεσε, με δόλο να χωρέσει,
χώθηκε μέσα στο νερό τη γύμνια του να κρύψει.

Μάρανε παιδικές ψυχές, έσβησε ανθρώπων πάθη,
γιατί κανείς δεν φρόντισε, τη πόρτα να του κλείσει.

Σαν τρίτος πήγε να διαβεί, τέταρτος να περάσει,
πέμπτος το Χάρο πολεμά, έκτoς τονε λαβώνει,
και τότε πια κατάλαβε πως Χάρος είναι ο ίδιος……..

Ο Αντωνάκης κατάλαβε. Εγώ, η Πυθία, τον είχα οδηγήσει να ανακαλύψει το δεύτερο βήμα για την ανακάλυψη ενός φαρμάκου: Τη μέτρηση. Η μέτρηση είναι αυτό που μετατρέπει τα φάρμακα σε δηλητήρια , η και αντίστροφα! Πήγε πίσω στο φαρμακείο του και δούλευε είκοσι μερόνυχτα. Όταν βγήκε, είχε ανακαλύψει το αραιόμετρο. Έτσι, κατάφερε να σταθεροποιήσει τα ελιξίρια. Σήμερα, όταν λέτε οινόπνευμα 90ο, εννοείτε 90 βαθμούς Μπωμέ, που μετριούνται με το σχετικό αραιόμετρο.

Όταν η Πιθανότητα έμαθε ότι ανακάλυψα τις μετρήσεις, για να δείξει και αυτή ότι κάτι κάνει, ανακάλυψε το στατιστικό σφάλμα. Έβαλε λοιπόν τους φαρμακοποιούς να κάνουν πολλές μετρήσεις για την αποφυγή σφαλμάτων. Κι αυτό ωφέλησε πολύ τα φάρμακα. Τώρα είχαμε ακρίβεια στις μετρήσεις. Παιδιά της Πιθανότητας ήταν οι φαρμακοποιοί Parke και Davies (τους βλέπετε παρακάτω, στο δεξιό τμήμα του πίνακα του Robert Thom) που κατάφεραν να τιτλοποιήσουν τα εκχυλίσματα, κι από τότε τα φάρμακα έχουν σταθερή δόση. Έτσι, οι άνθρωποι, πίστεψαν ότι βρήκαν τη μαγική συνταγή για να μη σκοτώνονται από τα φάρμακα.

Ε, τότε ήταν που έβγαλα ένα ακόμα χρησμό και δεν τον είπα σε κανένα:

«Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά»!

Πράγματι, οι φαρμακολόγοι άρχισαν να διαπιστώνουν ότι μόνο ένα μικρό μέρος των φαρμάκων πήγαινε στα πάσχοντα όργανα, και ξανάρχισαν να παρακαλούν ή να απειλούν τους φαρμακοποιούς. Αυτοί με τη σειρά τους δεν πήγαν στην Πιθανότητα αλλά ήρθαν σε μένα, την Πυθία. Τους ζήτησα να έρθουν σε μένα μαζί με δύο καλούς φαρμακολόγους. Μου έστειλαν τελικά τον Mayer και τον Overton το 1908. Να στη φωτόγραφία ο Overton. Αναισθησιολόγος παρακαλώ.

Ήταν καλοσυνάτοι άνθρωποι, και καλοί επιστήμονες. Μου’ παν λοιπόν, ότι τα φάρμακα που φτιάχνονταν δεν τα απορροφούσε καλά το στομάχι γι’ αυτό δεν είχαν δράση. Τότε, τους έδωσα τον παρακάτω χρησμό:

ΑΦΟΥ Η ΛΥΠΗ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙ, ΛΙΠΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΚΛΕΙΠΕΙ.

Δεν κατάλαβαν τίποτα. Αμ το τραβάει τελικά η ψυχή σας το βουκολικό! Τι να κάνουμε; Οι εποχές άλλαξαν, και σαν επαγγελματίας προφητατζού έπρεπε να προσαρμοστώ. Βλέπετε, είχα αρχίσει να έχω και ανταγωνισμό: Από αριστερά μου είχα τον Άγιο Φανούριο, που για μια πίτα σου φανερώνει τα πάντα, από δεξιά μου τις καφετζούδες, από αριστερά μου τις χαρτορίχτρες, από πάνω μου τους στατιστικολόγους, από κάτω μου τους αστρολόγους, ε, τι να κάνω η γυναίκα, έδωσα κι εγώ μεγαλύτερη ακρίβεια στο χρησμό μου, και τον έκανα πιο «μασημένο»:

Μην κάθεσαι να λειοτριβείς, βοτάνι δίχως λόγο.
Άχρηστο σου ’ναι το γουδί, λάθος φαρμάκι φτιάχνει.
Έχεις τη φύση αντίπαλο, κι είσαι παιδί της φύσης!

Στομάχι που δεν τρύπησε, φαρμάκι δεν το σκιάζει,
γιατί εχει φίλο το νερό, που όλα τα ξεπλένει.

Πάρε του Οδυσσέα ελιά, μ’ εκείνη θα νικήσεις,
γιατί εχει λάδι απαλό, που το φαρμάκι κρύβει.
Γι αυτό μπορεί και ξεγελά τη φύση -τη μητριά της…..

Οι φαρμακολόγοι φύγανε τρεκλίζοντας, μαζί με τους φαρμακοποιούς τους. Πιάσανε δουλειά. Ρίξανε στις φιάλες ελαιόλαδο. Πετάξανε όλα τα υπνωτικά φάρμακα μέσα . Άρχισαν να κουνάνε τις φιάλες, πέρα-δώθε, πέρα-κείθε, μέχρι να διαλυθούν. Έριξαν κατόπιν νερό που ως γνωστόν, δεν διαλύεται στο λάδι. Με τη βοήθεια της πιθανότητας, μέτρησαν πόσο φάρμακο είχε διαλυθεί στο νερό, και πόσο στο λάδι. Έπειτα ξανάδωσαν τα φάρμακα στους φαρμακολόγους. Η Πυθία δοξάστηκε για άλλη μια φορά: Όσο πιο πολύ διαλυόταν το φάρμακο στο λάδι, δηλαδή όσο πιο λιπόφιλο ήταν, τόσο αυξανόταν η απορρόφηση του. Η πιθανότητα τους βοήθησε να επαναλάβουν τα πειράματα αυτά με αιθέρα, με τη χρήση των συντελεστών κατανομής. Εκεί βρήκαν ότι όσο πιο λιπόφιλα ηταν τα φάρμακα, τόσο αυξανόταν η διάρκεια δράσης τους. Άρχισαν λοιπόν να αυξάνουν τη λιποφιλία των μορίων με τη βοήθεια της Πιθανότητας, της καταραμένης ανταγωνίστριας μου, και με ξαναξέχασαν οι φαρμακοποιοί.

Και τότε, έβγαλα ένα χρησμό για την πάρτη μου:

Καθαρό φάρμακο, χρόνο ημιζωής δε φοβάται!!!

Έτσι κι έγινε. Σαν χόρτασαν οι φαρμακοχημικοί με τα λιπόφιλα μόρια, κάλεσαν τους φίλους τους τούς χημικούς, να τους βοηθήσουν στην λιποφιλία.

Μέγα σφάλμα! Όχι και να πιστεύουμε ότι όποιος ξέρει να φτιάχνει ντουκόχρωμα, δικαιούται να φτιάχνει και φάρμακο!!! Το σφάλμα τους, οι φαρμακοποιοί το πλήρωσαν ακριβά. Τα λιπόφιλα φάρμακα δεν μπορούσαν να αποβληθούν, ειδικά στα γεροντάκια με ηπατική ανεπάρκεια. Αυτά, πήγαν στην άλλη ζωή τραγουδώντας το «Ω, ξείν αγγέλειν χημικοίς, ότι τήδε κείμεθα, τοις φαρμάκοις ρήμασιν πειθόμενοι». Και τότε, παράτησαν την Πιθανότητα, και ήρθαν και πάλι σε μένα, την Πυθία. Κατάλαβα. Είχε έρθει η ώρα για χρησμό. Και τον έδωσα, με χαρά:

Τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, σαν θες να τις περάσεις,
μην κανακεύεις το λαρδί, το βούτυρο, το λάδι.

Τάξ’ τους τ’ αθάνατο νερό, μονο απ’ αυτό να πίνουν,
έτσι θα φύγουν φάρμακα, που θέλουνε να κρύβουν,

για να μπορούνε οι ψυχές, κορμιά να εξουσιάζουν,
και να τους δίνουνε ζωή , με φάρμακα καινούργια.

Που ‘ρχονται και ξανάρχονται, μα πάντα ίδια είναι…….

Οι φαρμακοποιοί κατάλαβαν αμέσως τι εννοούσα: ενώ τα φάρμακα για να απορροφηθούν πρέπει να έχουν ένα λιπόφιλα τμήμα, για να απεκκριθούν από τα νεφρά, πρέπει να έχουν ένα υδρόφιλο τμήμα! Η βιοφαρμακευτική είχε κάνει την πρώτη της νίκη με σύμμαχο τη φαρμακευτική χημεία.

Έτσι φίλοι μου ιατροί και φαρμακοποιοί, φτιάχνονται σήμερα τα φάρμακα, για να είναι αποτελεσματικά και συνάμα ασφαλή. Κι έτσι, οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι στη ζωή χρειάζονται και την Πυθία, και την Πιθανότητα. Γιατί η ζωή προχωρεί χάρις τους ακραίους που συμβουλεύονται την Πυθία, και έτσι κάνουν τις μεγάλες ανακαλύψεις, αλλά συντηρείται χάρις την πιθανότητα, και έτσι γίνονται οι εφευρέσεις. Η Πυθία ανακάλυψε τους νόμους των δυνάμεων. Η πιθανότητα, προσεδάφισε τα διαστημόπλοια σε άλλους πλανήτες. Η πυθία ανακάλυψε τη θεραπεία. Η πιθανότητα εφεύρε το φάρμακο.

Η Πυθία μας έδωσε τη σκέψη. Η πιθανότητα, ένωσε πολλές σκέψεις μαζί, και μας έδωσε την πληροφορία. Σήμερα, ιατροί και φαρμακοποιοί χρησιμοποιούν την Πυθία και την πιθανότητα για να καταλάβουν την γενετική των φαρμάκων. Αυτό θα τους βοηθήσει να καταλάβουν εκ των προτέρων ποιες κατηγορίες ασθενών ωφελούνται περισσότερο από το ίδιο φάρμακο. Η Φαρμακογενετική θα μας βοηθήσει να φτιάξουμε καλύτερα φάρμακα, και να τροποποιήσουμε τις δόσεις στα υπάρχοντα.

Αλήθεια, εάν σας έδινα χρησμό που να έλεγε ότι πάντα το δίδυμο ιατρού / φαρμακοποιού θα έχει μια από τις εκπληκτικότερες ιστορίες, και πάντα θα ανήκουν στα ωραιότερα και σεβαστότερα επαγγέλματα στον κόσμο, τι πιθανότητα έχω να με πιστέψετε; Μην βιαστείτε να απαντήσετε. Πιείτε πρώτα μια γουλιά καφέ! Και μυρίστε το άρωμα του καλά πριν πιείτε! Έτσι, δεν θα σκοτώσετε την Πυθία που κρύβετε μέσα στην ψυχή σας.

Μυρίσατε; Καλό σας ταξίδι!!!

Απο την πυθία στην πιθανότητα: Μέρος Ι

2010-02-11T18:42:00.011+02:00

Θνητοί φαρμακοποιοί και γιατροί , απόγονοι του Κενταύρου Χείρωνα γεια σας!

Υποθέτω ότι τώρα που με διαβάζετε είναι απόγευμα, ή βράδυ, κι αυτό γιατί στον 21ο αιώνα δεν έχετε ανάγκη από χρησμούς πρωί-πρωί! Πηγαίνετε λοιπόν, φτιάξτε πρώτα ένα καλό, ζεστό καφέ, ή ένα ωραίο μυρωδάτο τσάι, και πριν το πιείτε, φέρτε το κοντά στη μύτη σας, και τραβήξτε μια δυνατή εισπνοή για να μυρίσετε το άρωμά του κι εσείς, κι εγώ. Ναι, καλά το καταλάβατε! Είμαι η Πυθία! Μόνο που από τότε που μου κάνατε έξωση από το μαντείο των Δελφών, κατοικώ στο μυαλό σας. Συντροφεύω τις δημιουργικές σκέψεις σας, και με τους χρησμούς μου σας βοηθώ να βρίσκετε μόνοι σας λύση στα προβλήματά σας, όταν οι επιστημονικοί, φιλοσοφικοί, και θρησκευτικοί τσελεμεντέδες δεν έχουν να σας προτείνουν κάποια λογική και εφικτή λύση στα προβλήματά σας.

Ναι, ναι σας άκουσα, μη φωνάζετε! Πονοκεφαλιάζω εύκολα γιατί το μυαλό σας με πιέζει όταν τσινάει! Δεν είμαι αδελφή του Μορφέα. Ο Μορφέας σας κάνει να ονειρεύεστε κόσμο καλύτερο μόνο όταν κοιμάστε, είτε ξαπλωτοί, είτε όρθιοι. Δεν θα πέσω στο επίπεδό του! Γιατί γνωρίζω πολύ καλά, και δεν χρειάζεται να μασουλάω δάφνη και κόκα γι’ αυτό, ότι ο ύπνος και ο θάνατος είναι αδέρφια. Εγώ δεν θα σας κάνω ποτέ να ονειρευτείτε ενώ κοιμάστε γιατί σας θέλω ονειροπόλους και όχι φαντασιόπληκτους. Όπως καταλάβατε, πελάτες μου είναι οι ονειροπόλοι, γιατί μόνο αυτοί δικαιούνται να είναι ρεαλιστές. Οι άλλοι, δεν είναι ρεαλιστές, είναι συμβιβασμένοι. Ευτυχώς, στην κλάση των συμβιβασμένων δεν ανήκουν οι φαρμακοποιοί, γιατί είμαι η προστάτιδά τους. Του π...., ε....με συγχωρείτε, του Οιδίποδα ήθελα να πω, του Οιδίποδα να είμαστε συμβιβασμένοι!

Τι; Παραξενευτήκατε με τον Οιδίποδα; Πιείτε άλλη μια γουλιά καφέ, και μην ξεχάσετε να μυρίσετε πριν πιείτε. Και πίνοντας, μάθετε λοιπόν ότι ο μπαμπάς μου, ο Θεός Απόλλωνας, στα μυθικά χρόνια έκανε μια βόλτα μέχρι τον ομφαλό της Γης, το κέντρο του κόσμου. Η περιοχή αυτή λεγόταν τότε Πυθώ. Ο μπαμπάς μου έφτασε μέχρι την Πυθώ με τα πόδια, χωρίς τζιπ, αγροτικά και τέτοια κόλπα! Σαν να μην έφτανε η κούρασή του, μαθαίνει ότι μέσα σε μια σπηλιά της περιοχής, κάτω από το έδαφος που σήμερα βρίσκεται το μαντείο, κατοικοέδρευε ο τοπικός νταβατζής, ο τρομερός δράκοντας Πύθων, μαζί με τη γυναίκα του την Δελφύνη.

Τσαντίζεται λοιπόν ο δικός μου, βγάζει το τόξο του, και σκοτώνει και τον Πύθωνα και την Δελφύνη, έτσι όπως σκοτώνεται το κακό από το καλό, το σκοτάδι απ’ το φως, η αρρώστια από το φάρμακο. Από τότε, ο Απόλλωνας ονομάστηκε Πύθιος, κάτι που φαίνεται ότι του άρεσε τόσο πολύ, που με βάφτισε Πυθία, και με έμαθε να μαντεύω, για να βοηθάω τους ανθρώπους.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση ανάγκη είχαν από μένα οι άνθρωποι εκείνη την εποχή! Έβλεπαν έναν άνθρωπο που είχε οίδημα στα πόδια, τον Οιδίποδα δηλαδή. Επειδή δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι ο άνθρωπος έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια, διέδωσαν ότι η καρδιά του φτερούγιζε μόνο για τη μάνα του! Τα υπόλοιπα τα ξέρετε από τις τραγωδίες.

Όταν ο Τειρεσίας του είπε ότι είχε παντρευτεί τη μάνα του, την Ιοκάστη, ο Οιδίποδας έβγαλε τα μάτια του, και με οδηγό την Αντιγόνη, κατέφυγε ως ικέτης στο δάσος των Ευμενιδών στον Κολωνό, όπου κι εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Κολοκύθια! Σε μένα ήρθε ο άνθρωπος για να βρει τη γιατρειά του! Απλά δεν το’ πανε οι Τραγωδοί, γιατί την εποχή εκείνη μόνο οι Θεοί είχαν το δικαίωμα και τη γνώση να θεραπεύουν. Έρποντας λοιπόν ο Οιδίποδας με παρακάλεσε να του μαντέψω τι να κάνει για να γιατρευτεί. Τότε εγώ, η Πυθία, τον έβαλα να ξαπλώσει λίγο για να σκεφτεί τον παρακάτω χρησμό που του έδωσα:

Σε δάσους τόπο φωτεινό, πηγή θα συναντήσεις.
Μα ούτε πουλί γλυκολαλεί, ούτε βατράχι κρώζει,
κι ούτε άνθρωποι, ούτε Θεοί στον τόπο εκείνο πάνε,,
να παίξουν, να γελάσουνε, να πιουν, να ξεδιψάσουν.
Κατάρα τον φωνάζουνε γιατί έχασαν δικούς τους.

Σκύψε, και κόψ’ το βότανο που ήλιος δεν το βλέπει,
που αψηφάει το νερό, τις πέτρες και τη λάσπη,
που χει καμπάνα τ’ άνθη του κι αγκάθια στο βλαστό του,
εκείνο που σου φαίνεται πιο άσχημο απ’ όλα.
Φαρμάκι κρύβει μέσα του, και δύναμη, κι αντάρα
γιατί όλοι το στραβοκοιτούν και το τσαλαπατάνε.

Βγάλ’ το φαρμάκι απ’ το χυμό, της Γης είναι το δώρο,
για εκείνους που αρρώστησαν, και πια δεν αγαπιούνται».

Ο Οιδίποδας άκουσε το χρησμό μου, και μπερδεύτηκε. Χρησμός ήταν αυτός, ή απόσπασμα από εκπομπή του Νέστορα Μάτσα; Σαν έξυπνος που ήταν όμως, περίμενε στο δάσος των Ευμενιδών μέχρι το 1785. Εκεί πέρασε ενας ιατρός ο William Withering. Έδωσε στον Οιδίποδα να φαει δακτυλίτιδα και σώθηκε. Το 1867, ο φαρμακοποιός Claude Nativel απομονώνει τη διγιταλίνη στη δακτυλίτιδα και σώζει εκατομμύρια ανθρώπους από την καρδιακή ανεπάρκεια.

Έτσι, αγαπητοί μου γιατροί και φαρμακοποιοί, οι πρόγονοί σας ανακάλυψαν ότι η Πυθία που έχουν στο μυαλό τους, τον οδήγησε στο πρώτο αξίωμα για την ανακάλυψη ενός φαρμάκου! Ερεύνα και μη πίστευε! Για να φτιάξεις ένα φάρμακο πρέπει να παρατηρείς και να ψάχνεις.

Πόσα και πόσα φάρμακα δε γέννησε αυτός ο χρησμός... Η ασπιρίνη, η πενικιλίνη, η κορτιζόνη, η αδρεναλίνη, οι σουλφοναμίδες, η cis-πλατίνη, η ρεζερπίνη, η ατροπίνη, τα αναισθητικά, τα γαγγλιοπληγικά, τα αντικαταθλιπτικά και πολλές άλλες κατηγορίες φαρμάκων, από το δικό μου χρησμό προέκυψαν.

Και τότε έγινε το λάθος!

[συνεχίζεται......]

Η τελευταία εφημερία

2009-12-27T09:02:00.001+02:00

Τον κοίταζε κατευθείαν στα μάτια. Θα έδινε όρκο ότι του έβγαζε και τη γλώσσα έξω για να τον κοροϊδέψει εάν δεν ήταν σίγουρος ότι δεν είχε πιει ούτε σταγόνα. Και πώς να πιει; Το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου ο κύριος Ματθαίος, ή Μαθιός όπως τον φώναζαν οι ηλικιωμένοι πελάτες του, θα έκανε την τελευταία του διανυκτέρευση στο φαρμακείο. Αυτό ήταν! Επιτέλους τέλος! Τελεία και παύλα, πώς το λένε... Αυτή η νύχτα μένει! Ή έτσι τουλάχιστον το είχε σχεδιάσει ο κύριος Μαθιός. Tην άλλη μέρα, θα έβαζε λουκέτο στο φαρμακείο μαζί με το «Πωλείται». Και γιατί όχι άλλωστε; Η κόρη του δήλωσε ότι δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το φαρμακείο, γιατί πρώτον δεν είχε πάρει πτυχίο ακόμα. Χρωστούσε ένα μάθημα. Αυτό τουλάχιστον του τσαμπουνάει εδώ και πέντε χρόνια. Κατά βάθος όμως ήξερε την αλήθεια. Η κόρη του φοβόταν την πλήξη του φαρμακείου, και σ’ αυτό έφταιγε εκείνος. Κάθε βράδυ γύρναγε μουτρωμένος. Τα πρώτα χρόνια όταν δεν του πετύχαινε η αλοιφή. Τα επόμενα χρόνια, επειδή σπάνια του ζητούσαν αλοιφή. Τα τελευταία χρόνια επειδή είχε γίνει ο ίδιος «αλοιφή». Ξέρεις τι είναι να’ χεις να κρατάς ένα φαρμακείο, να χτίσεις ένα σπίτι για τα παιδιά σου και να τα μορφώσεις στην Ελλάδα; Και το σκασμένο το παιδί σου να μη λεει να πάρει το πτυχίο του γιατί έτσι, διαπίστωσε ξαφνικά ότι η φαρμακευτική δεν έχει υπόσταση στην Ελλάδα; Και ποια επιστήμη έχει; Ε, όχι να συγκρίνουμε και τα επαγγέλματα με τα λειτουργήματα!

Αυτά έλεγε και ξανάλεγε μέσα του ο κυρ-Μαθιός, εκείνο το βράδυ της τελευταίας εφημερίας του, μέχρι που το βλέμμα του καρφώθηκε σ΄εκείνη την τρύπα, στη γωνία του φαρμακείου του. Τριάντα χρόνια δεν έλεγε να την κλείσει. Ούτε κι αυτός ήξερε γιατί. Ή μάλλον ήξερε: Βαριόταν. Εκείνο το βράδυ όμως, τα δύο πονηρά μάτια που τον κοίταζαν βλοσυρά και ειρωνικά, του τράβηξαν το βλέμμα. Ο κυρ-Μαθιός μονολόγησε με εκνευρισμό:
- Ποντικός!!! Αϊ στο διάολο!!
- Μη λες ονόματα άνθρωπέ μου!! Και οι τοίχοι έχουν αυτιά!!!
Ο κυρ-Μαθιός πάνιασε.
- Τι;; Μιλάει; Θεέ μου, δεν είμαι καλά! Ένα γιατρό!!! Που τα’ χω τα τηλέφωνα;
- Άσ’ το τηλέφωνο κάτω γέρο Μαθιέ! Δεν θα σου χρειαστεί! Τετρακόσια τα έχεις!
- Μα τι είσαι εσύ; Ποιος είσαι; Από που έρχεσαι;
- Α, ναι! Ξέχασα να σου συστηθώ: Σπερματσέτος, Καλικάντζαρος!
- Τι καλικάντζαρος; Θεέ μου! Κάτι θα κατάπια, δεν μπορεί!!
Ο κυρ-Μαθιός έτριψε τα μάτια του. Ξανά κοίταξε μέσα στην τρύπα. Τίποτα! Ουφ! Οπτασία ήταν. Μάλλον από το ξενύχτι. Έκανε ένα διστακτικό βήμα για να πάει στο γραφείο του. Εντάξει! Έκανε και δεύτερο. Εντάξει. Πατάει στα πόδια του. Έκανε και τρίτο. Εντάξει, δεν είχε τρελαθεί! Έκατσε στο γραφείο του και έψαξε να βρει τις σφραγίδες του, τάχα μου για να τις βάλει σε τάξη. Ώσπου, ξανά ακούει την ίδια φωνή, να έρχεται από την τρύπα:
- Δεν σου’ πα να μη λες ονόματα; Ούτε Θεούς, ούτε δαίμονες;
Υστερία έπιασε το Μαθιό. Τρεκλίζοντας ξαναπήγε στην τρύπα, που τον περίμεναν τα ίδια μάτια και η ίδια φωνή:
- Καλά, που ζεις; Δεν έχεις ακούσει για καλικάτζαρους;
- Καλικάντζαρους......και μάλιστα με όνομα Σπερματσέτου....ε, λοιπόν, όχι! Μόνο η γιαγιά μου, μου έλεγε για δαύτους. Σιγά μην είσαι καλικάντζαρος! Τριάντα χρόνια έχω ανοιχτή αυτή τη τρύπα, γιατί δεν έκανες την εμφάνισή σου, για να πειστώ και εγώ ότι υπάρχεις;
- Γιατί κάθε φορά έφερνες αγιασμό. Φέτος που αποφάσισες να το κλείσεις το φαρμακείο δεν έφερες αγιασμένο νερό, κι έτσι, είπα να κατέβω για να τα πούμε. Α! Επί τη ευκαιρία, δεν θα με κεράσεις κάτι;
- Πώς! Έκανε σαστισμένος ο Μαθιός. Τι θα πάρεις;;
- Σπερματσέτο, τι άλλο; Είπε ο καλικάντζαρος.

Του έβαλε και έφαγε. Θα πρέπει να έφαγε τόσο σπερματσέτο, όσο δεν κατάφερε να του κλέψει για τριάντα χρόνια. Τελικά οι φαρμακοποιοί κάνουν καλό σε όλους! Και καλικάντζαρος να είσαι «φχαριστημένος» θα φύγεις απ’ το φαρμακείο.

- Λοιπόν; Φώναξε τώρα ξεθαρρεμένος ο Μαθιός.
- Ωραίο το σπερματσέτο σου, απάντησε ο καλικάντζαρος. Λοιπόν...θα θέλεις να μάθεις τι είμαι και γιατί ήρθα, έτσι;
- Ναι.
- Καταρχήν, μάθε ότι είμαι δαίμονας. Γι’ αυτό σου είπα να μη λες ανταγωνιστικά ονόματα. Είμαι ο δαίμονας του συμβόλου σου. Ξέρεις Μαθιέ το σύμβολο των φαρμακοποιών;
- Ναι. Είναι το γουδί και το φίδι. Συμβολίζουν την Υγεία, τον Ασκληπ.....
- Μπούρδες!
- Μα το αναφέρει η Ιστορ....
- Μπούρδες!
- Ε, τότε πες μου εσύ!
- Το φίδι είναι αναπαράσταση του δαίμονα της ζωής . Συμβολίζει την αιώνια νιότη. Κι’ αυτό γιατί το φίδι αναγεννάται. Και μάλιστα κάθε Άνοιξη. Γι’ αυτό και το φίδι στους αρχαίους Έλληνες έγινε σύμβολο της γονιμότητας και της σοφίας. Και τα δύο βλέπεις παραπέμπουν σε αναγέννηση. Γι’ αυτό έγινε σύμβολο του Ασκληπιού. Γι’ αυτό έγινε σύμβολο των φαρμακοποιών. Για να φτιάξεις φάρμακο, θα πρέπει να έχεις γόνιμη σκέψη και σοφή εκτέλεση.
- Σωστά. Για να φτιάξεις φάρμακο....και δε μου λες καλικάντζαρε, για να «κρατήσεις» φαρμακείο, τα ίδια θες ή απλά μια γερή δόση υπομονής και από ένα ηρεμιστικό την ημέρα;
- Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Αυτοσεβασμό πρέπει να έχεις και σεβασμό σε αυτό που κάνεις.
- Τι λες καλικάντζαρε; Πας καλά; Να σου πω... Στο βιβλίο αυτό, θα βρεις την ιστορία του φάρμακου. Μάθε λοιπόν ότι σαν κι αυτό κυκλοφορούν χιλιάδες. Για την ιστορία του φαρμακείου ξέρεις τίποτα; Έτσι, για να πειστώ και εγώ δηλαδή...
- Ξέρω. Αλλά για να σου πω, πρέπει να με ακούσεις χωρίς πολλές διακοπές. Δεν πρέπει, βλέπεις να με βρει ο ήλιος εδώ….
- Καλά, καλικαντζαράκι μου, σε ακούω. Εξάλλου, η νύχτα είναι μακριά, και άλλη παρέα δεν έχω. Λέγε λοιπόν.
- Άκου λοιπόν Μαθιέ. Οι γιατροί ανά τον κόσμο, λίγο πριν ξεστομίσουν τη λέξη Ιπποκράτης, αναφέρουν τη λέξη Ασκληπιός για να ζεσταθεί ο στόμας τους.
- Το στόμα τους εννοείς...
- Ο στόμας τους! Καλικάντζαρος είμαι, όπως θέλω το λεω. Άκου λοιπόν: Ο Ασκληπιός είχε το φιδάκι που σου’ πα παραπάνω γιατί έπρεπε να εφευρεθεί ένας Θεός να κρατάει τη γνώση που συμβολίζει. Στα χρόνια του βλέπεις, οι Θεοί ευθύνονταν για την Υγεία και για την αρρώστια και για τη ζωή και για το θάνατο. Ο μάγκας ο Ασκληπιός όμως, δεν θα μπορούσε να γίνει ο Θεός της Ιατρικής, εάν δεν του είχε εμπιστευτεί ένας καλικάντζαρος της εποχής του, ο Κένταυρος Χείρωνας πώς να φτιάχνει τα φάρμακα. Ο πρώτος φαρμακοποιός λοιπόν στην Ιστορία ήταν ο Κένταυρος Χείρωνας.
- Άστα ψόφια! Πάμε στο ζουμί!
- Καλά. Ασήμωσε εσύ σπερματσέτο, και εγώ θα σου λεω. Τα χρόνια λοιπόν συνεχίζουν ομαλά. Οι καλικάντζαροι που κατέβαιναν τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς, έβλεπαν τους γιατρούς να είναι και φαρμακοποιοί συνάμα. Τα χρόνια όμως πέρασαν, και ο Πλίνιος μας πληροφορεί ότι οι ιατροί αρχίζουν να αναθέτουν σε άλλους την παρασκευή των φαρμάκων.
- Λογικό! Κάποιος πρέπει να ξέρει να κάνει διάγνωση, και κάποιος άλλος πρέπει να ξέρει να φτιάξει και να φυλάξει το φάρμακο.
- Καλά τα πας! Ο πρώτος γνωστός «άλλος» είναι ο Άγιος Δαμιανός, κολλητός του ιατρού Άγιου Κοσμά. Το δίδυμο γιατρού-φαρμακοποιού, έδρασε στα χρόνια του Διοκλητιανού, αλλά και οι δύο μαρτύρησαν γιατί ήταν Χριστιανοί. Χμ...ο Χριστιανισμός επέζησε ως ιδέα γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι αξίζει να πεθάνει κανείς για την ιδέα αυτή.
- Άστα αυτά καλικάντζαρε! Δεν είναι το ισχυρό σου σημείο. Λέγε για την ιστορία των φαρμακείων!
- Καλά... Όπως θα ξέρεις, η εξουσία είναι γλυκιά. Μόλις λοιπόν επικράτησε ο Χριστιανισμός, άρχισαν οι αιρέσεις. Μια από αυτές ήταν ο Νεστοριανισμός. Οι οπαδοί του Νεστόριου, αφού έφαγαν το ξύλο της ζωής τους κατέφυγαν στη Συρία και τη Μεσοποταμία. Εκεί παρέδωσαν όλη την αρχαία Ελληνική γνώση, μαζί με τη Φαρμακευτική στους Άραβες. Άλλοι συμβολιστές και αυτοί!
- Γιατί το λες αυτό καλικάντζαρε;
- Να, πάρε παράδειγμα του καφέ που πίνανε. Το ξέρεις ότι η λέξη καφές είναι Αραβική και σημαίνει «ισχυρός»;
- Έλα, δεν με ενδιαφέρει η Ιστορία των τονωτικών! Μπες στο θέμα σου!
- Καλά! Οι Άραβες έκαναν την πρώτη απόπειρα διαχωρισμού του επαγγέλματος του φαρμακοποιού από αυτό του ιατρού, μέσω ενός κωδικοποιημένου προγράμματος εργασίας και για τους δύο, που λεγόταν krabbadin. Και πώς να μην το’ καναν δηλαδή; Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τον άμβυκα της απόσταξης (el- embik), το ελιξίριο (el- eksir=λίθος της γνώσης), την αλκοόλη (al-kohol), το σιρόπι (scarab) και δε συμμαζεύεται. Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Οι ιατροί; Αυτοί είχαν μείνει στο να κόβουν μαργαρίτες (μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά) με βάση τα βιβλία του Διοσκουρίδη. Έτσι λοιπόν, να σου και το πρώτο φαρμακείο του κόσμου. Στη Βαγδάτη, το 766μ.Χ.
- Μα αυτοί έχουν σφάξει κόσμο και κοσμάκη.
- Ενώ οι Χριστιανοί είναι άγιοι ε;; Έχεις ακούσει το περίφημο «κολλημένος με το Σταυρό»; Άντε, να μη σου θυμίσω όλη την ιστορία από τις Σταυροφορίες μέχρι το Ιράκ! Το ζήτημα είναι ότι τους Άραβες πολλοί εμίσησαν, τις γνώσεις και τις απόψεις τους όμως, ουδείς! Έτσι, ο βασιλιάς Ρογήρος ο Β΄(1093-1154), γνωστός και για την άλωση της Ελληνόφωνης κάτω Ιταλίας, ιδρύει στη Νάπολη, το 1ο Ευρωπαϊκό φαρμακείο. Που αλλού να το ίδρυε; Εκεί κοντά, στο Σαλέρνο, υπήρχε πανεπιστήμιο ξακουστό, που διέθετε την 1η φαρμακευτική σχολή, με βούλα του Καρλομάγνου. Εξακολουθούσε όμως το πρόβλημα του μπεζαχτά. Γιατί οι γιατροί βλέπεις, όταν κατάλαβαν ότι σε λίγο θα έχαναν τον έλεγχο της παρασκευής των φαρμάκων, άρχισαν να εκτοξεύουν μύδρους εναντίον των φαρμακοποιών. Η ιστορία τιμώρησε την αλαζονεία τους. Ο βασιλιάς της κάτω Ιταλίας, Φρειδερίκος ο ΙΙ ορίζει με νόμο την υπόσταση του φαρμακείου, απαγορεύοντας στους μεν ιατρούς να παρασκευάζουν φάρμακα, στους δε φαρμακοποιούς να δίνουν ιατρικές διαγνώσεις...
- Αν μου πεις ότι οι ιατροί «αποχώρησαν ήρεμα από τη διαδήλωση», θα πιστέψω ότι σε πείραξε το πολύ σπερματσέτο που έφαγες.
- Μωρέ μια χαρά ήταν το σπερματσέτο. Οι συνάδελφοί σου δεν ήταν. Γιατί έφαγαν τέτοια λάσπη από τους Ιατρούς, που οδηγήθηκαν στην δημιουργία των πρώτων σωματείων. Στην Ιταλία, αυτό έγινε το 1300 στο Μιλάνο. Τα σωματεία διεκδικούσαν και αναβάθμιση των γνώσεων του φαρμακοποιού μαζί με το ρόλο του, όχι μόνο να κερδίσουν τη μάχη της δραχμομυκίνης! Έτσι, στη Βενετία καθιερώνονταν από 1480 οι εξετάσεις για να γίνει κανείς φαρμακοποιός. Ο πρώτος φαρμακευτικός σύλλογος έγινε το 1548 στη Γαλλία. Τα σωματεία των Φαρμακοποιών πάλεψαν όλο το 15ο-16ο αιώνα για την αναβάθμιση του επαγγέλματός τους.
- Και δηλαδή τι έγινε όταν το πέτυχαν;
- Άνθισαν όλες οι επιστήμες του Ντουνιά! Δεν υπάρχει Μαθιέ θετική επιστήμη που να μη πέρασε, γεννήθηκε, ή επηρεάστηκε από το χώρο του φαρμακείου: Η ιατρική, η Χημεία, η Βιολογία, η Φυσική, η Θεολογία , τα Μαθηματικά, από τα κόσκινα των φαρμακείων πέρασαν για να πάρουν επιστημονική υπόσταση. Τι θες, παραδείγματα; Η πτώση της Αλχημείας ταυτίζεται με την ανάπτυξη Φαρμακοποιίας, η Συστηματική Ζωολογία και Βοτανική, με τη συγκεκριμενοποίηση του μέρους του φυτού ή του ζώου που βρίσκεται το δραστικό συστατικό, η ανακάλυψη των στοιχείων... ας είναι καλά ο φαρμακοποιός Scheele που αρνήθηκε να παει στο Πανεπιστήμιο, κλπ, κλπ, κλπ....
- Καλικάντζαρε από επιστήμη καλά πας. Από Νομοθεσία ξέρεις να μου πεις;
- Χμ! Το 1336, στις 22 Μαΐου, ο βασιλιάς Φίλιππος VI της Γαλλίας βγάζει το πρώτο φιρμάνι για έλεγχο ιδιοσκευασμάτων, μαζί με κριτήρια για την ανάγνωση των συνταγών. Το 1350 στην Νυρεμβέργη βγαίνει το πρώτο διάταγμα που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ Ιατρού και Φαρμακοποιού, και επιβάλλει πρόστιμο στους Ιατρούς, που και συνταγές εκτελούν, και ακριβότερα από τους Φαρμακοποιούς τις πουλάνε. Το 1605 βγαίνει, με απαίτηση των ίδιων των σωματείων, το πρώτο διάταγμα που απαγορεύει την εκτέλεση συνταγής εάν ο ιατρός είναι άγνωστος στο φαρμακοποιό.
- Α, ώστε γι’ αυτό έχω πήξει στη σφραγίδα...
- Ξέχασα να σου πω ότι από το 1633 καθιερώνεται με διάταγμα το βιβλίο εργαστηρίου. Και όλα αυτά, σ΄ ένα κόσμο που απαγόρευε (μέχρι και το 19ο αιώνα) στις γυναίκες ν’ ανοίξουν φαρμακεία.
- Αμάν βρε καλικάντζαρε! Πάλι αλοιφή έγινα απόψε. Έρχεσαι λοιπόν να μου πεις ότι για πράγματα που με κάνουν και βαριέμαι, έγινε τόσος σαματάς, και μάχες, και σωματεία, και όλα τα συμπαρομαρτούντα νοσήματα;
- Ναι φίλε μου. Τα φαρμακεία άρχισαν να αναπνέουν από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά. Πρώτοι οι Γάλλοι επαναστάτες αναγνώρισαν πραγματικά το ρόλο, την αξία και την υπόσταση του φαρμακοποιού.

- Και δε μου λες καλικαντζαράκι, πότε έγινε το.... Μα που πήγες;
- Φεύγω φίλε μου. Ξημέρωσε. Να θυμάσαι ότι είναι εύκολο να έχεις το φίδι της γνώσης για σύμβολο. Το δύσκολο είναι να το κρατήσεις. Πάψε λοιπόν να γκρινιάζεις κι εσύ κι η κόρη σου, και κάνε κάτι για να έχω κι εγώ να λεω στους νεότερους φαρμακοποιούς στα επόμενα χρόνια. Πτυχίο θα πάρει, να’ σαι σίγουρος. Μην περιμένεις όμως να την κάνουν φαρμακοποιό οι καθηγητές της. Γιατί πολλοί από αυτούς ούτε σπούδασαν φαρμακευτική, ούτε θα κάνουν ποτέ εφημερία σε φαρμακείο. Εσύ θα την κάνεις να σκέφτεται σαν φαρμακοποιός. Εσύ, και μόνο εσύ!!! Άντε, και του χρόνου!!!

Μορφίνη και καρκίνος

2009-12-09T22:48:00.007+02:00

Θυμάστε τον όρο παρηγορική θεραπεία; Τον χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να περιγράψουμε την αναλγητική αγωγή που χορηγηται σε τελικά στάδια του καρκίνου όταν οποιοδ΄δηποτε χημειοθεραπεία ή άλλη θεραπευτική μέθοδος δεν αναμένεται να επιφέρει βελτίωση στην κατάσταση της υγείας του καρκινοπαθή. Συνήθως τα αναλγητικά που χορηγούνται είναι οπιουχα Ενα τέτοιο αναλγητικό η μορφίνη, χορηγείται συχνά στους ασθενείς για να ανακουφίσει τους πόνους τους από μια χειρουργική επέμβαση ή από τους καρκινικούς όγκους.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του BBC, διαπιστώθηκε απο Αμερικανούς ερευνητές του πανεπιστημίου του Σικάγο, ότι η μορφίνη μπορεί στην πραγματικότητα να ενθαρρύνει και να συμβάλλει στην εξάπλωση του καρκίνου στο σώμα του ασθενούς Ο μηχανισμός της δράσης αυτής της μορφίνης είναι η συνεισφορά στην αγγειογένεση (Η μορφίνη βοηθά στην ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τους όγκους με οξυγόνο και θρεπτικές ουσίες, συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω ανάπτυξή των όγκων). Με τον τρόπο αυτό, υποστηρίζεται ότι , η μορφίνη διευκολύνει τα καρκινικά κύτταρα να επεκταθούν σε άλλους ιστούς και έτσι να εξαπλωθούν.

Μιλώντας σε συνέδριο του Αμερικανικού Συλλόγου Ερευνών για τον Καρκίνο, στη Βοστώνη, οι ερευνητές ανέφεραν επίσης ότι έχουν βρει ένα φάρμακο που καταπολεμά αυτές τις παρενέργειες της μορφίνης. Σύμφωνα με τον δρα Σίγκλετον, ένα φάρμακο, η μεθυλοναλτρεξόνη, που είχε ανακαλυφθεί στη δεκαετία του΄80, για να καταπολεμήσει τη δυσκοιλιότητα που φέρνει η μορφίνη, φαίνεται να βοηθά επίσης στην καταπολέμηση των ανεπιθυμήτων ενεργειών της ουσίας, χωρίς αυτή να χάνει τη βασική ιδιότητα ανακούφισης από τον πόνο.

Πειράματα που έγιναν από τους ερευνητές του πανεπιστημίου του Σικάγο σε ποντίκια με καρκίνο των πνευμόνων, έδειξαν ότι το συγκεκριμένο φάρμακο εμπόδισε την μορφίνη να επάγει την ανάπτυξη των όγκων και μείωσε κατά 90% την εξάπλωση του καρκίνου στα πειραματόζωα.

«Αν αυτό επιβεβαιωθεί κλινικά, τότε μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που κάνουμε χειρουργική αναισθησία για τους ασθενείς με καρκίνο», δήλωσε ο Σίγκλετον, που πρόσθεσε ότι παράλληλα «θα μπορούσαν να αναζητηθούν δυνητικές νέες εφαρμογές γι' αυτή τη νέα τάξη φαρμάκων» .

Όμως, όπως εκτιμούν άλλοι ειδικοί, θα χρειαστούν και άλλες έρευνες, πριν αποφασιστούν οποιεσδήποτε αλλαγές στην χρήση της μορφίνης στη θεραπεία των ασθενών.

Ιστορία των εμβολίων

2009-11-25T23:58:00.001+02:00

Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, κακό ψόφο να έχετε!

Ξέρω ότι για σας δεν έχει σημασία αν με λένε μικρόβιο ή ιό.

Εσείς με βαφτίσατε, έτσι, με τα χειρότερα ονόματα στην ιστορία των βαπτισμάτων. Ακούς εκεί μικρόβιο! Τι φταιω εγώ αν εσείς είστε στραβοί; Θα σας άρεσε να σας αποκαλούν ζωύφια οι ελέφαντες; Και είσαστε και αχάριστοι, τρομάρα σας! Δεν έχω βρει θρησκεία, πολιτική και τέχνη που να μην εξυμνεί την ιερότητα και χρησιμότητα κάποιων ζώων. Για μένα που ταΐζω τα λουλούδια σας με άζωτο, που τρώω τα σκουπίδια σας, που σας ξεβρομίζω από τα ψοφίμια, κουβέντα δε λέτε! Έτσι μου είστε; Αποφάσισα λοιπόν να γίνω κι εγώ λεκές του ιμπεριαλισμού των μικροοργανισμών.
Διαφέρουμε από τους λακέδες, στο ότι εμείς ενίοτε βρωμίζουμε με τις αποικίες μας από το ψωμί που τρώτε μέχρι τα πουκάμισα που φοράτε. Αντίθετα οι λακέδες κάνουν την δουλειά τους με καθαρά ρούχα. Πώς να το πω πιο λαϊκά για να το καταλάβετε; Ανήκω στους φονιάδες των λαών! Για να πάρετε μια γεύση του ποιος είμαι, ρωτήστε τα παππούδια σας, (αν δεν έχετε, Θεός σχωρέσ’ τα πεθαμένα σας) για το τι πάθανε με την γρίπη του 1918. τότε θα καταλάβετε τι εννοώ, και θα αρχίσετε να με φοβάστε, πριν καν σας πλησιάσω.

Χαίρομαι όταν με φοβάστε, παλιάνθρωποι! Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από το φόβο σας για μένα. Τι πληγές στους Φαραώ, τι αρρώστιες στις φυλές του Ισραήλ, τι Σόδομα και Γόμορρα έχω κάνει δε λέγεται. Όλα μου πήγαιναν δεξιά, παρόλο που είμαι κουμμούνι γιατί σκοτώνω πλούσιους και φτωχούς χωρίς ταξική διάκριση. Και θα συνέχιζαν να πηγαίνουν όλα δεξιά, εάν δεν τα θαλάσσωνε αυτός ο αρχαίος Έλληνας Ιστορικός, ο Θουκυδίδης. Επειδή έγραφε καλά και αντικειμενικά, τον προσκάλεσα να μου φτιάξει την αυτοβιογραφία μου και να την βάλει στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου. Εγώ, για αντάλλαγμα τον άφησα να ζήσει από τον λοιμό που προκάλεσα στους Αθηναίους και τους ξέκανα. Αυτός ο ηλίθιος όμως, πήγε και το ανέφερε στην ιστορία του γιατί ήταν αντικειμενικός. Όταν λοιπόν έγραψε ότι μερικοί άνθρωποι που κατάφεραν να επιβιώσουν από τον λοιμό δεν ξαναπρoσβλήθηκαν, κατάφεραν γίνουν άνοσοι δηλαδή, οι άνθρωποι άρχισαν να μη με φοβούνται. Ευτυχώς που ήρθε ο μεσαίωνας και φόρτωσαν στο Θεό τις ασθένειες, και ξανάσφιξαν...τα λουριά τους. Όχι, δεν θα πω τι πραγματικά έσφιξε, γιατί το κολοβακτηρίδιο (E. Coli) είναι ξαδερφάκι μου και δεν θέλω να ακούσω κακιά κουβέντα γι’ αυτό!

Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να με ανακαλύψει ο Λέβενχουκ. Από έμπορα τι περιμένεις! Τουλάχιστον αυτός, χαιρόταν να με βλέπει να χορεύω στο μικροσκόπιο. Φαίνεται ότι οι έμποροι τελικά, βάζουν την σφραγίδα τους στην επιστήμη. Η λέξη ανοσία του Θουκυδίδη δεν τους άρεσε, και δανείστηκαν την λέξη Immunity από τους Άγγλους. Όχι , με την λέξη αυτή , δεν εννοούμε αυτό που σέρνει καράβια ! Οι Άγγλοι έμποροι του κράτους εννοούσαν αυτόν που είναι απαλλαγμένος από φόρους Στις μέρες μας άνοσο (immune) λένε έτσι αυτόν που δεν μπορώ να προσβάλω για δεύτερη φορά, γιατί έχει μάθει τα κόλπα μου, και μπορεί να με εξοντώνει.
Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ακούσει για μας τα μικρόβια και τους ιούς , και έχουν έτοιμα αντίμετρα που τα λένε εμβόλια. Εγώ πάλι, τα λέω προβοκάτσιες, διότι το παιχνίδι είναι στημένο. Πριν καν επιτεθώ, εσείς ξέρετε τι θα κάνω, χάρη στα εμβόλια τα οποία μόλις ενεθούν στο σώμα σας, στρατολογούν πληρωμένους δολοφόνους, τα κύτταρα –Τ του αίματος. Αυτοί, με συλλαμβάνουν και με τρώνε. Για να γίνει αυτό, με αναγνωρίζουν πρώτα οι απόγονοι του Ιούδα του Ισκαριώτη, τα κύτταρα Β, που μου μπλαστρώνουν στην μεμβράνη μου τα αντισώματα, για να οδηγήσουν εκεί τα φονικά κύτταρα -Τ του αίματος, αυτούς τους μικροσκοπικούς διασπαστές του κινήματος των μικροβίων. Δυστυχία μου! Μου θυμίζει Ελληνική Ιστορία του 1821, με τους γενίτσαρους, τους πιο φανατικούς Οθωμανούς, που οι πατεράδες τους ηταν Χριστιανοί! Τα κύτταρα αυτά που σας είπα παραπάνω , είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι το ανθρώπινο σώμα κουβαλάει μέσα του την ανάμνηση ότι η ζωή ξεκίνησε στην ουσία σαν ένα μοναχικό κύτταρο, δικό μας παιδί δηλαδή. Εμείς τα μικρόβια ,μονοκύτταροι οργανισμοί είμαστε, και μάλιστα φτωχοδιάβολοι! Ούτε πυρήνα δεν έχουμε για να ντύσουμε το DNA μας. Και σήμερα, τα παιδιά των παιδιών μας, τα λεμφοκύτταρα, εκπαιδεύονται με τα εμβόλια για να μας καταβροχθίζουν!
Όλα αυτά, δεν θα είχαν συμβεί αν ο Jenner -άλλος και αυτός!- δεν είχε διαβάσει Θουκυδίδη. Αυτός έμαθε στους ανθρώπους τα κόλπα μου, όταν εμβολίασε για πρώτη φορά τους ανθρώπους με υλικό από τις αγελάδες, που ξεζουμούσα. Όταν μετά πήγαινα να φάω κανέναν άνθρωπο, ήταν πολύ αργά για μένα. Με το εμβόλιο της δαμαλίτιδας με εξουδετέρωσε με τα ίδια μου τα όπλα. Τόσο πολύ λάτρεψαν την αγελάδα (vacca) που βοήθησε στο ξεσκέπασμα μου, που μετονόμασαν το εμβόλιο σε αγελάδιο (vaccine), και τον εμβολιασμό αγελαδοποίηση (vaccination).
Όταν έμαθα τι έγινε, τσαντίστηκα. Μπορεί να είμαι μικρός στο μάτι, αλλά είμαι μεγάλος στο κρεβάτι! Φτιάχνω παιδιά μεταλλαγμένα τόσο πολύ, που άμα βρείτε πόσο μου μοιάζουν, κερδίζετε τρία πολυδύναμα εμβόλια και 3 ψυγεία να τα βάλετε να ξαπλάρουν μέχρι να μπούνε στην λίστα ! Ενώ στην αρχή οι άνθρωποι πανηγύριζαν, μετά έτρεχαν ξοπίσω μου, αλλά εγώ όλο κι άλλαζα, και δεν μ’ αναγνώριζαν τα εμβόλια τους. Δυστυχώς όμως δεν πήρα πολλούς στον τάφο, εξαιτίας τεσσάρων παθιασμένων επιστημόνων του 19ου αιώνα, του Παστέρ, του Μέτσνικωφ, του Κώχ, και του Ερλιχ..
Ο Παστέρ ανακάλυψε το εμβόλιο κατά της χολέρας, παίζοντας με αίμα κουνελιών στο οποιο πηγαιναν συχνα οι γονείς μου για διακοπές. O Μέτσνικωφ ανακάλυψε τον Ράμπο του ανθρώπινου σώματος τα φαγοκύτταρα που με τρώνε ζωντανό. Ο Koch ανακάλυψε τους απόγονους του Ιούδα, τα Β κύτταρα, ενώ ο Εhrich ανακάλυψε τα 30 αργύρια του Ιούδα, γνωστά επιστημονικώς και ως συμπλήρωμα, μια ουσία που ενώνει τα αντιγόνα μου με τα αντισώματα, για να πάω στον άλλο κόσμο.
Ο Ερλιχ και ο Μέτσνικωφ ήταν 2 γάιδαροι που μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, τον δικό μου. Βλέπετε, ο Ερλιχ ηταν Γερμανός, και οπαδός της χυμικής θεωρίας της ανοσίας, ενώ ο Μέτσνικωφ ηταν Ρώσος εμιγκρές στην Γαλλία και οπαδός της κυτταρικής θεωρίας της ανοσίας. Ακόμα και τη μέρα που πήραν Nobel για την ανακάλυψή τους τσακώθηκαν απ’ το βήμα, για το ποιανού η ανακάλυψη ήταν η σωστή. Δυστυχώς για μένα, η ιστορία τούς δικαίωσε και τους δύο. Γιατί βρέθηκε ότι το σώμα σας χρησιμοποιεί χημικές ουσίες, τα αντισώματα και το συμπλήρωμα αλλά και κυτταρικές σειρές, τα Β-, και τα Τ-λεμφοκύτταρα.
Μετά την ανακάλυψη αυτή, τα εμβόλια έγιναν πιο έξυπνα. Φτιάχτηκαν εμβόλια που κάνουν τα κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος να αναγνωρίζουν μέχρι και τις τρίχες μου! Μετά κάνανε εμβόλια που δεν προκαλούν πυρετό, γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να αντιγράφουν ουσίες από το σώμα μου που δεν ήταν πυρετογόνες. Μετά, άρχισαν να τα ανακατεύουν και να τα κάνουν πολυδύναμα για να μη σταυρώσει μικρόβιο μια άσπρη μέρα. Έτσι, η χολέρα πέθανε, η διφθερίτιδα πέθανε, η πολιομυελίτιδα πέθανε και εγώ τώρα τελευταία δεν νιώθω πολύ καλά.
Και σαν να μην έφταναν αυτά που τράβηξα, με πήγανε και στην «Μακρόνησο». Με τη λέξη Μακρόνησος, εμείς τα μικρόβια εννοούμε τα βιοτεχνολογικά εργαστήρια των Φαρμακευτικών εταιρειών. Εκεί, μας κάνουν «κάθαρση». Μας υποχρεώνουν δηλαδή να δουλεύουμε μόνο για το καλό των ανθρώπων. Πως το κάνουν αυτό; Παίρνουν το γονίδιο που φτιάχνει το κουστουμάκι ενός ιού, και μας το μπλαστρώνουν στο DNA μας για να παράγουμε το κουστουμάκι αυτό σε ποσότητες. Μετά, βάζουν το κουστουμάκι σ’ένα μπουκάλι και τσουπ! Να σου το εμβόλιο για έναν ιό! Έτσι προσπαθούν να με κάνουν χρήσιμο στην κοινωνία τους. Καλά δεν θα τους ξεφύγω καμιά μέρα από την Μακρόνησο; Που θα μου πάει…..

Η «Μακρόνησος» όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στα εργαστήρια του Φράνκενσταιν. Εκεί, μου ξεπουπουλιάζουν τα δικά μου γονίδια και τα βάζουν σε ντομάτες και μπανάνες για να μπορούν τα εμβόλια του μέλλοντος να τρώγονται αντί να σας ταλανίζουν τον πισινό! Εκεί όμως, φίλοι μου φαρμακοποιοί, θα γελάσει η κάθε πικραμένη ψυχή. Να δω στα φαρμακεία σας στοίβα τα τελάρα με ντομάτες-εμβόλια κατά της χολέρας αριστερά, και μπανάνες-εμβόλια κατά της πολυομελίτιδας δεξιά! Ε, ρε γλέντια!!
Φεύγοντας, θέλω να με συγχωρήσετε για την βωμολοχία μου, αλλά ο κόσμος που ζω, ο μικρόκοσμος, είναι ένας αλητόκοσμος. Η φαγοκυττάρωση είναι βλέπετε η πιο αρχέγονη μορφή βίας σε αυτήν τη ζωή. Κι εγώ, στα 20 μόνο συνολικά λεπτά που ζω, δεν διαθέτω κανένα Παστέρ, κανένα Κώχ, και κανένα Ιατρό ή φαρμακοποιό για να με λυπηθούν και να με προστατέψουν. Βλέπετε, στον δικό μου κόσμο, νόμος είναι το δίκιο της φύσης, και όχι του εργάτη της……..

Ισως το να τα εκατοστήσετε δεν είναι πια ευχή

2009-09-10T10:57:00.007+03:00

Η πιο συνηθισμένη ευχή που δέχεται κάποιος όταν γιορτάζει τα γενέθλιά του είναι ασφαλώς να τα εκατοστίσει. Ορισμένοι το έχουν επιτύχει και μάλιστα έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα 100 χρόνια ζωής. Η ανακάλυψη ενός νέου φαρμάκου, στο έδαφος ενός νησιού του Νοτίου Ειρηνικού, σύμφωνα με έρευνες, έρχεται να δώσει ελπίδες ως προς την πιθανότητα παράτασης διάρκειας της ζωής. Σας παραθέτω μερικα ενδιαφέροντα νεα που βρήκα στο www.otherside.gr μαζί με τη σχετική βιβλιογραφικο-διαδικτυακή έρευνα που έκανα

Αμερικανοί επιστήμονες κατά τη διάρκεια ενός πειράματος σε τρία ερευνητικά κέντρα στο Texas, το Michigan και το Maine , αφού χορήγησαν το φάρμακο rapamycin σε ποντίκια ηλικίας ισοδύναμης των 60 ετών ενός ανθρώπου, διαπίστωσαν ότι παρέτεινε τη διάρκεια ζωής τους σε ποσοστό από 28% έως και 38%.

Οι ερευνητές, σύμφωνα με υπολογισμούς, διαπίστωσαν ότι αυτό το ποσοστό σε ανθρώπινους όρους θα ήταν μεγαλύτερο από την προβλεπόμενη αύξηση στα πρόσθετα χρόνια ζωής, εάν τόσο η ασθένεια του καρκίνου όσο και οι καρδιακές παθήσεις προβλέπονταν και θεραπεύονταν.

Ο ερευνητής Dr Arlan Richardson, του ιδρύματος Barshop, δήλωσε ότι «ασχολούμαι με την έρευνα κατά της γήρανσης 35 χρόνια και ποτέ δεν περίμενα ότι θα ανακαλύπταμε ένα χάπι κατά της γήρανσης των ανθρώπων. Το Rapamycin ίσως αποτελέσει το φάρμακο που θα βοηθήσει στην επίτευξη αυτού του σκοπού».
Ο καθηγητής Randy Strong, του κέντρου επιστήμης υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας, δήλωσε «πιστεύουμε ότι αυτά είναι τα πρώτα πειστικά στοιχεία ότι η διαδικασία γήρανσης μπορεί να επιβραδυνθεί και η διάρκεια ζωής μπορεί να επεκταθεί από μια θεραπεία που αρχίζει σε ένα προχωρημένο στάδιο». Τα νέα ευρήματα, τα οποία δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature, αυξάνουν την προοπτική να επιβραδύνουν τη διαδικασία γήρανσης στους ηλικιωμένους.

Ωστόσο, ένας Βρετανός ειδικός παρουσιάστηκε ενάντιος στη χορήγηση του νέου φαρμάκου σε μία προσπάθεια παράτασης της διάρκειας ζωής δεδομένου ότι αποτελεί απόπειρα επέμβασης στην ανθρώπινη φύση.

Ως εντυπωσιακή περιέγραψε τη συγκεκριμένη μελέτη ο Dr Lynne Cox, ειδικός στη γήρανση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. «Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι το φάρμακο ήταν αποτελεσματικό ακόμη και όταν χορηγήθηκε σε ποντίκια μεγαλύτερης ηλικίας, δεδομένου ότι θα ήταν πολύ καλύτερο να αντιμετωπιστεί η γήρανση στους ηλικιωμένους παρά να χορηγούνται τα φάρμακα μακροπρόθεσμα και καθ όλη τη διάρκεια της ζωής». Ωστόσο, συμπλήρωσε ότι “σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιχειρήσει κάποιος να χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο φάρμακο προκειμένου να παρατείνει τη διάρκεια ζωής του, καθώς το rapamycin καταστέλλει την ανοσία”.

Η rapamycin ανακαλύφθηκε πρώτη φορά στο νησί του Πάσχα τη δεκαετία του 70. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπετε τη σχετική αφιέρωση που υπάρχει στο νησί για την ανακάλυψη της. Mε το ονομα rapa nui αναφέρεται το νησί του Πάσχα στην τοπική διάλεκτο γι αυτό και δώθηκε στο φάρμακο η συγκεκριμένη ονομασία. Συγκεκριμένα, στο έδαφος της νήσου του Πάσχα απομονώθηκε ο μικροοργανισμός Streptomyces hygroscopicus απο τον οποίο απομονώθηκε η φαρμακευτική αυτή ουσία η οποία ανήκει στα μακρολίδια. Μια άλλη ονομασία του φαρμάκου είναι η Sirolimus.

Το φάρμακο εξετάστηκε στην αρχή σαν αντιμικροβιακό-αντιμυκητιασικό, αλλά η έρευνα σταμάτησε όταν παρατηρήθηκε ότι προκαλεί ανοσοκαταστολή. Ετσι, λόγω αυτής της ιδιότητας χορηγείται σε ασθενείς για την πρόληψη απόρριψης των μεταμοσχευμένων οργάνων και σε ασθενείς προκειμένου να διατηρηθούν οι στεφανιαίες αρτηρίες ανοιχτές. Επίσης, είναι ακόμη υπό δοκιμή ως πιθανή θεραπεία για τον καρκίνο.

Αυτό που επιχειρεί η συγκεκριμένη μελέτη είναι να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι είναι δυνατό να δημιουργηθούν νέα φάρμακα, τα οποία θα μπορούν να παρέχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο καιρός είναι αυτός που θα επιβεβαιώσει είτε θα διαψεύσει τα συγκεκριμένα ευρήματα. Δεν έχουμε λοιπόν παρά να περιμένουμε. Στο μεταξύ το φάρμακο παράγεται σήμερα συνθετικά

Καλό χειμώνα με πολλές ελπίδες!

γι αυτούς που φεύγουν

2009-07-24T17:48:00.002+03:00

Αρκετά προβληματιστήκαμε! Πάρτε τα κουβαδάκια σας και χαρείτε ολίγες μέρες διακοπών. Το Ιστολόγιο του φαρμάκου που έχει αισίως κλήσει 6 μήνες ζωής, σας ευχεται να περάσετε ενα καλό καλοκαίρι και να ξεκουραστείτε.

Τή φωτογραφία μου την έστειλε ο φίλος αναγνώστης Ηλιογράφος τον οποίο και ευχαριστώ θερμά. Οσοι δεν τα καταφέρετε, περάστε μια βόλτα απο την ιστοσελίδα του είναι ακρως απολαυστική.

Α! Και να έρθετε όλοι πίσω, και καλύτεροι, δυνατότεροι και πιο ευτυχισμένοι.

Ο κατα φαντασίαν ασθενής του Μπέζου

2009-07-22T08:10:00.012+03:00

Πριν σας γράψω το παραμικρό θα ήθελα να κάνω τις απαραίτητες δηλώσεις:

Δεν γνωρίζω τον κύριο Μπέζο προσωπικά ουτε και κάποιον απο τους επαγγελματίες ή τους ατζέντες με τους οποίους συνεργάζεται.

Δεν είμαι κριτικός βιβλίων, θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών

Δεν ασχολούμαι με διαφημίσεις των παραπάνω

Είμαι πολύ "μικρός" για να κρίνω τον Μολιέρο

Πάμε τώρα στο ζουμί:Επειδή όπως έχετε καταλάβει ασχολούμαι πολύ με την ιστορία του φαρμάκου, εχω στην βιβλιοθήκη μου τον "κατα φαντασίαν ασθενή του Μολιέρου.

Θεωρω το έργο εξαιρετικό. Ο Μολιέρος καυτηριάζει τη στάση των ιατρών της εποχής του, αλλά και των ασθενών της εποχής του, θέτοντας ένα ζήτημα εαν αξίζει ο ασθενής να συμμορφώνεται στις εντολές του ιατρού του. Βάζει ένα δευτερο ζήτημα για τους φαρμακοποιούς οι οποίοι είναι οι "τυπικοί συννένοχοι" της εντολής του ιατρού, αποκομίζοντας άμεσσο ώφελος απο τη συνταγογράφηση του.

Κοιτώντας το έργο απο μια σύγχρονη επιστημονικη σκοπιά θα έβγαζε κανείς με μια πρώτη ματιά το επιπόλαιο συμπέρασμα ότι ο Μολλιέρος ήταν άδικος ως προς τη στάση του απένναντι στους υγειονομικούς επιστήμονες. Και τούτο γιατί διαβάζοντας το έργο βλέπουμε πόσο χλευάζει τις αγωγές των ιατρών της εποχής οι οποίες συνίσταντο στην χορήγηση.....κλίσματος δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Κι εκεί που δεν επιανε το κλύσμα επιανε η αφαίμαξη. Προσπαθώντας να υπερασπιστώ τις επιστήμες της υγείας θα μπορούσα να πώ ότι αυτά ήξεραν οι άνθρωποι αυτά έπραταν, κι αυτά χορηγούσαν. Εαν ο Μολλιέρος ζούσε σήμερα, σίγουρα δεν θα έγραφε αυτά τα πράγματα διότι η Φαρμακευτική και η Ιατρική έχουν κάνει αλματώδη πρόοδο. Ετσι θα ευλογούσα τα γένια μου και θα φύλαγα τα ρούχα μου για να μου μείνουν τα μισά.

Πόσο λάθος έχει η σκέψη μου αυτή.....Διαβάζοντας το έργο πιο προσεκτικά θα παρατηρήσει κανείς ότι δεν έχει σημασία η αγωγή που λαμβάνει ο ασθενής (ούτως ή άλλως κατα το Μολλιέρο άχρηστη είναι) αλλά το πόσο ανθρωπος είναι ο υγειονομικός επιστήμονας. Με αλλα λόγια ο Μολλιέρος εξετάζει το εαν πραγματικα ο ιατρός και ο φαρμακοποιός αγαπάνε το συνάνθρωπο τους, το δείχνουν έμπρακτα σε αυτόν και ενδιαφέρονται πραγματικά για την ίαση της νόσου του. Και ο Μολλιέρος μας λέει ότι κανείς τους δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον ασθενή. Για του λόγου το αληθές σας παραπέμπω στο κείμενο:

......δουλειά σας είναι να παίρνετε την πρηρωμή σας και να τους γράφετε φάρμακα....Εμεις είμαστε απλώς υποχρεωμένοι να νοσηλεύουμε τους ασθενείς εντός των τύπων....

Οχι δεν θα το κάνω μελό. Ο καθένας ξέρει πως θα έπρεπε να γίνεται η δουλεια του υγειονομικού επιστήμονα με τρόπο ηθικό, δεν θέλω να επαναλάβω σωστά πράγματα μεν, χιλιοειπωμένα, και για πολιτικούς λόγους μη πραγματοποιήσημα. Θέλω να σταθώ στη στάση του ασθενή. Ο οποίος ανακουφιζόταν με το να συμμορφώνεται στις εντολές κάποιου που τον επεισε ότι δήθεν νοιάζεται γι αυτόν. Και ο ήρωας του Μολλιέρου είχε τόση ανάγκη να νοιαστεί κάποιος γι αυτόν, που έγινε αρρωστος χωρίς να πάσχει απο κάποια νόσο: Εγινε ένας κατα φαντασίαν ασθενής. Και η συμμόρφωση του στις εντολές του αυταρχικού αφέντη-θεράποντα γιατρού του ήταν η καθημερινή του πίστη και προσευχή. Η κόλαση του φαινόταν πιο ευκολο ταξίδι απο τη μη συμμόρφωση.

Ο Μολιέρος-δεν ξέρω εαν το είχε συλλάβει-έδωσε στο έργο αυτό τη διαφορά μεταξύ της νόσου της ασθένειας και της αρρώστιας:

νόσος είναι η στατιστικά υψηλή αποκλιση απο το φυσιολογικό όπως πιστοποιείται μέσα απο κλινικές και εργαστηριακές εξετάσεις
ασθένεια είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος τη νόσο του
αρρώστεια είναι η ασθένεια που δεν προκαλεί συμπτώματα με την προυπόθεση ότι ο ασθενής λαμβάνει συνέχεια τα φάρμακα του συμμορφούμενος στις εντολές του ιατρού.

Κι αν υπάρχει λάθος; Εαν η διάγνωση είναι λάθος; εαν το φάρμακο είναι λάθος;Εαν η επιστήμη του σήμερα είναι ένα λάθος; Κι αν όλα αυτά είναι λάθη γιατί ο ασθενής φαίνεταιο να πηγαίνει καλύτερα; Εκεί ο Μολλιέρος συνάντησε -κατά λάθος-το placebo!Εκεί ομως που ο Μολλιέρος σίγουρα δεν έκανε λάθος είναι στο ερώτημα που θέτει : Ο υγειονομοκός επιστήμονας αγαπάει τον άνθρωπο ή το κέρδος απο τη δουλειά του; Ετσι, θέτει τα θεμελια της διαφοράς μεταξύ το σκοπου του υγειονομικού επαγγέλματος (η προσφορα στον άνθρωπο μέσω της θεραπείας των πραγματικών του νόσων και της διαχείρησης της ασθένειας του) απο το στόχο του επαγγέλματος που είναι ο βιοπορισμός.

Το εργο αυτό είχα την ευακαιρία να το δώ στο Ηρώδειο απο το κο Μπέζο και την παρέα του. Εχω μόνο τούτο να του πώ:

Σ Υ Γ Χ Α Ρ Η Τ Η Ρ ΙΑ !!!!!!!

Και τούτο για τους ακόλουθους λόγους:

Πειραξε το κείμενο του 1600 κάτι όσο έπρεπε για να το κάνει σύγχρονο χωρίς να φτάσει στις γελιοτητες που γίνονται με τον Αριστοφάνη. Μεχρι και ομοιοπαθητική έβαλε μέσα!
Υποδήθηκε εκπληκτικά το ρόλο του, όπως και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί
απόδωσε τις έννοιες όπως έπρεπε έτσι που να γίνουν κατανοητές και να προκαλέσουν αφθονο μεν διδακτικου χαρακτήρα δε γέλιο σε όλους

Εαν υπάρχει κάτι που δεν με ξετρέλανε αυτό είναι τα σκηνικά. Ισως όμως αυτό να ισχύει επειδή......(νομίζω ότι) δεν είμαι (ακόμα)........ άρρωστος!!!!!!

Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε την παράσταση!!!!!

Ετσι κάνουν όλες

2009-07-17T09:59:00.012+03:00

Σας έγραφα το χειμώνα για την Ιστορία της εικονικής θεραπείας, την Ιστορία του Placebo. Εαν θελετε να ξαναδιαβάσετε την ανάρτηση αυτή κάντε μια βόλτα στο http://emitak.blogspot.com/2009/03/placebo.html. Σήμερα λέω να δούμε μουσικά το θέμα. Σας αρέσουν οι όπερες; Είται μου απαντήσετε ναι, είται μου απαντήσετε όχι, σας προτείνω, εαν σας αρέσει η ιστορία του φαρμάκου να δείτε την Οπερα του Μότσαρτ Cosi fan tutte (Ετσι κάνουν όλες). Οχι! Μη με βάλετε να σας γράψω ότι ο Μότσαρτ΄ήταν μια μουσική ιδιοφυία η οποία κλπ κλπ. Δεν είμαι ειδικός στις όπερες. Εκείνο που ξέρω, είναι ότι ο Μότσαρτ είχε ένα φίλο τον Dr Messmer που επαγγέλετο .......μαγνητιστής. Είχε την ιδιότητα δηλαδή, να πλησιάζει ένα μαγνήτη στον ασθενή και με τον τρόπο αυτό να το θεραπευει απο πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν! Ηταν τέτοια η επιρροή του Messmer στον Mozart, που στην όπερα αυτή βάζει τους μαγνητιστές να θεραπεύουν! Παρακολουθήστε την πλοκή των γεγονότων στο πρώτο μέρος της όπερας, πριν φτάσουμε στο "ψητό":

........Σε ένα καφενείο της Νάπολης δύο νεαροί αξιωματικοί, ο Γκουλιέλμο και ο Φερράντο, περηφανεύονται για την ομορφιά και την αφοσίωση των αγαπημένων τους, Φιορντιλίτζι και Ντοραμπέλλα . Ο Ντον Αλφόνσο, ένας γερο-φιλόσοφος, διαφωνεί μαζί τους και ισχυρίζεται με βεβαιότητα πως η πίστη των γυναικών είναι ανύπαρκτη. Την παρομοιάζει με φοίνικα. Το πουλί που όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει, αλλά κανείς ποτέ δεν έχει δει . Η συζήτηση των ανδρών καταλήγει σε φιλονικία και ο Ντον Αλφόνσο τους προκαλεί να βάλουν στοίχημα για εκατό τσεκίνια πως αν κάνουν ό,τι τους πει, θα τους αποδείξει μέσα σε μία μόνο ημέρα ότι οι αγαπημένες τους είναι σαν όλες τις άλλες γυναίκες. Οι δύο νεαροί δέχονται πρόθυμα τους όρους. Σίγουροι για τη νίκη τους φαντάζονται ήδη πώς θα ξοδέψουν τα χρήματα που θα κερδίσουν .

Η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα, αδελφές από τη Φερράρα, περιμένουν σε έναν παραθαλάσσιο κήπο τους αγαπημένους τους. Κοιτάζουν με λατρεία τα πορτρέτα τους στα μενταγιόν που κρέμονται από το λαιμό τους . Εκφράζουν τον έρωτά τους και γεμάτες ευτυχία ελπίζουν πως σύντομα θα παντρευτούν.

Το σχέδιο του Ντον Αλφόνσο μπαίνει σε εφαρμογή με τα άσχημα νέα που φέρνει στις δύο αδελφές: οι νεαροί αξιωματικοί κλήθηκαν να πολεμήσουν και πρέπει να φύγουν αμέσως . Ο Γκουλιέλμο και ο Φερράντο καταφτάνουν περίλυποι, φορώντας στολές εκστρατείας . Ένα πλοίο φτάνει στην ακτή για να παραλάβει τους στρατιώτες. Καθώς οι ερωτευμένοι αποχαιρετούν ο ένας τον άλλο, ο Ντον Αλφόνσο τους παροτρύνει να βιαστούν. Οι άντρες επιβιβάζονται και οι γυναίκες τους παρακαλούν να τους γράφουν κάθε μέρα, ενώ ο Ντον Αλφόνσο με δυσκολία κρατάει τα γέλια του

Η Ντοραμπέλλα, η Φιορντιλίτζι και ο Ντον Αλφόνσο βλέπουν το πλοίο να απομακρύνεται και τους εύχονται καλό ταξίδι . Μένοντας μόνος, ο Ντον Αλφόνσο δείχνει ευχαριστημένος από την εξέλιξη των γεγονότων και λυπάται τους άντρες για την εμπιστοσύνη τους στον έρωτα των γυναικών.

Η Ντεσπίνα, καμαριέρα των δύο κοριτσιών, κάνει παράπονα για τη δουλειά της ενώ μεταφέρει το δίσκο με το πρωινό στο δωμάτιό τους. Τη στιγμή που ανακοινώνει στις κυρίες της πως το πρωινό είναι έτοιμο, εκείνες ορμούν μέσα, απελπισμένες για την επιστράτευση των μνηστήρων τους. Η Ντοραμπέλλα περιγράφει τον πόνο της ενώ η Ντεσπίνα ατάραχη, τις συμβουλεύει να βρουν σύντομα άλλους, παρά να πεθάνουν από στεναχώρια. Εκφράζει με ξενοιασιά τη δική της φιλοσοφία για τον έρωτα, πως άλλωστε και οι άντρες τα ίδια κάνουν .

Ο Ντον Αλφόσνο καταστρώνει το επόμενο στάδιο του σχεδίου του, βάζοντας και τη Ντεσπίνα στο παιχνίδι. Εκείνη δέχεται με χαρά αφού πρόκειται να αμειφθεί. Της ζητά να παρουσιάσει στις κυρίες της δύο νέους, στην ουσία τον Γκουλιέλμο και το Φερράντο μεταμφιεσμένους, με σκοπό να τις ‘’παρηγορήσουν’’. Οι άντρες μπαίνουν μεταμφιεσμένοι με στολές Αλβανών ευγενών. Ο Ντον Αλφόνσο τους συστήνει στην Ντεσπίνα που δεν τους αναγνωρίζει και σε λίγο καταφτάνουν η Ντοραμπέλλα και η Φιορντιλίτζι ενοχλημένες από τη φασαρία . Οι ξένοι εκφράζουν τον έρωτά τους για τις κοπέλες, φλερτάροντας ο καθένας την αρραβωνιαστικιά του άλλου, σύμφωνα με τις οδηγίες του Ντον Αλφόνσο. Εκείνες όμως, πολύ ενοχλημένες από την παρουσία τους, τους διώχνουν και η Φιορντιλίτζι παρομοιάζει την πίστη της με βράχο σε φουρτούνα . Παρόλο που ο Ντον Αλφόνσο τις παρακαλεί να φερθούν στους νέους με επιείκεια λέγοντας πως είναι φίλοι του, οι αδελφές ακλόνητες, παραμένουν πιστές στους απόντες μνηστήρες τους. Ο Γκουλιέλμο ικετεύει για λίγη σημασία αλλά εκείνες φεύγουν. Οι άντρες είναι ενθουσιασμένοι από την αντίδραση των αγαπημένων τους και θεωρούν πως έχουν κερδίσει το στοίχημα, αλλά ο Ντον Αλφόνσο τους θυμίζει πως ακόμη η μέρα δεν τελείωσε Ο Φερράντο εκφράζει το πάθος του για την Ντοραμπέλλα ακόμη μια φορά και αποχωρούν περιμένοντας νέες οδηγίες από τον Ντον Αλφόνσο.

Η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα θρηνούν στον κήπο τη μοίρα τους. Ξαφνικά εισβάλουν οι δύο "ξένοι" τρικλίζοντας. Απειλούν πως θα δώσουν τέλος στη ζωή τους αν οι νεαρές εξακολουθήσουν να αρνούνται τον έρωτά τους. Προσποιούνται πως πίνουν από ένα μπουκαλάκι αρσενικό και σωριάζονται μπροστά τους. Η Ντεσπίνα και ο Ντον Αλφόσνο τρέχουν να βρουν γιατρό, ενώ οι αδελφές αρχίζουν σιγά - σιγά να συγκινούνται. Η Ντεσπίνα ξαναμπαίνει, μεταμφιεσμένη σε γιατρό. Προσποιείται πως δίνει ζωή στους ετοιμοθάνατους χρησιμοποιώντας ένα μαγνήτη. Οι άντρες ανακτούν τις αισθήσεις τους και ζητούν ένα φιλί για να θεραπευτούν.

Καθώς η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα συγκινούνται από τα ερωτόλογα, οι δύο νέοι αρχίζουν πια να ανησυχούν για την πίστη των αγαπημένων τους.

Αυτή τη σκηνή με τους μαγνητιστές να τη θυμάστε. Γιατί στην προεπαναστατική Γαλλία, οι φίλοι του Messmer είχαν κλέψει λεφτά απο κόσμο και κοσμάκη με τις τσαρλατάνικες θεωρίες τους. Γρήγορα οι ψύθιροι έφτασαν στα αυτιά του Λουδοβίκου 16ου ο οποίος ουτως ή άλλως μάλλον είχε μυριστεί ότι έρχεται...μπαρούτι, και σε μια προσπάθεια να δείξει στο πόπολο ότι το αφουκράζεται, εφτιαξε μια επιτροπή τριμελή για να επιλυθεί του ζητήματος. Η επιτροπή αυτή είχε την εξής σύσταση:

Πρόεδρος : Βενιαμίν Φραγκλίνος, φυσικός, πρέσβης της Αμερικής στη Γαλλία

Αντιπρόεδρος : Αντουάν Λαβουαζιέ, χημικός, γενικός έφορος του ταμείου του κράτους

Γραμματέας: Φρανσουα Γκυλοτίν, ιατρός, εφευρέτης της συσκευής αποκεφαλισμού

Η επιτροπή μάζεψε καμμια πεντακοσαριά ασθενείς στους οποίους εδεσε τα μάτια στο δάσος του Φωντενεμπλώ, για να μη βλέπουν. Στους μισούς απο αυτούς ο ερευνητής πλησίαζε τα χέρια του στον ασθενή, ενω στους άλλους μισους πλησίασε ενα μαγνήτη. Με άλλα λόγια, εγινε μια κλινική μελέτη με απλή τυφλή τεχνική.

Οπως φαντάζεστε, δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά αναμεσα στις δυο ομάδες. Οταν ο βασιλιάς κάλεσε τον Φραγκλίνο να του ανακοινώσει τα αποτελέσματα της μελέτης, ο Φραγκλίνος είπε τότε την παροιμιώδη φράση :

My lord, it is only Placebo!

Εκτοτε η λέξη placebo έγινε συνωνυμο της εικονικής θεραπείας. Οι μουσικόφιλοι της ιστοσελίδας θα με ρωτήσετε τι απέγινε με την όπερα του Mozart που πολύ πιθανόν γράφτηκε για να υποστηριχθεί ο φίλος του ο Messmer. Στην αρχή είχε χλιαρή υποδοχή. Πολύ μετα το θάνατο του, και κυρίως όμως στον 20ο αιώνα πήρε τη θέση που της αξίζει. Δυστυχώς όμως, τωρα τελευταία έχει αρχίσει και παραποιείται. Πολλοί απο αυτούς που την "ανεβάζουν" μη γνωρίζοντας την ιστορία των μαγνητιστών ή σε μια προσπάθεια τους να εκσυγχρονήσουν το νόημα της όπερας, αντικαθιστούν τους μαγνήτες με μια δηθεν σύγχρονη Ιατρική συσκευή. Να και μια φωτογραφία για την απόδειξη του αληθούς.

Οπότε εαν θέλετε να αγοράσετε το έργο αυτό για να το έχετε στη συλλογή σας, να προσέχετε τις...generic εκτελέσεις της!

Το υπακτικό της Μυκόνου

2009-07-14T08:28:00.004+03:00

Ο Ηλίας Ψ., 53 αποτελεί αναμφισβήτητα μια τηλεοπτική persona. Δαπανά ατελείωτες ώρες τόσο στα στούντιο όσο και στις δημόσιες σχέσεις του. Με τους γιατρούς δεν τα πάει καλά, εκτός κι αν πρόκειται για τον πλαστικό χειρουργό του. Για όλους τους άλλους έχει μια μόνιμη απάντηση: Γυμναστική, υγιεινή διατροφή, και party στη Μύκονο.

Το τελευταίο διάστημα ο Ηλίας «δεν ένιωθε καλά». Άρχισε να βαριέται το γυμναστήριο γιατί κουραζόταν εύκολα. Σαν να ψιλοπάχυνε κιόλας. Άρχισε να κάνει γκάφες μπροστά στον τηλεοπτικό φακό γιατί ξέχναγε εύκολα. Τα μάτια του ήταν μόνιμα πρησμένα . Το δέρμα του ήταν ξηρό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τον έπιασε ….δυσκοιλιότητα! Για το αίσθημα κόπωσης που έφτανε στο σημείο να τον κάνει να γέρνει το κεφάλι και να συσπά νευρικά τα βλέφαρά του ήθελε να επισκεφτεί τον ιατρό του αλλά οι καταραμένοι παπαράτσι βρίσκονταν παντού. Έτσι, έστειλε «το παιδί για όλες τις δουλειές» να του φέρει από το φαρμακείο «κάτι για τη δυσκοιλιότητα, και κάτι για την αφηρημάδα»

Ο φαρμακοποιός αυτός όμως είχε την εξής ιδιαιτερότητα. Δεν χορηγούσε ποτέ φάρμακα και συμβουλές για λογαριασμό τρίτων. Και επειδή του Ηλία του αρέσουν οι «ζόρικοι» αποφάσισε να επισκεφθεί ο ίδιος τον ιδιόρρυθμο αυτό φαρμακοποιό. Του τα είπε όλα και του έταξε τα πάντα για ένα Dulcolax® Για τα υπόλοιπα θα μιλούσε με τον ψυχαναλυτή του. Ας του έβρισκε κάποιος λύση στη δυσκοιλιότητα του!

Ο φαρμακοποιός τον άκουσε πολύ προσεκτικά, και του πρότεινε την καλύτερη λύση: Να αφήσει τα υπακτικά, και να κάνει ένα party στη Μύκονο στο οποίο θα προσκαλέσει τον ενδοκρινολόγο του νησιού. Μόνο αυτός θα κάνει τον Ηλία να του φύγει η δυσκοιλιότητα. Με ποιο τρόπο;

Απάντηση

Ο κύριος Ηλίας Ψ. εμφανίζει τα κλασσικά συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού. Στους ασθενείς αυτούς, όπως και στους ασθενείς με υπερπαραθυρεοειδισμό, η έντονη δυσκοιλιότητα αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα συμπτώματα. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που θα έκανε ο ενδοκρινολόγος είναι να χορηγήσει στον ασθενή ορμόνες του θυρεοειδή μετά απο τις κατάλληλες εργαστηριακές εξετάσεις.

Ο ρόλος του φαρμακοποιού είναι τεράστιος όχι μόνο στην άμεση ανακούφιση, αλλά και στην έγκαιρη αποφυγή της απόκρυψης (masking) των συμπτωμάτων. Για το λόγο αυτό να ρωτάτε πάντα τον πελάτη σας εάν το φάρμακο που σας ζητά να του χορηγήσετε απευθύνεται στον ίδιο ή σε κάποιον άλλον. Θα ήταν καλό να μη χορηγείτε φάρμακα…υπέρ τρίτων.

Φέρτε μου ενα καρδιολόγο, να μου αλλάξει την καρδιά

2009-07-09T08:17:00.004+03:00

Η αξέχαστη τραγουδίστρια Βούλα Πάλλα (1929-1980) τραγούδησε έντεχνο, λαϊκό και δημοτικό τραγούδι. Πολλά τραγούδια της έγιναν μεγάλες επιτυχίες και αγαπήθηκαν από το κοινό. Τη μεγαλύτερη επιτυχία τη γνώρισε όταν τραγούδησε με ελληνικούς στίχους ινδικά τραγούδια του Bollywood, της Ινδικής κινηματογραφικής βιομηχανίας που άνθισε στη Βομβάη. Οι ταινίες αυτές χαρακτηρίζονται από λεπτομερή απεικόνιση της καθημερινής ζωής με τραγούδια, πολλά από τα οποία αποδόθηκαν στα ελληνικά, από τη Βούλα.

Ένα από αυτά τα τραγούδια, το φέρτε μου έναν καρδιολόγο, να μου αλλάξει την καρδιά, σιγοψιθύριζε η Ευαγγελία Γ., 55 χρονών, ταξιθέτρια, στο φαρμακοποιό της κάθε φορά που της εκτελούσε τη συνταγή του γιατρού της με Digoxin®

Το τελευταίο διάστημα η Ευαγγελία το παράκανε στο τραγούδι όταν έμπαινε στο φαρμακείο. Κοιτούσε το φαρμακοποιό και του τραγουδούσε με νόημα. Κάποια στιγμή ο φαρμακοποιός που γνώριζε ότι η Βαγγελιώ ήταν μια ήσυχη γυναίκα, και η εμμονή της να τραγουδάει το συγκεκριμένο τραγούδι δεν ήταν και τόσο…αναμενόμενη, την ρώτησε εάν όλα πάνε καλά.

-Σκέφτομαι να αλλάξω καρδιολόγο. Έχεις κανέναν καλό να μου προτείνεις; Γιατί το φάρμακο που μου έγραψε, το Digoxin®, δεν με «πιάνει». Έχω βαρεθεί να ασχολούμαι όλη τη μέρα με την καρδιά μου και την κοιλιά μου. Αυτά τα πίτουρα του διαιτολόγου με κάνουν «αλοιφή» . Τα παίρνω όμως μαζί με το χάπι μου γιατί φοβάμαι μήπως μου πειράξει το στομάχι.
Και τότε, ο φαρμακοποιός εν ψυχρώ της απάντησε: Κυρία Ευαγγελία μου, σας συνιστώ δυο πράγματα. Να συνεχίσετε να παίρνετε το φάρμακο σας, και να πείτε του διαιτολόγου σας ένα άλλο τραγούδι της Βούλλας Πάλλα: Το καρδιά μου καημένη πως βαστάς και δεν ραγίζεις με αυτά που μου συνιστά ο διαιτολόγος. Για να μην του πείτε κατάμουτρα ότι θα έπρεπε να γνωρίζει ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες!!!

Γιατί ο φαρμακοποιός ανακατεύτηκε με τα πίτουρα και όχι με το τραγούδι της Βούλας Πάλλα; Δεν φοβήθηκε μήπως τον φάνε κι αυτόν οι κότες;

Πριν απαντήσετε πατήστε εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=cqCblWOt8q8

Απάντηση

Ο φαρμακοποιός γνώριζε ότι η ταυτόχρονη λήψη διγοξίνης με τροφή πλούσια σε φυτικές ίνες μπορεί να οδηγήσει σε ελάττωση της απορρόφησης, γεγονός που προκαλεί ελάττωση των επιπέδων της στο αίμα. Έτσι, η καρδιοπαθής Ευαγγελία ήταν αρρύθμιστη. Ακόμα και σε «απλές παθήσεις» όπως το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, ο κάθε ασθενής αποτελεί μια διαφορετική περίπτωση αντιμετώπισης. Γι αυτό Και οι λειτουργοί της υγείας θα πρέπει να μη φοβούνται να ανακατευτούν ακόμα και με τα φαινομενικά «αθώα» πίτουρα…..

Στέλνοντας ένα δούρειο Ιππο στον Καρκίνο

2009-07-06T09:08:00.008+03:00

Αυστραλοί ερευνητές ανέπτυξαν μια νέα θεραπεία για τον καρκίνο που λειτουργεί περίπου όπως ο μυθικός δούρειος ίππος. Η νέα θεραπεία χρησιμοποιεί βακτηριδιακά διαφοροποιημένα νανοκύτταρα που εισέρχονται στον όγκο και τον απενεργοποιούν ώστε ακολούθως να εισβάλει στον όγκο ένα δεύτερο κύμα νανο -κυττάρων που τον καταστρέφει με χημειοθεραπεία.

Η θεραπεία "Δούρειος Ίππος" έχει τη δυνατότητα να στοχεύσει κατευθείαν στα καρκινικά κύτταρα με φάρμακα χημειοθεραπείας, διαφέροντας σ' αυτό το σημείο από τις υπάρχουσες θεραπείες οι οποίες επιτίθενται εξίσου σε καρκινικά και υγιή κύτταρα του οργανισμού.

Η Dr. Jennifer MacDiarmid και ο Dr. Himanshu Bramhbhat, ιδρυτές της εταιρείας EnGenelC Pty, που ανέπτυξε τη νέα αυτή μέθοδο καταπολέμησης του καρκίνου, δήλωσαν πως έχουν καταφέρει να πετύχουν 100% βιωσιμότητα σε ποντίκια με ανθρώπινα καρκινικά κύτταρα μέσα στα τελευταία δύο χρόνια.

Οι κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους θα αρχίσουν άμεσα στο Peter MacCullum Cancer Center του Royal Melbourne Hospital και στο Austin του Πανεπιστημίου της Melbourne.

Η θεραπεία που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Nature Biotechnology περιγράφει πως τα νανο-κύτταρα που ονομάζονται EDVs προσαρμόζονται πάνω στον όγκο και ξεκινούν επίθεση. Το πρώτο κύμα νανο-κυττάρων απελευθερώνει μόρια ριβονουκλεϊκού οξέως, το αποκαλούμενο και siRNA, τα οποία σταματούν την παραγωγή πρωτεϊνών που κάνουν το καρκινικό κύτταρο ανθεκτικό στη χημειοθεραπεία. Στη συνέχεια το δεύτερο κύμα νανο-κυττάρων γίνεται δεχτό πλέον από το καρκινικό κύτταρο και το σκοτώνει με χημειοθεραπεία.

"Η ομορφιά στα EDVs είναι πως λειτουργούν ακριβώς σαν τον "Δούρειο Ίππο". Φτάνουν στις "πυλες" του καρκινικού κυττάρου και πάντα τους επιτρέπεται η πρόσβαση μέσα σε αυτό", δήλωσε η Dr. MacDiarmid και πρόσθεσε, "παίζουμε το τυχοδιωκτικό παιχνίδι των καρκινικών κυττάρων επί ίσοις όροις. Βρήκαν τον τρόπο να γίνονται ανθεκτικά στη χημειοθεραπεία κι εμείς βρήκαμε τον τρόπο να κλείσουμε τον "διακόπτη" που δημιούργησαν".

Η δημοσίευση της θεραπείας αναφέρει επιπλέον πως τα νανο-κύτταρα δεν προκάλεσαν παρενέργειες ή θάνατο σε κανένα από τα ποντίκια των κλινικών μελετών παρά τη διαρκή δοσολογία.

"Η θεραπεία μας δεν επηρεάζει τα υγιή κύτταρα και είναι εφαρμόσιμη σε πολλούς από τους συνήθεις τύπους καρκίνου. Η ελπίδα μας είναι πως η καλοήθης φύση των EDVs θα βοηθήσει πολλούς καρκινοπαθείς να συνεχίσουν τη ζωή τους και να μπορούν να λειτουργούν πλήρως χρησιμοποιώντας θεραπεία που δεν θα τους υποχρεώνει να νοσηλευτούν", δήλωσε επ' αυτού
η Dr. MacDiarmid.

πηγή: Proton Newsletter τ.242

Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος

2009-06-29T15:53:00.016+03:00

Κύριες, δεσποινίδες και μύριοι, καλησπέρα σας !

Είμαι ένα λευκό κρυσταλλικό σώμα , που κατάφερα να αποκτήσω ένα ονοματεπώνυμο μόνο και μόνο επειδή οι γονείς μου ήταν από καλές οικογένειες, τις οικογένειες των Μετάλλων και των Αλογόνων. Έχω λοιπόν ονοματεπώνυμο. Ονομάζομαι Χλωριούχο Νάτριο.

Το όνομα μου δεν μου αρέσει καθόλου. Όταν με αφήνουν μόνο μου, κοιτάω με ζήλια τα παιδάκια, των πλουσίων που τους έχουν δώσει ευγενικά ονόματα , όπως Ασπιρίνη, Πενικιλίνη, Κορτιζόνη…. Αν είσαι πλούσιος, τότε βρίσκεσαι στην πρώτη θέση-πίστα των πάγκων ενός εργαστηρίου. Σε πάνε και σε φέρνουνε σαν πασά ! Σε ακουμπάνε με γάντια για να μην μαγαριστείς από τα χέρια κανενός. Σε κοιμίζουν σε παχύ και σκοτεινό μπουκάλι για να μην σε ξυπνήσει ο ήλιος. Στην τάπα του μπουκαλιού σου βάζουν ένα φελλό –πάντα πίστευα ότι οι φελλοί έχουν λόγο για να υπάρχουν – που τον πληρώνουν με 30 γραμμάρια silica gel για να σε προσέχει μήπως και αρρωστήσεις από υγρασία. Όταν έρθει ο Αναλυτικός παιδοχημικός σε βάζουν στην καλύτερη ζυγαριά και δείχνουν το βάρος σου με τέσσερα δεκαδικά ψηφία! Σου κάνουν όλα τα «εμβόλια» για να απαλλαχθείς από οποιοδήποτε παρακατιανό από πάνω σου με ευλαβική χρονική ακρίβεια. Πρώτο έρχεται το «εμβόλιο» της εκχύλισης, μετά της απόσταξης, μετά της εξάχνωσης, μετά….δεν ξέρω και εγώ τι άλλο σου κάνουν για να είσαι πάντα ο καθαρός, ο ακριβός, ο πραγματικός πρίγκιπας του πάγκου!

Εγώ δεν έχω ευγενικό όνομα . Ποτέ δεν έχουν λεφτά για μένα για φελλούς και γκουβερνάντες. Πλαστικό πώμα και πολύ μου πάει. Εάν μπει μέσα υγρασία, τότε με βγάζουν από το κουτί, με πετάνε σε ένα νιπτήρα και ρίχνουν νερό επάνω μου. Και τότε, εμφανίζεται πάλι ο πατέρας μου το Νάτριο και η μητέρα μου το Χλώριο, και τσακώνονται μπροστά μου για το ποιος έφταιγε για το ότι βρίσκονται σε διάσταση. Είναι και οι δυο τους χαζοί. Τόσα χρόνια τσακωμών, και ακόμα να καταλάβουν ότι ο μόνος που φταίει για τη διάσταση τους είναι το νερό. Αυτό, που είναι έτοιμο να με διαλύσει την ώρα που εκείνοι τσακώνονται.....

-«Άχρηστε! Νόμιζες βρε ότι με το ένα ψωροηλεκτρόνιο που μου χάρισες θα με κάνεις ευτυχισμένη ;»

- Γιατί άσχημα σου πήγε ; Και τι ζωή κατάλαβα από σένα ; Μόλις δεις λίγο ηλεκτρικό ρεύμα, τρέχεις σαν την ψωμολυσάρα στην Άνοδο, και εκεί γίνεσαι αμέσως αέριο και φεύγεις ! Και από τότε που σε βάλανε να αποστειρώνεις το νερό, μου περνιέσαι και για φάρμακο- τρομάρα σου !

- Βρε δεν πας να ηλετρολυθείς λέω ‘γω; Σιγά μην κάθομαι σαν κι εσένα τον τεμπέλη στην Κάθοδο! Και μη μου κάνεις εμένα την αθώα περιστερά, γιατί όλοι ξέρουνε ότι πας εκεί, στην κάθοδο, για να βρεις το οξυγόνο, και τότε παίζεις μέχρι να σκάσεις!. Και να 'ταν και καμιά όμορφη, να πω χαλάλι! Αλλά με το οξυγόνο βρε; Αυτήν την κεραμιδόγατα; Αυτήν την άχρωμη, την άοσμη, την άγευστη ; Μωρέ καλά κάνουν και σε μπουζουριάζουν σε πετρέλαιο!

Με αυτούς τους καυγάδες μεγάλωσα. Κάποτε κι εγώ, αποφάσισα να πάρω των ομματιών μου γιατί δεν άντεχα να τους ακούω πια. Οι χημικοί ποτέ δεν με αγάπησαν. Θυμάμαι, μια φορά, στην προσπάθεια μου να αναγνωριστώ κι εγώ λιγάκι, τους έκανα μια πλάκα. Ρούφηξα λίγο νερό από το πλαστικό πώμα που ανοίγανε και κλείνανε με περιφρόνηση, το απορρόφησα στο εσωτερικό μου, και όταν σκλήρυνα , έμοιαζα με χιονάνθρωπο. Όταν ο χημικός ξανάνοιξε το κουτί μου, με είδε να καμώνομαι για την ομορφιά και την ιδιόρρυθμη γεύση μου που θύμιζε θάλασσα. Και τότε, καμαρώνοντας σαν το παγώνι, του είπα. «Είμαι το χλωριούχο νάτριο, το παιδί του Νατρίου, και του Χλωρίου! Είμαι αναντικατάστατο! Θα με βάλεις λοιπόν τώρα στις καλύτερες θέσεις του πάγκου σου ;»

Ο χημικός στην αρχή κοντοστάθηκε, και με κοίταξε. Αυτό το βλέμμα το γνώριζα καλά. Είναι αυτό που μου δείχνουν όταν ετοιμάζονται να με πετάξουν σε κανένα νιπτήρα η σε κανένα καλάθι των σκουπιδιών μαζί με το κουτί μου. Ούτε αυτό δεν καταδέχονται να κρατήσουν. Στην συνέχεια άρχισε να γελάει τόσο περιπαιχτικά , που έγινα ράκος. Μετά από πολύ ώρα, σαν χόρτασε από γέλιο, έφυγε από δίπλα μου. Ξαναγύρισε μετά από δέκα λεπτά με δέκα λευκά κουτιά. Χμ! μοιάζανε με το δικό μου……Ακούμπησε το πρώτο κουτί δίπλα μου. Μου έκανε νεύμα να διαβάσω την ετικέτα του, κι εγώ κοίταξα με περιέργεια. Η ετικέτα έγραφε: άλας ! Μου φέρνει το δεύτερο κουτί δίπλα μου, και μου κάνει νεύμα να ξαναδώ την ετικέτα του. Ξανά άλας . Άλλες οκτώ φορές μου το έκανε αυτό. Όλες οι ετικέτες έγραφαν άλας.
-Λυπάμαι αλάτι , αλλά δεν είσαι ούτε δυσεύρετο ούτε αναντικατάστατο. Όλα αυτά εδώ που βλέπεις ανήκουν στην ίδια κατηγορία, στα άλατα . Εάν ξέρεις να φτιάχνεις ένα , τότε μπορείς να τα φτιάχνεις όλα. Και μη μου λες για τους ευγενικούς γονείς σου, γιατί ζούμε στην εποχή της Γαλλικής επανάστασης και οι ευγενείς προς το παρόν δεν έχουν σημασία. Μπορούμε να σε φτιάχνουμε κατά βούληση, αρκεί να έχουμε στο εργαστήριο οξύ και βάση. Ανακατεύοντας τα , φτιάχνουμε άλας και νερό. Πάψε λοιπόν να κατηγορείς τους γονείς σου. Δεν φταίνε αυτοί, όπως νομίζεις. Είναι καλά και χρήσιμα άτομα. Εσύ είσαι που θέλεις κάψιμο!

Θύμωσα. Κοίταξα τον χημικό με το πιο βλοσυρό βλέμμα που μπορούσα να έχω, και άρχισα το παραλήρημα: « Χημικοί , φονιάδες των αλάτων ! Μας φτιάχνετε ταυτόχρονα με το νερό που μας διαλύει για να μας έχετε πάντα στην άκρη του πάγκου σας χωρίς να μπορούμε να ορθώσουμε ανάστημα. Έξω οι νιπτήρες του θανάτου! Κάψε με αν είσαι Χημικός ! Προτιμώ το θάνατο από την ατίμωση ! Κάψε με σου λέω! Εάν αυτά τα άλατα θέλουν να είναι παρακατιανά , εγώ δεν θέλω. Ξέρεις κάτι Χημικέ ; Από την ζωή των ανθρώπων έμαθα ότι υπάρχουν δυο κατηγόριες από δαύτους. Οι ακραίοι και οι μεσαίοι. Οι πρώτοι, λέγονται έτσι γιατί κάνουν ακραία πράγματα. Εάν κερδίσουν, γίνονται οι ήρωες. Και τότε έρχονται οι μεσαίοι και τους ζητωκραυγάζουν, και τους επευφημούν και τους αντιγράφουν. Εάν όμως χάσουν, τότε λέγονται τυχοδιώκτες η τρελοί η απροσάρμοστοι . Και τότε έρχονται πάλι οι μεσαίοι και τους λοιδορούν. Ε, λοιπόν εγώ θέλω να ανήκω στους ακραίους κι ας χάσω γι αυτό. Κάψε με λοιπόν! Κάψε με σου λέω! Κάνε με παρανάλωμα του πυρρός!

Ο χημικός σάστισε. Με ξανάβαλε στο μπουκάλι και κουβαλώντας με, βγήκε από το εργαστήριο του στο δρόμο. Στα 100 μέτρα κοντοστάθηκε. Στο αριστερό μέρος του δρόμου υπήρχε το φαρμακείο του Νικολάου Leblanc. Μπήκε μέσα. Γύρισε προσεκτικά το κεφάλι του δεξιά και αριστερά μήπως και τον δει κανείς. Μόλις σιγουρεύτηκε , έβγαλε προσεκτικά το μπουκάλι που με είχε μέσα, και το έδωσε στον Leblanc.
-Πάρτο και μην πεις σε κανένα ότι στο έδωσα εγώ. Κατάστρεψε το όπως μπορείς. Εσείς οι φαρμακοποιοί όλα τα σφάζετε κι όλα τα μαχαιρώνετε! Προσπάθησε λοιπόν να δικαιολογήσεις την φήμη σας. Χαίρετε !

Ο Leblanc με κοίταξε με περιέργεια. Τα χέρια του είχαν περίεργο άγγιγμα. Με κοίταξε με το ύφος του καλού πατέρα που δεν ξέρει από καλά και κακά παιδιά. Ξέρει μόνο από παιδιά……
-Και πως σε λένε; Μου είπε μετά από κάποια ώρα εξονυχιστικής εξέτασης.
-Είμαι το χλωριούχο Νάτριο του Μετάλλου και του αλογόν…..
-Καλά, καλά. Μπάνιο σου 'χουν κάνει ποτέ ;”Εμβόλια” έχεις κάνει ;
-Δεν μπορώ να κάνω μπάνιο γιατί διαλύομαι. Και δεν μου 'χουν κάνει ποτέ “εμβόλια”, γιατί δεν τους ενδιαφέρει εάν χαθώ.
-Καλά, θα ξεκινήσουμε από το μπάνιο .
-Όπως νομίζετε κύριε Leblanc. Εξάλλου, τον δρόμο για το νιπτήρα τον ξέρω!
Ο Leblanc άνοιξε το πώμα του μπουκαλιού μου και το άφησε προσεκτικά στον πάγκο. Στη συνεχεία , με ακούμπησε με εκείνο το υπέροχο άγγιγμα του, και με έβαλε να ξαπλώσω σε ένα στρογγυλό χαρτί . Το ταξίδι μου άρχισε, μα ο νιπτήρας, δεν έλεγε να φανεί. Σε κάποια στιγμή, φτάσαμε στον απέναντι πάγκο. Και τότε παρατήρησα μια διαφανή, στρογγυλή συσκευή, που έμοιαζε με χύτρα. Βρε τους….Τι σκέφτονται !
-Εδώ θα θυσιαστώ κύριε Leblanc;
-Όχι. Εδώ θα κάνεις το μπανάκι σου για να καθαριστείς.
-Μα δεν βλέπω νερό.
-Ακριβώς! Δεν χρειάζεσαι νερό γιατί είσαι ήδη μούσκεμα. Αυτή η συσκευή λέγεται ξηραντήρας. Θα σου αφαιρέσει το νερό ενώ εσύ θα κάθεσαι ξάπλα, κι έτσι θα καθαριστείς. Μετά, θα σε εκχυλίσω, και θα σε ανακρυσταλλώσω, για να τελειώνουμε με τα “εμβόλια” σου κι έτσι, θα είσαι τελείως καθαρό.

-Γιατί τα κάνετε όλα αυτά κύριε Leblanc;
-Διότι όπως λέει κι ο χημικός, εμείς οι φαρμακοποιοί όλα τα σφάζουμε και όλα τα μαχαιρώνουμε ! Νομίζεις ότι αυτό είναι εύκολο ; Αν βάλεις ένα χημικό να παρατηρήσει για τέσσερις μέρες ένα άνθρωπο που πίνει στην αρχή ουίσκι με σόδα, μετά βερμούτ με σόδα, κατόπιν μπράντυ με σόδα και στο τέλος Μαρτίνι με σόδα, τότε θα ισχυριστεί ότι αυτό που τον μεθούσε ήταν η σόδα ! Αντίθετα, εμείς οι φαρμακοποιοί μιλάμε για χημεία παρατηρώντας ανθρώπους στον μπροστινό μας πάγκο, και δεν ξεροσταλιαζόμαστε μόνο στον πίσω πάγκο σαν τους χημικούς. Και σου ορκίζομαι ότι εγώ, ο άσημος Leblanc θα σε κάνω διάσημο και χρήσιμο . Έχω κι εγώ να κερδίσω από αυτήν την ιστορία . Το φαρμακείο χρειάζεται μια ανακαίνιση. Άσε που θα γίνω κι εγώ διάσημος γιατί θα μάθω τους χημικούς πώς να φτιάχνουν σόδα από εσένα, ! Όσο για σένα, θέλω να ξέρεις ότι κάποτε ήσουνα πολύ διάσημο. Ο Ιπποκράτης, ο Διοσκουρίδης , και ο Γαληνός, σε χρησιμοποιούσαν σαν αποχρεμπτικό, αποσυμφορητικό και καθαρτικό. Όλα με σένα τα ξεβουλώνανε δηλαδή! Οι Ρωμαίοι στρατιώτες πληρώνονταν με αλάτι , γι αυτο και οι Άγγλοι , με την λέξη salary που είναι παραφωνία του ονόματος σου , εννοούν το μισθό.

Τον μεσαίωνα, σε βρήκε αυτός ο αλχημιστής , ο Παράκελσος στα ούρα και αμέσως , σαν καλός φαρμακοποιός έφτιαξε πέντε έξι συνταγές που κάνανε τον κόσμο να κατουριέται στην κυριολεξία μόλις σε έπινε διαλυμένο σε νερό! Α, θυμάμαι κι έναν παλαβό φαρμακοποιό τον Βenini….. όχι, όχι Paulini λεγότανε, που δημοσίευσε ένα βιβλίο στο οποίο σε σύστηνε, μαζί με ό,τι φαρμακία του κατέβαινε στο κεφάλι, αλλά τον πήρανε με τις πέτρες τελικά.. Εκεί όμως που έδειξες την αξία σου ήτανε με τον Ναπολέοντα, τον Βοναπάρτη, που ηττήθηκε στη Ρωσία, (και) επειδή έλειπες από το την τροφή και άρα από το αίμα των στρατιωτών του, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κλείσουν οι πληγές τους . Γι αυτό και πέθαιναν…. Όταν μάθουν οι χημικοί ότι μπορείς να φτιάξεις σόδα, θα σε ξαναμελετήσουν από την αρχή, και θα ανακαλύψουν τα ιόντα, ενώ οι φαρμακολόγοι θα ανακαλύψουν την ομοιόσταση. Αυτοί πάλι, θα το πουν σε δυο Άγγλους Ιατρούς τους Lewis και Latta που με τη βοήθεια του αγνώστου φαρμακοποιού θα ανακαλύψουν το ισοτονικό σου διάλυμα (NaCl, 0.9%). Και τότε θα αποκτήσεις κι εσύ ένα ευγενικό όνομα: Φυσιολογικός ορρός.

Σε δοκιμάσαν αμέσως στην πανδημία της χολέρας που μάστισε την Ευρώπη του 190υ αιώνα και τότε τους έδειξες την πραγματική σου αξία. Στη συνέχεια, ο ταλαντούχος κύριος Ringer σε χρησιμοποίησε για να φτιάξει το γνωστό του διάλυμα. Εκεί πια, απο ταπεινό ασχημόπαπο έγινες ο κύκνος της φυσιολογίας.

- Κι εσείς οι φαρμακοποιοί που με περιμαζέψατε τι θα απογίνετε κύριε Leblanc;

- Εμείς θα χρησιμοποιούμε το αλάτι τόσο στον μπροστινό όσο και στον οπίσθιο πάγκο του φαρμακείου μας. Στον μπροστινό πάγκο λοιπόν θα σε μοσχοπουλάμε και θα σε μαλώνουμε όταν μας ανεβάζεις την πίεση! Στον πίσω πάγκο, θα μας βοηθάς να αποχωρήσουμε τις δυο φάσεις ενός γαλακτώματος . Όταν θα θέλουμε να μάθουμε τι κρύβει ένα γαλάκτωμα, θα του ρίχνουμε μπόλικο αλάτι, και τότε , οι φάσεις του θα διαχωρίζονται στην υδατική και στην λιπαρή. Μετά, θα στέλνουμε στον κολλητό τις φάσεις σε ξεχωριστά μπουκάλια, και θα τον ρωτάμε πως το κάνει, και πόσο κάνει !

O ζωγράφος της κορτιζόνης

2009-06-26T07:57:00.005+03:00

Σας έγραφα τις προάλλες στην ιστορία της κορτιζόνης ότι υπήρχε ένας ζωγράφος, ο Raoul Dufy που κάποια στιγμή προσβλήθηκε απο αρθριτικά και δεν μπορούσε να ζωγραφίσει. Ο Dufy πήγε στην Αμερική, και ήταν ένα απο τα πρώτα άτομα που έλαβε κορτιζόνη. Η βελτίωση της κατάστασης του ήταν τόσο θεαματική που της αφιέρωσε το πρώτο απο τα έργα του που κατάφερε να ζωγραφήσει μετα την αγωγή του. Σε όποιο βιογραφικό κι αν ψάξετε στο διαδίκτυο η λεπτομέρεια αυτή αναφέρεται.

Ο φίλος γνωστός λοιμωξιολόγος και διευθυντης της παθολογικής κλινικής του Νοσοκομείου Νικαίας κος Θεόδωρος Πέππας, για τον οποίο......τι να την κάνεις τη wikipedia ταν έχεις αυτόν φίλο ή/και όταν επισκέπτεσαι το blog του -http://theopeppasblog.pblogs.gr-(εαν βέβαια δεν είστε Ολυμπιακοί........you are entering at your own risk!!!!) είχε την ευγενή καλοσύνη να μου αποστείλει τον πίνακα του ζωγράφου τον οποίο και σας ανάρτησα. Θεόδωρε, ενα μεγάλο ευχαριστώ.

Καλό σαββατοκύριακο!

Χαλκός κατά μικροβίων

2009-06-24T19:40:00.001+03:00

Ερευνα σε γερμανικό νοσοκομείο κατέδειξε ότι η χρήση χαλκού στο νοσοκομείο σε υλικά οπως πχ τα πόμολα της πόρτας μπορεί να οδηγήσει σε ελάττωση των νοσοκομειακών λοιμώξεων! Σας παραπέμπω αμέσως στο blog του φίλου δημοσιογράφου Φίλιππου Ζάχαρη, που είναι και ο αρχισυντάκτης της ιστορικής εφημερίδας Σκριπ.

Για να διαβάσετε το άρθρο, κάντε κλίκ εδώ : Space Empire: Χαλκός κατά μικροβίων

Να προσθέσω με τη σειρά μου δυο ενδιαφέροντα στοιχεία:

Η χρήση του χαλκού με τη μορφή της γαλαζόπετρας στην καταπολέμηση μυκητιάσεων των φυτών είναι ευρέως γνωστή και οικολογικά αποδεκτή.

Εθνοφαρμακολογικές καταγραφές έχουν αναφέρει τη συνήθεια αρκετών χωρικών να αντιμετωπίζουν τον επιχείλιο έρπητα και άλλες έπιφανειακές λοιμώξεις τρίβονταας την πάσχουσα περιοχή σε μπρούτζινες επιφάνειες.

Η γερμανική μελέτη μπορεί σε συνδιασμό και με άλλες καλά σχεδιασμένες μελέτες να δώσει το αναγκαίο evidence της χρήσης παραγώγων χαλκού στην πρόληψη των λοιμώξεων. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε πόμολα και βρύσες; Θα παρακαλούσα τους πιο ειδικούς αναγνώστες να μας εκθέσουν τη γνώμη τους!

Ο ρόλος του φαρμακοποιού στην ενημέρωση του ασθενή

2009-06-23T09:00:00.009+03:00

Στην εποχή που προηγήθηκε της έλευσης των OTC, ο φαρμακοποιός γνώριζε την φαρμακευτική αγωγή που λάμβανε ο ασθενής, μέσω της εκτέλεσης της συνταγής του ιατρού. Ο ιατρός με τη βοήθεια του βιβλιαρίου υγείας μπορούσε να γνωρίζει σχεδόν τα πάντα σχετικά με την κατάσταση υγείας και τη φαρμακευτική αγωγή του πελάτη του. Με την έλευση όμως των OTC διαμορφώνεται ένα νέο σκηνικό: Ο πελάτης επισκέπτεται τον φαρμακοποιό ο οποίος καλείται να κρίνει εάν η κατάσταση του πελάτη του αποτελεί απειλή για την υγεία του και επομένως θα παραπέμψει το περιστατικό στον ιατρό, ή πρόκειται απλώς για μια προσωρινή δυσλειτουργία, στις παρυφές μεταξύ υγείας και νόσου, που θα αντιμετωπίσει με τη χρήση ενός OTC φαρμάκου. Η αλλαγή αυτή του σκηνικού, εχει άμεσες συνέπειες :
· Για το φαρμακοποιό ο οποίος θα πρέπει να ενισχύσει κατά πολύ την κρίση του με βάση γνωσιακά κριτήρια: Οι πελάτες του φαρμακείου χρεώνουν την αποτυχία της διαχείρισης της νόσου αλλά και της προτεινόμενης φαρμακευτικής αντιμετώπισης στον φαρμακοποιό και όχι στην παρασκευάστρια εταιρεία.
· Για τον ιατρό ο οποίος για πρώτη φορά δεν θα βλέπει-ξέρει απόλυτα το τι ακριβώς λαμβάνει ο ασθενής του από πλευράς φαρμακευτικής αγωγής, αφού τα OTC δεν δίνονται αναγκαστικά με συνταγή ιατρού, και δεν αναγράφονται στα βιβλιάρια υγείας του ασθενή.

Έτσι, ο φαρμακοποιός γίνεται στην κυριολεξία ο τοποτηρητής (gate keeper) της φαρμακευτικής αγωγής του ασθενή. Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται σωστό και δίκαιο: Ο φαρμακοποιός είναι αναμφίβολα ο κατεξοχήν επιστήμονας με την ειδική και σφαιρική γνώση για το φάρμακο. Κι αυτό διότι εχει εκπαιδευτεί σε θέματα που αφορούν όχι μόνο την παρασκευή και κατασκευή του αλλά και με τις ασυμβασίες του, τις αλληλεπιδράσεις του , τις ανεπιθύμητες ενέργειες του, ακόμη και με τη φαρμακογεννετική του. Η εκπαίδευση επομένως που εχει λάβει, καθιστά ουσιαστικά τον φαρμακοποιό ως «μηχανικό φαρμάκων».
Η πραγματικότητα όμως των OTC ζητά από τον φαρμακοποιό να κατέχει εκτός από το ρόλο του «μηχανικού» και τον ρόλο του «οδηγού», γιατί σε εκείνον πέφτει το βάρος και της κρίσης για την κατάσταση του πελάτη και της συμβουλής που θα δώσει σε αυτόν. Τη δε συμβουλή, θα την δώσει σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από αυτό που υπάρχει στο ιατρείο όπου κυριαρχεί το φαινόμενο της λευκής μπλούζας..
Πράγματι, ο ασθενής προσέρχεται στο φαρμακείο κάτω από διαφορετικές συνθήκες:

· Είτε είναι εντελώς ανυποψίαστος για το πρόβλημα του.
· Είτε είναι ευαισθητοποιημένος, και μάλιστα εχει πιθανώς δει κάποια διαφήμιση OTC φαρμάκου στα ΜΜΕ.
· Είτε είναι συνειδητοποιημένος και απλά θέλει να αποφύγει μια ενδεχόμενη ιατρική επίσκεψη.
· Είτε ισχύουν όλα τα παραπάνω αλλά εκφράζει σαφή προτίμηση στις ήπιες- φυσικές αλλά ταυτόχρονα εγκεκριμένες θεραπείες.

Η διαφήμιση από μόνη της δεν επιτυγχάνει το σκοπό της εάν η συχνότητα της δεν είναι επαρκής (share of mind) και το μήνυμα της δεν είναι ξεκάθαρο(product benefit). Ακόμη όμως κι αν ισχύουν οι δυο παραπάνω προϋποθέσεις, η διαφήμιση, που σκοπός της είναι να φέρει (νέους ή ήδη ικανοποιημένους) πελάτες μέχρι την πόρτα του φαρμακείου (awareness) δεν μπορεί από μόνη της να στηρίξει επαρκώς τα OTC. Κι αυτό γιατί τα προϊόντα αυτά περιέχουν βιολογικά ενεργές ουσίες , και επομένως εμφανίζουν δυνητικά ανεπιθύμητες ενέργειες και αλληλεπιδράσεις με φάρμακα και τροφές, ενώ σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν και αντενδείξεις για τη χορήγηση τους. Ωστόσο, το γεγονός αυτό εξηγεί από μόνο του γιατί το μοναδικό κανάλι διανομής των προϊόντων αυτών, πρέπει να είναι το φαρμακείο: Γιατί η διακίνηση των OTC απαιτεί γνώση την οποία (θα πρέπει να ) κατέχει ο φαρμακοποιός.
Η γνώση του φαρμακοποιού αναδεικνύεται στον τρίτο πιο σημαντικό παράγοντα , μετά τη θέση του φαρμακείου και τον αριθμό των πιστών πελατών του. Για τα φαρμακεία μάλιστα που δεν έχουν το προνόμιο να βρίσκονται απέναντι από Νοσοκομεία, κέντρα υγείας, ΙΚΑ κλπ η κατοχή γνώσης αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα διότι μπορεί να επιφέρει νέους πελάτες (Knowledge driven category management). Πράγματι, η χρήση της γνώσης αυτής για την ενημέρωση του ασθενή, σε συνδυασμό με τη θέληση του φαρμακοποιού και την ικανότητα του να ασχολείται με τον ασθενή επιφέρει στον φαρμακοποιό πολύ πιο πιστούς πελάτες από εκείνους που επιφέρουν οι «πελάτες με συνταγή ιατρού».

H γνώση είναι τέλος, ένας πολύ σημαντικός παράγοντας γιατί η κατοχή της από το φαρμακοποιό αυξάνει το βαθμό εμπιστοσύνης μεταξύ της φαρμακευτικής εταιρείας και του φαρμακοποιού σε σχέση με την πληροφοριακή τύχη του φαρμάκου της. Επομένως η κατοχή γνώσης ελκύει περισσότερους επενδυτές στο φαρμακείο διότι απλούστατα εκτός από την αύξηση του τζίρου, οι σοβαρές φαρμακευτικές εταιρείες ενδιαφέρονται και για την καλομεταχείριση του προϊόντος τους: Εάν για ένα προϊόν δημιουργηθεί δια χειρός φαρμακοποιού είτε υπερβολική προσδοκία που δεν επαληθευτεί στην πράξη, είτε άγνοια χρησιμοποίησης, είτε χρησιμοποίηση σε λάθος περιστατικό, είτε κλονιστεί το profile ασφαλείας του προϊόντος, τότε, οι αρχικές καλές πωλήσεις δεν θα συνεχίσουν να έρχονται και το προϊόν είτε θα κάθεται στα ράφια, είτε θα απαιτείται πολύ πιο τολμηρό κόστος διαφήμισης για την ενεργή του προώθηση. Για το λόγο αυτό, η έλλειψη γνώσης οδηγεί συχνά στην μετακύλιση προϊόντων σε διαφορετικά κανάλια διανομής με οδυνηρές συνέπειες για τα φαρμακεία, που ήδη βιώνουν την απώλεια στα βρεφικά γάλατα, σε μερικά παυσίπονα, σε φαρμακευτικά βότανα, σε φακούς επαφής, σε στοματικά διαλύματα, σε φαρμακευτικά καλλυντικά, σε συσκευές χορήγησης φαρμάκων (νεφελοποιητές) και σε υγρά συντήρησης φακών επαφής, σε προϊόντα που περιέχουν βιταμίνες κλπ.

Η ιστορία εχει αποδείξει ότι οι φαρμακοποιοί ξέρουν να «γεννούν» OTC προϊόντα : Ας μην ξεχνάμε ότι η Coca-cola, η σοκολάτα και το milk shake αποτελούν εφευρέσεις φαρμακοποιών φαρμακείου. Η κατοχή γνώσης από το σύγχρονο φαρμακοποιό, που δεν έχει πια το χρόνο για να παρασκευάζει φάρμακα, αποτελεί ένα σημαντικότατο εφόδιο που βοηθήσει στην αύξηση της επιχειρηματικότητας του γιατί είναι εκείνος που εκτός από το προϊόν διαθέτει και τη συμβουλή και μάλιστα με μηδέν κόστος για τον πελάτη.

Ο Λίσταρχος και η πόρνη

2009-06-16T08:22:00.027+03:00

Κοιτάχτηκε για τελευταία φορά στον καθρέφτη. Όλα ήταν εντάξει. Έκανε και την τελευταία διόρθωση στη χωρίστρα του. Μαλλί κοντό και προς τα πίσω. Καθάρισε επιμελώς τα στρογγυλά γυαλιά του. Έβαλε στη τσάντα του ένα λεξικό, κι έφυγε αρχοντικά για να εκτελέσει τα καινούργια του καθήκοντα. Η περηφάνια του ξεχυνόταν από παντού. Το κράτος ανέθεσε σε αυτόν, τον απόφοιτο ανωτάτης λογιστικής, να κρίνει ποια φάρμακα θα μπουν στη λίστα. Είχε λοιπόν μια περίοπτη θέση στο υπουργείο: Λίσταρχος…
Σ’ αυτό τον βοήθησε, εκτός της έλλειψης άλλων προσόντων του, η άγνοια για το φάρμακο, και η άγνοια της Αγγλικής γλώσσας. Ο κύριος Λίσταρχος, ήταν ο φόβος και ο τρόμος των φαρμάκων. Έκοβε και έραβε κατά βούληση. Πριν σφάξει το φάρμακο, έψελνε πάντα το «…δεν υπάρχουν αρκετοί πόροι για την υγεία, γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε οικονομία». Ποτέ δεν αναρωτήθηκε γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί πόροι για την υγεία. Γιατί αν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε η θέση του. Με το καιρό, απέκτησε και βίτσια. Του άρεσε να βάζει τα φάρμακα να του μιλάνε. Κι αφού τελειώνανε την απολογία τους, χρουπ! Με μια μονοκοντυλιά τα έβγαζε από τη λίστα. Κι όσο αυτά σπαρτάραγαν ή εκλιπαρούσαν, τόσο αυτός γέλαγε.
Εκείνη τη φθινοπωρινή μέρα όμως, τα χρειάστηκε. Έπρεπε να κρίνει ένα φάρμακο με μεγάλο όνομα, έτσι του είπε τουλάχιστον ο προϊστάμενος του. Το φάρμακο τον περίμενε στο γραφείο του. Είχε ζητήσει να το βγάλουν απ’ το κουτί του, για να το δει γυμνό -ένα άλλο βίτσιο που απέκτησε με το καιρό . Το φάρμακο βρισκόταν μέσα σε διαφανές φιαλίδιο. Ήταν μία κάτασπρη σκόνη. Ο κος Λίσταρχος άναψε τη λάμπα του γραφείου του και πλησιάζοντας το φιαλίδιο στο φως, άρχισε να συλλαβίζει:
- Σι(c) ,όου (ο), αρ(r), τι, (t),αϊ, (i), ες (s) ,όου, (ο),εν (n), η (e), … Τι χαζομάρες είναι αυτές; Ποιο απλό όνομα δεν είχαν να βρουν; Και τι λεει παρακάτω; Ασετεϊτ; Τι σπαζοκεφαλιά είναι αυτή;
Άνοιξε βαριεστημένα τη τσάντα του κι έβγαλε το λεξικό μουγκρίζοντας σχεδόν με χαιρεκακία:
- Δεν έχει βρεθεί φάρμακο που να με ξεγελάσει εμένα! Τώρα θα σου δείξω εγώ! Ορίστε: Cortex, Cortex, Cortex, Cortex…….. Cortex : φλούδα, τσόφλι. Άρα σε λένε Τσοφλίνη!
- Τσόφλι είναι το κεφάλι σου, αγράμματε!
- Α, ώστε μιλάς κιόλας φαρμακάκι; Ωραία, με διευκολύνεις στην ανάκριση. Περίμενε λίγο να τελειώσω με αυτό το Ασετεϊτ, στο Λεξικό. Για να δούμε λοιπόν... Ασετεϊτ, ασετεϊτ, ασετεϊτ...οξικό! Μπα! Φάγανε το τ! Τοξικό θα εννοεί!

- Τοξικό είναι το μυαλό σου, ανεγκέφαλε! Οξικό είναι η σωστή μετάφραση.
- Α, ώστε έτσι Τσοφλίνη! Είσαι και οξύ δηλαδή! Έτσι και βγεις απ’ το μπουκάλι καταστρέφεις και τους νιπτήρες. Θαυμάσια! Μείον δύο βαθμούς!!
- Τα μυαλά σου και μια λίρα! Εστέρας είμαι αλλά αυτά δεν είναι για σένα. Άντε να παίξεις με το κομπιουτεράκι σου παραπέρα!
Ο κύριος Λίσταρχος νευρίασε. Κανένα άλλο φάρμακο δεν είχε τέτοιο θράσος να του μιλά έτσι. Γι’ αυτό και θέλησε να το απολαύσει πριν πετσοκόψει την οξική τσοφλίνη ή όπως διάολο λέγεται. Άρχισε λοιπόν τα υπονοούμενα:
- Κάτι φάρμακα σαν κι εσένα «κοριτσάκι μου», εγώ τα λέω….. πόρνες!
- Είμαι!
- Αλήθεια;
- Μα το Διοσκουρίδη!
- Και πόσα ζητάς;
- Πέντε ευρώ.
- Και τι μπορείς να μου κάνεις για 5 ευρώ;
- Τα πάντα.
- Για να δούμε... Για τους ρευματισμούς κάνεις;
- Κάνω.
- Για το άσθμα κάνεις;
- Κάνω.
- Για τις αλλεργίες κάνεις;
- Κάνω.
- Για τη νόσο του Addison κάνεις;
- Κάνω.
- Για τη περικαρδίτιδα κάνεις;
- Κάνω.
Ο κος Λίσταρχος λαχάνιασε. Δεν πρέπει να’ χει ξαναδεί τέτοιο φάρμακο. Τώρα, άρχισε να σοβαρεύει:
- Τι απ’ όλα αυτά που κάνεις δεν σε ρώτησα τσοφλίνη;
- Σώζω αυτούς που κάνουν μεταμόσχευση. Και χρησιμοποιούμαι στην αντιμετώπιση μερικών μορφών καρκίνου.
Ο Λίσταρχος ξέσφιξε τη γραβάτα του. Τώρα είχε σοβαρέψει για τα καλά. Για πρώτη φορά βρήκε ένα φάρμακο που σίγουρα είχε πολλά να του πει...
- Ποιο είναι το πραγματικό σου όνομα, τσοφλίνη;
- Με λένε κορτιζόνη. Βγαίνει από τη λέξη Cortex που σημαίνει και φλοιός, κάτι που δεν το έγραφε το λεξικό σου γιατί είναι για τουρίστες κι όχι για επιστήμονες.
- Γιατί σε είπαν έτσι;
- Γιατί με βρήκαν στο φλοιό των επινεφριδίων.

- Δηλαδή υπάρχεις στο σώμα;
- Ναι. Το σώμα με φτιάχνει με πρώτη ύλη την χοληστερίνη, την πιο γνωστη στερόλη που υπάρχει. Γι αυτό εγώ, τα αδέρφια μου και τα ξαδέρφια μου λεγόμαστε στεροειδή

- Ποιος ήταν ο….πρώτος σου;
- Ο πρώτος μου ήταν ο Άγγλος ιατρός Thomas Addison (1795-1860).

Αυτός κατάφερε να συσχετίσει το 1849 την ύπαρξη βλάβης στα επινεφρίδια από όπου παράγομαι, με τη νόσο που φέρει το όνομα του, η οποία χαρακτηρίζεται από χρωματισμό του δέρματος, αδυναμία, και πολύ μεγάλη απώλεια βάρους.
- Α, σαν κάποιους που είναι τόσο αδύνατοι, σαν «σκελετωμένοι» δηλαδή…..
- Ακριβώς. Και πεθαίνουν αν δεν με πάρουν. Πάντως ο Addison δεν ήξερε τι χαλάει μέσα στα επινεφρίδια, κι έτσι δεν μπόρεσε να με βρει. Όπως βλέπεις, ο…πρώτος μου έρωτας ήταν πλατωνικός. Ευτυχώς, γιατί ο Addison αυτοκτόνησε από κατάθλιψη. Η εργασία του στα επινεφρίδια παραμελήθηκε στην αρχή, αλλά στη συνέχεια ώθησε τους ερευνητές να ψάξουν για μένα….
-Γιατί ειδικά για σένα;
-Γιατί όταν το 1927 οι Stewart και Rogoff έφτιαξαν εκχύλισμα από επινεφρίδια και το έδωσαν σε σκυλιά που τους είχαν αφαιρέσει τα επινεφρίδια, τα σκυλιά δεν πέθαιναν. Αυτοί λοιπόν συμπέραναν ότι υπάρχω μέσα στα επινεφρίδια, χωρίς πάντως να καταφέρουν να με ξεμοναχιάσουν.
-Μα τόσο δύσκολη ήσουν;
-Δεν είναι ότι είμαι δύσκολη. Είναι ότι δεν ήμουν «φτηνή». Ήθελα να με ανακαλύψουν έξυπνοι, να με ξεμοναχιάσουν εξυπνότεροι, και να με συνθέσουν εξυπνότατοι. Γιατί είμαι η κορτιζόνη. Η βασίλισσα των φαρμάκων! Ο εφιάλτης του κάθε γιατρού που ξέχασε να πάρει την τσάντα του! Ο φύλακας άγγελος του κάθε φαρμακοποιού, ιδίως στην επαρχία. Το φάρμακο που ο Παράκελσος θα αποκαλούσε βασικό συστατικό του Πενταστάγματος! Η μοναδική παρηγοριά στα γεροντάκια που βαρέθηκαν να δοκιμάζουν επάνω τους αυτά τα……σχέσεις δομής δράσης, που στο εμπόριο τα λέμε me too για να δίνουν θέσεις εργασίας σε κάτι μαϊντανούς σαν και σένα !
-Ποιους θεωρείς λοιπόν εξυπνότερους;
-Ο πρώτος που βάζω στο μυαλό και την καρδιά μου είναι ο Edward Kendall (1886-1972).

Αυτός με ξεμονάχιασε ανάμεσα σε 5 ενώσεις που παράγονται στα επινεφρίδια και έχουν παραπλήσια δομή. Αυτός έψησε τους γιατρούς να με χορηγήσουν στη νόσο του Addison.
Στην ιστορία όμως, μετα τον πρώτο, υπάρχει πάντα ένας επόμενος. Στη δική μου ιστορία, επόμενος ήταν ένας άλλος ωραίος τρελός. Το όνομα του ήταν εξίσου τρελό: Philip Showalter Hench (1896-1965).. Αυτός δούλευε σε Αμερικάνικο στρατιωτικό νοσοκομείο στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μαθαίνουν λοιπόν οι Αμερικανοί, ότι τα εκχυλίσματα των επινεφριδίων που τώρα ποια ξέρεις ότι περιέχουν κορτιζόνη, θα χρησιμοποιούταν από τους Γερμανούς για τους πιλότους της Λουφτβάφε. Αυτό έγινε, γιατί οι Γερμανοί σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν την κορτιζόνη για να καταπολεμήσουν όπως πίστευαν την υποξία, και να μπορέσουν να πετάξουν σε μεγαλύτερα ύψη για να μη γίνουν αντιληπτοί. Ο Hench απευθύνθηκε στον φίλο του τον Kendall με τα παρακάτω περίπου λόγια: «Τι κάθεσαι, και βαυκαλίζεσαι με τα ζουμιά των επινεφριδίων; Φτιάξε μου καθαρή κορτιζόνη γιατί οι Γερμανοί έσφαξαν όλα τα αμνοερίφια στη Βραζιλία !» Ο Kendall του την έφτιαξε, στέλνοντας ένα κοπάδι πρόβατα στα κάρβουνα όπως θα λέγαμε σήμερα. Ο Hench όμως δεν την παρέλαβε ποτέ γιατί του ήρθε μετάθεση.
- Άδοξο τέλος λοιπόν;
- Κάθε άλλο! Τώρα γίνεται ενδιαφέρουσα η ιστορία! Γιατί το νοσοκομείο που μετατέθηκε ο τρελο-Hench, υπηρέτησε σε πτέρυγα με γυναικολογικά προβλήματα. Και εκεί έφτασε στο απόγειο της «τρέλας» του. Παρατήρησε ότι όσες γυναίκες έπασχαν από αρθριτικά, ο πόνος τους σταματούσε ή ελαττωνόταν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης , καθώς και στους ασθενείς που εμφάνιζαν ίκτερο! O Hench, ήξερε ότι η κορτιζόνη συντίθεται στο σώμα από τη χοληστερίνη. Και μια που το τηλέφωνο είχε ανακαλυφθεί, καλεί τον κολλητό του τον Kendall, λέγοντας του περίπου τα εξής:
-Τι κάθεσαι και μαγειροτσικαλιάζεις για να βρεις τη δομή της θυροξίνης; Έφτιαξες εκείνη την κορτιζόνη που σου είχα ζητήσει;

- Εγώ τι κάνω, ή εσύ; Εδώ τα πρόβατα μού χουν βγάλει το παρατσούκλι «Ηρώδης» γιατί δεν προλαβαίνω να σφάζω, πήρα κι ένα βοηθό , τον –άκου όνομα κι αυτό!- Θαδδαίο Reichstein (1897-1996) ,

μαζί σφάξαμε 20.000 αμνοερίφια για να σου φτιάξω 200mg κορτιζόνης. Και με ρωτάς τι κάνω; Έχεις τίποτε άλλο να μου πεις;
-Ναι. Θέλω κι άλλη κορτιζόνη! Γιατί θα την δοκιμάσω στη ρευματοειδή αρθρίτιδα, που ταλλιανίζει κόσμο και κοσμάκη!
Το ’πε και το ‘κανε. Και η ιστορία τον δικαίωσε. Έδωσα χαρά σε εκατομμύρια κόσμου που υπέφερε από τα αρθριτικά του. Για το λόγο αυτό, ο Kendall, ο Hench, και ο Reichstein τιμήθηκαν με βραβείο Nobel.

-Αν οι εξυπνότεροι που μου λες πήραν βραβείο Nobel φαντάζομαι τι έχεις να μου πεις για τους εξυπνότατους…….
-Ρε τι τραβάω για μια θέση στη λίστα! Άντε, να σου συνεχίσω την ιστορία! Όπως καταλαβαίνεις, η ανακάλυψη ότι η κορτιζόνη θεραπεύει τα αρθριτικά προκάλεσε τρομερή αύξηση στη ζήτηση της. Σύντομα δημιουργήθηκε το εξής ερώτημα: Που να βρούμε τόσα πρόβατα να σφάξουμε; Τη λύση όμως τη βρήκε ένας μαύρος. Για την ακρίβεια, ο γιός ενός σκλάβου: Ο Percy Julian (1899-1975) κατάφερε να παρασκευάσει κορτιζόνη από σόγια, γιατί ήξερε ότι η σόγια εχει φυτοστερόλες.

Τα αποτελέσματα της ανακάλυψης του μαύρου φαρμακοχημικού ήταν ανυπολόγιστα.
-Γλίτωσε πολλά πρόβατα εεε;
-Θεέ μου τι βλάκας που είσαι! Αν μου έλεγες ότι αγαπάς την κοπέλα σου γιατί σου αρέσει ο εσωτερικός της κόσμος, θα σου συνιστούσα να την παντρευτείς, και στο οικογενειακό σας άλμπουμ να βάλετε ακτινογραφίες αντι για φωτογραφίες γάμου! Μωρέ τα πρόβατα ήταν το πρόβλημα, ή το ότι η κορτιζόνη ήταν πανάκριβη και μόνο οι πλούσιοι θεραπεύονταν;

-Ωχ, συγνώμη! Υποτίθεται ότι είμαι και στην επιτροπή της λίστας…..

-Μια που το κατάλαβες λοιπόν θα σου πω ότι χάρις τον Julian η τιμή μου έπεσε από τα 400 δολάρια το γραμμάριο στα 80.
-Ε μη μου πεις ότι 80 δολάρια το γραμμάριο είναι φτηνή τιμή!
-Όχι δεν είναι. Αυτό το συνειδητοποίησε ένας άλλος εξυπνότατος, ο Russell Marker, o ανθρωπος που πριν ασχοληθεί με μένα, είχε ανακαλύψει τον αριθμό οκτανίων στην βενζίνη.

Αυτός λοιπόν πήγε στο Μεξικό. Βρήκε ένα δέντρο που λέγεται Διοσκόρεα. Έκοψε δυο κορμούς, και τους έβαλε επάνω σε ένα λεωφορείο. Του κλέβουν και τους δυο κορμούς. Βρίσκει τον ένα με τη βοήθεια της αστυνομίας. Με αυτόν, έφτιαξε τόση κορτιζόνη, όση φτιαχνόταν από μια μεγάλη φυτεία σόγιας. Έφτιαξε μια δική του εταιρεία, τη Syntex, γιατί οι γαλαζοαίματες πολυεθνικές της εποχής δεν τον πίστεψαν. Έφτιαξε τόση κορτιζόνη, που χάρις τη μέθοδο του, η τιμή της κατέβηκε από τα 80 δολάρια στα 48 σεντς το γραμμάριο.
- Φαντάζομαι τιμή και δόξα…..
-Μπα! Αυτόν τον έφαγε ο Μπεζαχτάς! Τα χάλασε με τους συνεταίρους του για τα λεφτά, κι έφυγε το 1945 από την εταιρεία, παίρνοντας μαζί του τις σημειώσεις του. Ξαφνικά, η κορτιζόνη άρχισε να κάνει ελλείψεις στην αγορά.

-Και μετά τι έγινε;
- Η εταιρεία προσέλαβε έναν μεγάλο φαρμακοφτιάχτη, τον Ουγγρικής καταγωγής George Rosenkranz, που μέχρι τότε εργαζόταν στην Κούβα όπου είχε μεταναστεύσει από καιρό.

Ο Rosenkranz κατάφερε όχι μόνο να ξαναφτιάξει την κορτιζόνη, αλλά και να μειώσει κατά πολύ τα συνθετικά βήματα που απαιτούνταν για την παραγωγή της κορτιζόνης. Ηταν η προσωποποίηση του θριάμβου του συνδυασμού Φαρμακευτικής χημείας-φαρμακογνωσίας. Βέβαια, εξαιτίας του Rosenkranz η τιμή μου είναι πολύ φτηνή γι αυτά που κάνω. Ενας απο τους πρώτους ανθρώπους που έσωσα τα χεράκια του ήταν ο ζωγράφος Raoul Dufy (1877-1953. H βελτίωση του ήταν τόσο θεαματική που μου αφιέρωσε ένα πίνακα του, γραφοντας επάνω του το όνομα μου: Κορτιζόνη. Οχι σαν και σένα που τόση ώρα με ανακρίνεις χωρίς καν να με κεράσεις τίποτα! Τέλος πάντων, αυτή είναι η ιστορία μου. Τώρα ξέρεις.
-Μια τελευταία ερώτηση κορτιζόνη. Αυτό το acetate που γράφεται δίπλα σου και το εστέρας που μου είπες τι σημαίνει;
-Σημαίνει ότι οι φαρμακοποιοί με περιποιήθηκαν ιδιαιτέρως. Με έκαναν εστέρα για να εισέρχομαι σταδιακά στο αίμα και να παρατείνω τη δράση μου. Έτσι, χρειάζεται ακόμα λιγότερη ποσότητα από μένα για να σας αποδεικνύω καθημερινά γιατί είμαι η βασίλισσα της θεραπευτικής αγωγής. Αυτό έγινε μετα την μελέτη των αντιφλεγμονωδών μου ιδιοτήτων.

Οι Oι McKinley & Queen βρήκαν ότι αναστέλλω τη φωσφολιπάση Α2, ένα ένζυμο που δρα πριν την κυκλοξυγονάση. Γι αυτό θεωρούμαι πιο ισχυρή από τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, στα αρθριτικά, και από τα αντισταμινικά στις αλλεργίες. Βρήκαν ακόμη ότι….Μα τι, κοιμήθηκες;

Ο Λίσταρχος είχε πράγματι αποκοιμηθεί ευχαριστημένος. Στο χαρτί του είχε σημειώσει τρία πράγματα: Πρώτον ότι η κορτιζόνη είναι πράγματι η βασίλισσα των φαρμάκων. Δεύτερον ότι η όποια λίστα θα πρέπει να βασίζεται σε γνώση του τι κάνουν τα φάρμακα, κι όχι μόνο του πόσο κάνουν. Τρίτον ότι πρέπει να ζητήσει από την κοπέλα του να….. βγάλουν μαζί ακτινογραφίες για το άλμπουμ του γάμου τους! Δύστυχη κοπέλα! Μακάρι να μιλάς πάντα γι αυτόν, όπως μιλάει η κορτιζόνη για τους δικούς της, κι όπως μιλάνε οι φαρμακοποιοί για την κορτιζόνη…..

Ερωτικές ιστορίες μιας χρήσης

2009-06-10T07:45:00.021+03:00

Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας!

Ονομάζομαι Ενέσιμη Μορφή του Φαρμάκου , και ο αριθμός ταυτότητας μου βρίσκεται πάντα επάνω στην ετικέτα μου, μαζί με την ημερομηνία γέννησης, και την προβλεπόμενη ημερομηνία λήξης μου. Τώρα λοιπόν που τελειώσαμε με τα αστυνομικά, πρεπει να σας πω ότι οι φίλοι μου με λένε αμπούλα, ενώ οι εχθροί μου μπαμπούλα.

Η λέξη αμπούλα (ampoule) έχει λατινική προέλευση , και σημαίνει έκτακτη. Μου αρέσει να με βρίσκουν έκτακτη, αλλά δυστυχώς το όνομα δεν σημαίνει πανέμορφη η πανέξυπνη. Το όνομα σημαίνει ότι με χρησιμοποιούν σε έκτακτες περιστάσεις. Στην αρχαία Ρώμη, το καροτσάκι που μαζεύανε τους πληγωμένους λεγεωνάριους και τους πηγαίνανε για σέρβις λεγόταν ampulatorium. Σέρβις ρωμαϊστί σήμαινε συνήθως ακρωτηριασμός. Για τον λόγο αυτό οι Άγγλοι, σαν πιο πονηροί που ήτανε, τουμπάρισαν το p και το κάνανε b, γι αυτό σήμερα με τον όρο ambulance εννοούν το ασθενοφόρο, ενώ με τον όρο ampoule ( ακρωτηριασμένη ) εννοούνε την αφεντιά μου γιατί για να με χρησιμοποιήσει κανείς πρεπει να με διακορεύσει με το συνοδευτικό μου μαχαιρίδιο.
Όπως μαντεύετε από την Ρωμαϊκή καταγωγή του ονόματος μου, ανήκω στους γνήσιους μονομάχους της υγείας. Γι αυτό, οι φαρμακοφτιάχτες μου με περιποιούνται ιδιαιτέρως. Μέσα στο χάρτινο κουτί μου που είναι η μεζονέτα μου, θα με βρείτε πάντα με το συνοδευτικό χάρτινο καναπεδάκι που μου βάζουν για να μην σπάσω κατά τη μεταφορά. Στο χαρτόσπιτο αυτό, σπάνια μένουμε πιο πολλές από πέντε. Όχι σαν τα χάπια που τα βάζουν σε εργατικές πολυκατοικίες των 20 και βάλλε!
Μην νομίζετε όμως ότι δεν έχω κι εγώ τα προβλήματα μου. Εγώ, η λυγερή με μέση δαχτυλίδι, με ωραίο μπρούτζινο χρωμα, και κυριλέ ετικέτα, δεν μπορώ να σταυρώσω κανέναν άντρα! Προσπαθώ να παντρευτώ καμιά σύριγγα, αλλά όλοι, μα όλοι μου λένε τα ίδια. Ότι προέρχονται από καλές εταιρείες, , ότι είναι όλοι τους αποστειρωμένοι, κλπ κλπ .. Μετά σου αυτοκανακεύονται με την μεγάλη βελόνα που έχουνε.

Θεέ μου, όλες οι σύριγγες είναι ίδιες όπως όλοι σχεδόν οι άντρες του ανθρώπινου γένους. Σε ξεπαρθενιάζουνε με αυτά που σου λένε και σου τάζουνε, μπαίνουν βαθιά μέσα σου, σου ρουφάνε το μεδούλι, (να μια καλή διαφορά από τους σημερινούς άντρες) και μετά…..πάει ο αιώνιος έρωτας. Σε πετάνε στο καλάθι των σκουπιδιών του φαρμακείου, κι ούτε ένα τηλέφωνο, ούτε ένα γράμμα……Γι αυτο κι εγώ τους καταράστηκα. Ζήτησα από τους φαρμακοποιούς να τους βαφτίζουν με το γυναικείο όνομα σύριγγα, ενώ θα μπορούσαν να έχουν αντρικό όπως πχ αυλός. Η μεγαλύτερη όμως τιμωρία μου είναι ότι τους έκανα πλαστικούς και μιας χρήσης . Έτσι, τους παίρνω μαζί μου στον σκουπιδοκόσμο, για να μην μαγαρίσουνε άλλη αμπούλα.

Κι οι άνθρωποι όμως έχουν βίτσια . Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ώρες-ώρες με φτιάχνουν πόσιμη αμπούλα. Για να με βάζουν στο στόμα τους επί εποχής ισχνών αγελάδων; Εντάξει ! Εάν θέλετε να μάθετε την τεχνική του Καμα Σουτρα, πάρτε κανένα βιβλίο να ξεστραβωθείτε! Εγώ η αμπούλα πάντως, εάν ήμουν εκδότης, θα δημιουργούσα το περιοδικό «Τσίμπησε με». Εκεί, θα σας δημοσίευα τρεις στάσεις που θα σας χάριζαν αξέχαστες βραδιές:
Η πρώτη στάση λέγεται ενδοφλέβια, ή στάση του αυθεντικού μαζοχιστή. Πρώτα σου δένουνε το χέρι. Καμία φορά σου ζητάνε να μην κοιτάς για να γίνει πιο ενδιαφέρον το παιγνίδι , μια και δεν βλέπεις από πού σου ‘ρχεται. Μετά, βάζουν την σύριγγα όσο πιο παράλληλα γίνεται με την φλέβα, και τσαααακ! Σου λύνουνε το σχοινί και σου χύνουνε το φάρμακο στην φλέβα. Εκεί λοιπόν που νόμιζες ότι θα πονέσεις, ξαφνικά δέχεσαι στο κορμί σου όλο το σπέρμα της ανθρώπινης νίκης ενάντια στις νόσους .

Επειδή στην στάση αυτή η ηδονή έγκειται στο να αστοχείς, καλό είναι όσοι είμαστε φαρμακοποιοί να την αποφεύγουμε. Αφήστε και καμία στάση για ανενα άλλο βρε παιδιά !

Η δεύτερη στάση λέγεται στάση του Σφίχτερμαν. Ξέρετε για ποια μιλάω! Είναι η ενδομυϊκή. Απλά την λέω στάση του Σφίχτερμαν γιατί εάν φοβίζετε τους ασθενείς με το χέρι σας που τρέμει πριν τους την καρφώσετε, λογικό είναι οι άνθρωποι να σφιχτούν, και τότε…πάει η Καζανόβια φήμη σας. Το καλό με αυτήν τη στάση είναι ότι εάν γίνει στο έξω κωλοτεταρτημόριο δεν προκαλεί βιασμό της όλης περιοχής, επομένως είναι σχετικά ασφαλής στάση. Και επειδή προσωπικά στην μέχρι τώρα ζωή μου είμαι κατά των πορνείων, σας συνιστώ να δοκιμάζετε να κάνετε ένεση σε πορτοκάλι, αντί για τις γριούλες . Έτσι, και την κυτταρίτιδα θα συνηθίσουν τα μάτια σας, και δεν θα κάνετε τον κόσμο να τρέχει ξεβράκωτος στους δρόμους. Την ώρα που πέφτει η σύριγγα στο αντικείμενο του πόθου σας, φροντίστε το χέρι που την κρατάει να είναι κάθετα προς αυτό. Έτσι, με μαθηματική ακρίβεια, ο πωπός δεν θα καταλάβει εάν τον χαστούκισαν η τον τσίμπησαν.

Α, και η έγχυση να γίνεται αργά- αργά. Να το φχαριστιέται ο άλλος. Να σας θυμάται ως φαρμακοποιό μεν, γλυκοσύριγγο δε!
Μπορείτε επίσης να βάλετε την σύριγγα σε κανένα φυσιολογικό ορρό όπως κάνουνε στα νοσοκομεία, που καρφώνουν τη σύριγγα στα οπίσθια του μπουκαλιού. Ας είναι όμως, αν μπορείς να σώσεις ζωές, έστω και με τέτοιο ομαδικό sex …. Παιδιά εδώ όμως πρεπει να οργανωθούμε! Πρώτα πάει η πεταλούδα στην φλέβα, μετά η σύριγγα στον ορό, μετά ο ορός στην πεταλούδα, και προσοχή να μην μπει αέρας στην φλέβα!

Γιαυτο η στάση αυτή γίνεται μόνο στα νοσοκομεία , που είναι και οι πιο γνωστοί οίκοι ανοχής στην Ελλάδα. Πολιτισμένοι οίκοι όμως!
Για να καταλάβετε τι γίνεται εκεί, θα σας πω μόνο τούτο: Έρχεται ο Γιατρός . Κρατάει στην τσέπη του το κουτάκι με την αμπούλα, έχοντας τα χέρια του μονίμως μέσα στην τσέπη. Ακριβώς όπως κρατάνε οι έφηβοι τα προφυλακτικά δηλαδή. Σε κοιτάει στα μάτια, έτσι που να νομίζεις ότι είσαι η γυναίκα της ζωής του, ακόμα κι αν είσαι άνδρας. Η νοσοκόμα παρακολουθεί με ζήλια. Σε κάποια στιγμή, όταν πια όλα είναι έτοιμα για να του δοθείς, βγάζει το κουτάκι σιγά –σιγά , για να σου δείξει ότι έχει πάρει τις απαραίτητες προφυλάξεις, για το μεταξύ σας sex. Κι εκεί που περιμένεις να σου τη χώσει, ουουουπς! Δίνει την αμπούλα στη νοσοκόμα-αφέντρα , για να σου τη χώσει εκείνη. Η δε νοσοκόμα, πιάνει τη σύριγγα, και την σκαμπιλίζει με απίστευτο πάθος. Μετά, σε κοιτάει βλοσυρά, γνέφοντας σου να σκάσεις και να μην προδώσεις τίποτα από όλα όσα θα γίνουν ! Καμιά φορά, ξεχνάει να σου βγάλει ακόμα και το βρακί, γιατί στα πορνεία υπάρχει βλέπεις πάντα ο επόμενος. Τέλος, αφού σε κάνει να πεις «ήμαρτον, μετανοώ», σημειώνει με επιμέλεια επάνω σε ένα χαρτί την θερμοκρασία του σώματος σου. Προφανώς , από αυτή την μέτρηση καταλαβαίνει πότε έχεις περίοδο, για να ξέρει αν θα σου την ξαναχώσει η όχι, και (κάθε) πότε. Βγαίνοντας, δεν ξεχνάει να πει στον ιατρό που παρακολουθεί την όλη φάση σπαράζοντας στο κλάμα , ότι όταν την κάρφωνε την άτιμη την ασθενή, εκείνη το δικό του όνομα ψιθύριζε. Εκείνος τότε…..αλλά άσε, αυτό θα σας το πω μια άλλη φορά, γιατί θέλω να έχει κι αίσθημα.
Η τρίτη στάση λέγεται do it yourself.. Είναι αυτό που κάνουν οι διαβητικοί, η υποδόρια δηλαδή. Εδώ, ο εραστής μου είναι Ιάπωνας η κινέζος γιατί η… βελόνη του είναι μικρή. Σηκώνουμε λοιπόν με τα δυο μας χέρια τα κρετσουλάκια στο χέρι η στο πόδι η στον δελτοειδή μυ του ασθενή, και με μια σταθερή και μαλακή κίνηση του ενιουμε το φάρμακο. Απλώς, συριγγομεζέδες.

Γυναίκα που δεν έχει παρελθόν , δεν έχει ούτε μέλλον. Το δικό μου παρελθόν ξεκινάει από τους αρχαίους χρόνους. Κάποιοι μερακλήδες της εποχής έβαλαν δηλητήριο στο βέλος ενός τόξου. Χτύπησαν λοιπόν τα άμοιρα τα ζωάκια, και πρόσεξαν ότι ενώ η πληγή που τους προκλήθηκε από το τόξο ηταν επιπόλαιη, εν τούτοις τα ζωάκια πέθαιναν. Ο λόγος ηταν ότι το δηλητήριο διαχεόταν στο σώμα τους. Έτσι, γεννήθηκε η επιστήμη της τοξικολογίας, που πήρε το όνομα της από τα τόξα των κυνηγών. Οι άνθρωποι, αφού χόρτασαν σκοτωμούς μεταξύ τους , άρχισαν να μπήγουν βέλη στο σώμα για θεραπευτικούς σκοπούς. Εμείς οι Έλληνες όμως είμαστε της καλοπέρασης, ειδικά στο μπήξιμο. Ο Ιπποκράτης περιγράφει για πρώτη φορά στην ιστορία έναν αυλό που αντικατάστησε τα βέλη, μέσα από τον οποιο έριχνε φάρμακα . Στην ουσία επρόκειτο για ένα βέλος που του είχαν περιστρέψει και κοπανίσει τα δυο άκρα, αφήνοντας ανέπαφη την αιχμή του, σχηματίζοντας έτσι ένα μυτερό κυλινδρικό σώμα που ο Ιπποκράτης το ονόμασε σύριγγα .
Εμένα όμως ,την αμπούλα, με ανακάλυψε το 1872 ο Γάλλος φαρμακοποιός Stanislas Limousin (1831-1887).

Ο Λιμουζίνας είχε την φαεινή ιδέα να κλείσει ένα διάλυμα μορφίνης σε ένα μπουκάλι γυαλί που το έλειωσε στην άκρη με φωτιά . Έτσι , και τη μορφίνη δεν θα κλέβανε, και θα την είχε ο ιατρός έτοιμη προς χρήση! Ηταν τόσο σημαντική αυτή η ανακάλυψη, που η Ιστορία απέδωσε στον Limousin τον τίτλο του Pharmacal Ιnventor, του Φαρμακά με τα όλα του που θα λέγαμε κι εμείς δηλαδή. Οι Γάλλοι είχαν πάντα ψώνιο με το γυαλί από τα χρόνια του βιτρώ. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που το γυαλί από το οποιο με κατασκευάζουν σήμερα , εφευρέθηκε στη Γαλλία από τον Jean Baptiste Dumas.

Το γυαλί αυτό λέγεται Soda line και είναι ανθεκτικό σε οξέα και βάσεις . Αντέχει επίσης και στην θερμοκρασία, κάτι που το βοήθησε να αντέχει σε συνθήκες που απαιτεί η Παστερίωση.

Στις αρχές του 20ου αιώνα πέρασε από μέσα μου όλη η αφρόκρεμα των διαλυτών των φαρμάκων . Από το φυστικέλαιο μέχρι τον φυσιολογικό ορρό. Κάπου εκεί, άρχισε δειλά-δειλά να γεννιέται ένα νέο παιδί της φαρμακευτικής, που σήμερα λέγεται βιοφαρμακευτική. Επειδή κανένα φάρμακο δεν φτανει τόσο γρήγορα στα όργανα –στόχος όσο το ενεσιμο, όλοι συγκρίνουν τον ρυθμό αποδέσμευσης του στην κυκλοφορία του αίματος , με τα δικά μου νούμερα. Περιττό να σας πω ότι εγώ παίρνω 10 με τόνο. Έφτιαξαν μάλιστα και έναν όρο για αυτά τα πράγματα που τον ονόμασαν βιοδιαθεσιμότητα. Αμ πως! Η να είσαι άντρας η να μην είσαι !

Αυτά από εμένα. Τώρα θα σας αφήσω γιατί ο φαρμακοποιός μου θέλει να με χρησιμοποιήσει. Κι όχι τίποτε άλλο, είναι και καινούργιος. Και θα με βάλλει να του απαντήσω την γνωστη ερώτηση που μου κάνουν όλοι οι φαρμακοποιοί για την ένεση:
Η πρώτη φορά……πονάει;

Η ιστορία του Ιατρικού επισκέπτη

2009-06-03T10:01:00.013+03:00

Αγαπητές μανατζαρεΐσες, αγαπητοί μανατζαρέοι,

Να με συμπαθάτε που τέτοια ώρα δεν είμαι στον τομέα μου, αλλά προφανώς κι εσείς για να με διαβάζετε κάποιο διαλειματάκι από τη δουλειά σας κάνετε! Επειδή λοιπόν μεταξύ μανατζαρέων υπάρχει συνεννόηση, λέω να κάνουμε το διάλειμμα μαζί. Αν δεν σας πειράζει φυσικά. Και θα το κάνουμε στον τομέα μου. Τι; Σας λείπει το έξω; Ελάτε καλέ, αφού πολλούς από εσάς, σας πείραζε το έξω όταν ήσασταν στη θέση μου. Δεν είχε καλοριφέρ. Δεν είχε θέση για παρκάρισμα. Δεν είχε γραφείο. Είχε όμως πελάτες. Και τι πελάτες! Πολλοί από αυτούς είναι και στα «μέσα» και στα «έξω».

Οι πελάτες μας για παράδειγμα, όταν βρίσκονται στα «έξω», σε ‘κανα συνέδριο δηλαδή, ορκίζονται ότι συνταγογραφούν στο όνομα των θεραπευτικών guidelines. Όταν όμως ξαναμπούν μέσα, τότε συνταγογραφούν κατά κόρον το Cetamas®. Φοβερό φάρμακο το Cetamas®. Εχει μια Ελληνοπρέπεια βρε παιδί μου. Το Cetamas® προκύπτει από το Ελληνικόν….αυτά δεν γίνονται σε τα ‘μας. Ξέρω, ξέρω! Η δραστική του ουσία του Cetamas®είναι η δραχμομυκίνυλοδιόνη (tsabucaline bromide που θα λεγαν κι οι μεντικαλάνθρωποι των σπηλαίων), φάρμακο που δουλεύει αποτελεσματικά, παρόλο που ο μηχανισμός δράσης της είναι άγνωστος. Οι τελευταίες μελέτες όμως έχουν δείξει ότι καταστρέφει τα κύτταρα μνήμης του ανοσοποιητικού συστήματος, και αυξάνει την απόκριση των ντοπαμινεργικών υποδοχέων με αποτέλεσμα την εκδήλωση αμέτρητης χαράς και status στους χρήστες της. Το φάρμακο που προωθώ λοιπόν εχει ανάδελφη δράση. Είτε έχεις τα κότσια να εξηγήσεις το μηχανισμό του και να το συγκρίνεις με τα άλλα, είτε του δίνεις το εμπορικό όνομα Cetamas® και χαράζεις αξεπέραστα Business plans!

Με τη φλυαρία μου ξέχασα να σας συστηθώ. Με λένε Μανώλ…Άσε καλύτερα. Τι σημασία έχει το όνομα μπροστά στην τεχνολογία….Κάποτε ακούγαμε και κάτι για το intellectual capital της εταιρείας. Σήμερα ακούμε μόνο για συχνότητα και κατανομή επισκέψεων. Τίποτα για την ποιότητα της ιατρικής επίσκεψης.

Γι αυτό κι εγώ, την κοπάνησα από τον τομέα μου. Για να 'ρθω να σας βρω. Και να σας πω λίγα πράγματα για τον τομέα μου. Πωλήσεις δεν σας λέω. Πρώτον γιατί με διαβάζει κι ο ανταγωνισμός (λες κι αυτοί δεν βλέπουν νούμερα). Δεύτερον γιατί αν σας έλεγα για πωλήσεις δεν θα ήταν διάλειμμα. Τρίτον γιατί και να σας έλεγα δε θα με πιστεύατε. Αφού έχετε τα ο,ποια νούμερα βλέπετε στις οθόνες σας. Και τέταρτον αν ήταν να σας μιλήσω για νούμερα, θα ξεκίναγα με αυτά! Καλό έτσι; Πάντα πιάνει, μικροί μπιζναδόροι μου!

Ο τομέας μου λοιπόν είναι ο IMS 18. Athens West δηλαδή. Μ’ άλλα λόγια μιλάμε για την Ελευσίνα. Την Ελευσίνα του Θριασίου Νοσοκομείου. Αλλά τι ξενάγηση να σας κάνω στο Θριάσιο αφού την κοπάνησα; Θα σας πάω σε ένα άλλο νοσοκομείο. Που έχει ηλικία ίσαμε 2000 χρόνια. Βρίσκεται εκεί που είναι τα ερείπια της αρχαίας Ελευσίνας. Το όνομα του είναι ασκληπιείο. Ηταν ένα από τα πολλά ασκληπιεία της εποχής. Μεγάλο Νοσοκομείο. Δεν μπορώ να ξέρω πόσες κλίνες είχε, ούτε πόσους ιατρούς, και πολύ περισσότερο πόσους ιατρούς ανά κλίνη είχε. Το σίγουρο είναι ότι οι ιατροί δούλευαν με τα guidelines του Ιπποκράτη. Έλα όμως που δεν είχε γεννηθεί ακόμα ο Guttenberg! Άντε τώρα να είσαι διευθυντής του νοσοκομείου, και να τάξεις του ιατρού ότι θα του φέρεις τα guidelines γραπτώς. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι θα 'πρεπε να πάρεις μέρος στη μάχη της Σαλαμίνας ή του Μαραθώνα , ανάλογα με το territory της Ειεμέσειας, του αρχαίου δηλαδή IMS, να τσακώσεις στη μάχη δέκα φτωχοδιάβολους και να τους βάλεις να κουβαλάνε τα γραμμένα μάρμαρα ίσαμε την Ελευσίνα! Γίνεται; Δεν γίνεται!! Να γιατί γεννήθηκε το επάγγελμα μας. Για να ενημερώνει και να πείθει. Άσε που στην εποχή που γεννήθηκε το επάγγελμα του ιατρικού επισκέπτη δεν είχε γεννηθεί ο Αρχιμήδης. Άρα, δεν είχαν ανακαλυφθεί οι φακοί. Συνεπώς δεν υπήρχαν γυαλιά. Επομένως, όσο πιο ηλικιωμένος ήταν ο ιατρός, τόσο λιγότερο θα μπορούσε να διαβάσει τις υποδείξεις του Ιπποκράτη.

Πως είπατε; Καντεμιά; Να είναι ο ιατρός Οpinion Leader και να μην μπορεί να διαβάσει τι φάρμακο πρέπει να δώσει; Ε, τότε καταλαβαίνετε γιατί εδώ στην Ελευσίνα γεννήθηκε το επάγγελμα του Ιατρικού επισκέπτη. Πράγματι, εδώ που είμαι και φραπεδάρω, βρέθηκε στις ανασκαφές μια παράσταση που δείχνει έναν αρχαίο Έλληνα Ιατρικό επισκέπτη να ενημερώνει τον ίδιο τον Ασκληπιό, το θεό της Ιατρικής.

Γι αυτό και η παράσταση δείχνει τον ιατρικό επισκέπτη να ενημερώνει γονυπετής, κρατώντας στο χέρι του τον Ερμή, το σύμβολο της Επικοινωνίας. Τώρα γιατί το κάνει γονυπετής το καταλαβαίνω απόλυτα. Ο Ιατρικός επισκέπτης είναι άνθρωπος, ενώ ο Ασκληπιός είναι θεός. Τι; Τώρα κάνετε κι εσείς το ίδιο όταν περνάει ο Κύριος Γενικός; Έλα, δε θέλω αηδίες! Στέλεχος είναι κι αυτός. Δεν προσέξατε ότι άμα του πάτε καμία καλή ιδέα σας λέει «λέγε με Στέλιο» κι όταν του φέρνετε κακά μαντάτα σας στέλνει στο διάολο με το σας και με το σεις; Λογικό δεν είναι;

Πίστευα που λέτε ότι για άλλη μια φορά η Ελλαδάρα είχε κάνει το θαύμα της και ακόμα και τους ιατρικούς επισκέπτες εκείνη τους είχε ανακαλύψει. Δυστυχώς όμως ένας Αμερικάνικος, ένας Σιωνιστικός, και ένας ακατονόμαστος δάκτυλος βρήκαν ότι ο ιατρικός επισκέπτης υπήρχε κι αλλού. Βλέπετε εμείς οι Έλληνες για να χάσουμε, χρειαζόμαστε πάντα τη βοήθεια «σκοτεινών και δόλιων δυνάμεων». Ο κώδικας του Hammourrabi έκανε νύξη για την ύπαρξη Ιατρικού επισκέπτη. Ο αιγυπτιακός πάπυρος του Ebbers επίσης.

Και τέλος πάντων, διαβάστε και καμιά Ιστορία εκτός από την ιστορία επιτυχημένων προϊόντων. Να χετε και κάτι να πείτε στον ιατρό που να μη χρειάζεται μπεγλέρι στα χέρια!

Που είχαμε μείνει; Α, ναι! Στην Ελληνική ιατρική. Που έβαλε τις βάσεις για το evidence based medicine γιατί κατάφερε να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια το θρησκευτικό ιερατείο. Και στη γέννηση του ιατρικού επισκέπτη, για να μεταδώσει σε κάθε ιατρό την εκρηκτική για τα δεδομένα της εποχής σκέψη του Ιπποκράτη, του Θεόφραστου, του Διοσκουρίδη, του Γαληνού, και των και λοιπά. Και μετά ήρθε ο Χριστός. Και μετά ήρθε ο Χριστιανισμός. Και μετά ήρθε ο Θεοδόσιος. Αυτός που έσφαξε κόσμο και κοσμάκη στον Ιππόδρομο επειδή δεν ήταν Χριστιανοί, και για την πράξη του αυτή η εκκλησία τον ονόμασε Μέγα! Και γκρεμίστηκαν μαζί με τους ναούς και τα Ασκληπιεία. Οι ιατροί κρύφτηκαν στα μοναστήρια. Κι έτσι γεννήθηκαν στις πόλεις οι μεντικαλάνθρωποι των Σπηλαίων. Πρόκειται για ιατρούς και φαρμακοποιούς που ασπάστηκαν το Χριστιανισμό. Αρχηγοί-σύμβολο της όλης ιστορίας ήταν οι άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός. Δεν είχαν να χάσουν και πολλά, μεταξύ μας, γιατί πολλά από τα φάρμακα της εποχής απλά δεν δούλευαν. Και τι γίνεται μανατζαρέοι μου όταν μαζεύεται πολύς λαός με νέες ή ρετουσαρισμένα νέες ανάγκες; Πείτε μου στα Αγγλικά μια που ψυχοφτιάχνεστε με κάτι τέτοια: Niche market! Άλλο να είσαι Έλληνας ιατρός , εθνικός όπως τον έλεγαν τότε, και να δίνεις φάρμακο, κι άλλο να είσαι χριστιανός ιατρός και να δίνεις φάρμακο!

Η αλήθεια είναι ότι οι χριστιανοί ιατροί είχαν μόνο ένα φάρμακο: Την φιλευσπλαχνία, που αποτελεί για το χριστιανισμό την κλινική εικόνα του αγαπάτε αλλήλους. Θα μου πείτε, έτσι όπως το γράφεις είναι σα να περιγράφεις την αγάπη ως νόσημα. Εντάξει. Εδώ δεν φταίει ο Χριστός αλλά ο Χρήστος. Ο Χριστός είπε να αγαπάμε. Ο Χρήστος πήρε το αγαπάμε και το έκανε σταυροφορίες. Τέλος πάντων, η αλήθεια είναι το φάρμακο είναι ένα όπλο που σώζει ζωές, ενώ τα ξίφη τα χουμε για να αφαιρούμε ζωές. Να το ‘χετε κατά νου όσοι ασχολείστε με το marketing του φαρμάκου, αλλά κατάγεστε από το marketing της τσιχλόφουσκας. Έλα όμως που τα φάρμακα που τροφοδοτούσαν οι μεντικαλάνθρωποι των σπηλαίων τους χριστιανούς ιατρούς σκότωναν περισσότερους από όσους έσωζαν! Γιατί η τεχνογνωσία των φαρμάκων κρυβόταν καλά στα μοναστήρια. Αντίθετα, σύμφωνα με τον Αρεταίο, το μεγάλο ιατρό της πρωτοβυζαντινής περιόδου, οι μεντικαλάνθρωποι των σπηλαίων ψέλλιζαν στους γιατρούς κάτι μισόλογα, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Να σας δώσω ένα παράδειγμα που θα σας κάνει να πιστεύετε ότι το έκλεψα από εκπομπή του Νέστορα Μάτσα: Πάει η γυναίκα του Κωνσταντίνου του Ε του μονομάχου στο μεντικαλάνθρωπο των σπηλαίων και του λέει για κάποιο πρόβλημα του άντρα της. Εκείνος κατάλαβε, και την έστειλε σε ένα δικό του ιατρό για να της δώσει ένα φάρμακο με το παρακάτω σημείωμα-ταξιδιωτική οδηγία:

Σε δάσους τόπο φωτεινό, πηγή θα συναντήσεις.
Μα ούτε πουλί γλυκολαλεί, ούτε βατράχι κρώζει,
κι ούτε άνθρωποι, ούτε Θεοί βρίσκονται εκεί να κάτσουν.
Κατάρα τον φωνάζουνε γιατί έχασαν δικούς τους.

Σκύψε, και κόψ’ το βότανο που μόνο ο ήλιος βλέπει,
που αψηφάει το νερό, τις πέτρες και το χώμα,
που χει καμπάνα τ’ άνθη του κι αγκάθια στο βλαστό του,
εκείνο που σου φαίνεται πιο άσχημο απ’ όλα.

Φαρμάκι κρύβει μέσα του, και δύναμη, κι αντάρα
γιατί όλοι το στραβοκοιτούν και το τσαλαπατάνε.
Βγάλ’ το φαρμάκι απ’ το χυμό, είναι της Γαίας δώρο,
για εκείνους που αρρώστησαν, και πια δεν αγαπιούνται.

Άμα καταλάβατε ότι ο μεντικαλάνθρωπος εννοούσε να πάει ο ιατρός να βρει το άσχημο ξαδελφάκι της κάπαρης που είναι ο πρόγονος του σημερινού Viagra® να μου τρυπήσετε τη μύτη και να μου αλλάξετε τομέα! Πράγματι, ο ιατρός δεν κατάλαβε τίποτα. Ο Κωνσταντίνος ο Ε ο μονομάχος νομίζοντας ότι η γυναίκα του τού είπε ψέματα πως πήγε στον μεντικαλάνθρωπο των Σπηλαίων, αποφασίζει να τον επισκεφθεί ο ίδιος. Και τότε ο μεντικαλάνθρωπος του σκάει το παραμύθι:

-Τι να σου κάνω Κωστάκη; Όλοι οι πραγματικοί ιατροί είναι στα μοναστήρια μαζί με τα καλά φάρμακα. Βρες μου τρόπο να μας πουν όλη τη γνώση τους για να πάψω να γράφω στιχάκια- ραβασάκια που το μόνο κοινό που έχουν με την πραγματική συνταγή είναι το…Rx! Αλήθεια, τι θα έλεγες εάν σου πρότεινα να νεκραναστήσεις το επάγγελμα του ιατρικού επισκέπτη;
Κοιτάχτηκαν στα μάτια σαν γνήσιοι αμαρτωλοί. Πήραν χαρτί και φτερό κότας για να φτιάξουν ένα καλό σχέδιο. Χμ! Το νοσοκομείο είχε γεννηθεί στο Βυζάντιο. Οι γιατροί μη ξέροντας από φάρμακα, είχαν προχωρήσει στη χειρουργική. Η πρώτη επιτυχής εγχείρηση λιθοτομίας είναι βυζαντινό επίτευγμα που αναφέρεται από έναν μεγάλο ιατρό τον Παύλο τον Αιγινήτη. Θα έστελναν λοιπόν κάποιον στα μοναστήρια. Θα έδειχνε στους μοναστηριακούς τα χειρουργικά επιτεύγματα, και θα έπαιρνε σαν αντάλλαγμα φαρμακολογικά και φαρμακευτικά επιτεύγματα. Και ποιον να στείλουν; Να στείλουν ένα ιατρό. Τι; Γιατρός με γιατρό δεν κολλάει. Άτιμα συνδικάτα! Τι θέλετε δηλαδή; Να χαθεί ο μύθος; Καλά δεν ξέρετε ότι με τη διάχυση της γνώσης πέφτουν κάστρα και παραμύθια; Όχι, όχι , αλλιώς θα το κάνουμε. Θα βάλουμε κάποιον που γνωρίζει ή θα τον δασκαλέψουμε ιατρική αλλά να μην είναι ιατρός. Τότε οι μοναχοί θα πιστέψουν ότι μέχρι να περπατήσει δέκα μέτρα θα τα εχει ξεχάσει όλα.

Έτσι κι έγινε. Νεκρανάστησαν τον ιατρικό επισκέπτη. Για να αλώσει τη βαριά πόρτα του μοναστηριού σκέφτηκαν το εξής τέχνασμα: Να πάει μέχρι το μοναστήρι πεζός. Έτσι, θα ξεχώριζε από τους άλλους. Θα φαινόταν περιπατητής και διανοούμενος. Όσο για τους άλλους….Μα ποιοί ήταν οι άλλοι; Ηταν αυτοί που προμήθευαν τα μοναστήρια με διάφορα. Ηταν αυτοί που για να φτάσουν στα μοναστήρια ήθελαν να μην κοπιάσουν. Γι αυτό και χρησιμοποιούσαν μουλάρια. Για την ακρίβεια κάθονταν επί πώλου. Γι αυτό και η Ιστορία τους έδωσε το όνομα πωλητές. Τι είπες Ακάκιε; Τι μάρκα να είναι τα μακαρόνια;

Με το τρυκ της πεζοπορίας λοιπόν οι μεσαιωνικοί ιατρικοί επισκέπτες κατάφεραν να ξεχωρίσουν από τους πωλητές και να μεταλαμπαδεύσουν τη γνώση στους ιατρούς της υπαίθρου.

Κι ύστερα ήρθαν οι Άραβες. Που έκαναν τα μοναστήρια κουλουβάχαρτα. Τα «μαγάρισαν» όλα όπως λέμε στη Χριστιανική γλώσσα. Όλα εκτός από τα βιβλία. Και ιδιαίτερα τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων που τα μετάφρασαν αρειμανίως. Για να τα ενσωματώσουν στη συνέχεια στα δικά τους βιβλία που πήγαν και την ιατρική και τη φαρμακευτική ένα βήμα παραπέρα. Έτσι, εμφανίζεται στο προσκήνιο η Ελληνοαραβική βιβλιογραφία. Ουπς! Mergers & acquisitions που θα λέγατε κι εσείς μικροί μου μπιζναδόροι!

Όσο για τους ιατρικούς επισκέπτες, το επάγγελμα καλά κρατούσε. Γιατί οι Άραβες επιθυμούσαν τη μετάδοση της γνώσης στο όνομα του Αλλάχ, γιατί η γνώση στο κοράνι αποτελεί συστατικό της θέωσης. Με άλλα λόγια, στο Ισλάμ, όποιος αυξάνει και μεταδίδει τη γνώση γίνεται άγιος. Για δες! Λες να περιμένουμε να μπει η Τουρκία στην ΕΟΚ μπας και αναβαθμιστεί κι εμάς το επάγγελμα μας;

Γιατί εδώ που τα λέμε μικροί μου μπισναδόροι εσείς με τη γνώση δεν τα πάτε καλά. Γιατί εάν τα πηγαίνατε, θα μας προετοιμάζατε καλύτερα για το αύριο αντί να μας μιλάτε για τον άρτον ημών τον επιούσιον. Αλήθεια μικρά μου "χριστιανόπουλα" έχετε σκεφτεί ποτέ τι θα συμβεί εάν απελευθερωθεί η αγορά των generics; Τι competencies & skills θα έχουν αυτοί που δουλεύουν σε original προϊόντα και τι competencies & skills αυτοί που δουλεύουν σε generics προϊόντα; Αν δεν μου έχετε έτοιμη απάντηση, μη παραξενεύεστε που γίνομαι Τούρκος από θυμό.

Τέλος πάντων διάλειμμα κάνουμε, να μην το προχωρήσω γιατί βλέπω ότι η κόλλα χαρτιού μου και ο χρόνος σας αρχίζουν να τελειώνουν. Να το συντομεύσω λοιπόν. Η τύχη του επαγγέλματος του ιατρικού επισκέπτη χάνεται στην Ευρώπη από τότε που ο βασιλιάς Φρειδερίκος ο Β της Σαρδηνίας με νομοθετικό διάταγμα το 1271 διαχωρίζει επίσημα για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία το επάγγελμα του ιατρού από το επάγγελμα του φαρμακοποιού. Φαίνεται ότι για μια μεγάλη περίοδο της ιστορίας οι φαρμακοποιοί ήταν ταυτόχρονα και ιατρικοί επισκέπτες. Δεν είναι σίγουρο όμως.

Εκείνο όμως που μπορούμε να πούμε με σιγουριά, είναι ότι το επάγγελμα ξαναεμφανίζεται δυναμικότατα τον 19ο αιώνα, τότε που γεννήθηκε η φαρμακοβιομηχανία. Το πρώτο γνωστό παράδειγμα σύγχρονου πια μεντικαλάνθρωπου που προτίμησε να έρθει σε εμάς ήταν ο Felix Hoffmann. Μάλιστα. Ο άνθρωπος που ανακάλυψε την ασπιρίνη στα εργαστήρια της Bayer, έγινε ο πρώτος διευθυντής Πωλήσ….Τι κατάρα κι αυτή! Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Φτου κι απ’την αρχή! Ο Felix Hoffmann λοιπόν έγινε ο πρώτος διευθυντής επιστημονικής ενημέρωσης με πτυχίο, και μάλιστα με πτυχίο που δεν είναι συνυφασμένο με οικονομικές σπουδές!

Το επάγγελμα του ιατρικού επισκέπτη όμως έφτασε στο απόγειο του στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Στην Αμερική. Κι αυτό γιατί εκεί παράχθηκε ένα φάρμακο που έμελλε να αλλάξει την έκβαση του πολέμου. Όχι, δεν ήταν πολεμικό αέριο. Ούτε ορρός της αλήθειας. Ούτε μεταλλαγμένο βακτηρίδιο. Ούτε αφροδισιακό. Ήταν απλά η πενικιλλίνη. Ναι, καλά το βλέπετε η πενικιλλίνη. Είχε ανακαλυφθεί είδη από τον Fleming. Οι Florey & Chain βρήκαν τρόπο να το παράγουν μαζικά. Έμενε να βρεθεί ο φορέας: Ηταν η αμερικανική εταιρεία Pfizer. Τι είπατε; Ζηλεύετε; Γιατί εσείς δεν έχετε φαρμάκαρους; Πως είπατε; Πώς τολμώ να μιλάω με θαυμασμό για τη Pfizer ενώ δουλεύω σε άλλη εταιρεία; Λοιπόν ακούστε "χριστιανόπουλα" μου. Επειδή ανεβαίνετε στο βήμα και εκσφενδονίζετε μύδρους εναντίον του ανταγωνισμού, σας παρακαλούμε πολύ να μη μας περνάτε για ηλίθιους. Ένα πράγμα που μαθαίνει κανείς στο πανεπιστήμιο είναι ότι αποτελεί τιμή για κάποιον να έχει ανταγωνισμό. Τσάκα - τσάκα αυτό σημαίνει ότι είναι σημαντικός. Δεν μας ενοχλεί εμάς τους …. Ε.Ι.Σ (μήπως το μπερδεύετε με ΗΣΑΠ;) ο ανταγωνισμός. Είναι τιμή για εμάς γιατί απλούστατα αποτελεί πρόκληση για να φτιαχτούν ακόμα καλύτερα φάρμακα από τις εταιρείες μας. Μας ενοχλούν όμως οι πωλήσεις του. Μας ενοχλεί να μας παίρνει τους πελάτες μας. Αλλ αυτά είναι ψιλά γράμματα για σας, n’ est ce pas?

Σας λέω το λοιπόν, ότι όταν η Pfizer κατάφερε να φτιάξει αρκετά κιλά πενικιλλίνης υπήρχε το εξής ιδιόμορφο πρόβλημα: Όλοι οι ιατροί βρίσκονταν στα πεδία των μαχών ή στα νοσοκομεία που βρίσκονταν κοντά στις μάχες. Ποιος θα τους ενημέρωνε για την πενικιλλίνη; Το έργο αυτό το ανέλαβαν εθελοντικά και χωρίς εισαγωγικά οι ιατρικοί επισκέπτες της εταιρείας. Οι οποίοι όχι μόνο πήγαν στις μάχες με το σχετικό έντυπο για όπλο και ενημέρωσαν τους ιατρούς, αλλά -κρατιέστε;- τους βοήθησαν και στο να περισυλλέξουν τα ούρα των αμερικανών στρατιωτών ουτως ώστε να εκχυλιστεί η αμεταβόλιστη πενικιλλίνη για να ξαναχρησιμοποιηθεί, μια που η εταιρεία λόγω πολέμου έπασχε στο logistics system. Ωχ! Τι ήθελα και το ανέφερα! Θα μου πείτε άσε αυτά με την ιστορία του επιστημονικού συνεργάτη, και πες μας τι έγινε με το logistics system της εταιρείας. Εντάξει. Μπήκαν κι άλλες εταιρείες στο σύστημα παραγωγής και μεταφοράς της πενικιλλίνης. Δεν ξέρω αν θα σας ικανοποιήσω ή θα σας απογοητεύσω αλλά και οι άλλες εταιρείες, χρησιμοποίησαν τους δικούς τους ιατρικούς επισκέπτες.

Μου φαίνεται ότι εάν στη συνθήκη της Γιάλτας συμμετείχαν ιατρικοί επισκέπτες ίσως ο κόσμος να ήταν καλύτερος σήμερα. Αυτό βέβαια είναι μια υπόθεση εργασίας και μόνο. Εκείνο όμως που ξέρω με σιγουριά είναι ότι ακόμα και στο μέλλον θα σας είναι δύσκολο να απαλλαγείτε από εμάς. Γιατί η ιατρική ενημέρωση απαιτεί την ανθρώπινη επαφή ως γνήσια διεργασία της συναλλακτικής επικοινωνίας. Όσο για τα μηχανάκια σας, άχρηστα είναι χωρίς εμάς. Γιατί σου δίνουν αποτελέσματα με βάση τα στοιχεία που θα τους βάλεις. Είναι γνωστό ότι ο,τι πληρώσεις παίρνεις. Τα φάρμακα του μέλλοντος θα απαιτούν 1 Mb συσσωρευμένης γνώσης για κάθε 1 kD διαφορά στο μοριακό βάρος. Εσείς θα είστε εκεί ή θα είστε…..Αναπήρων πολέμου και Μπεζαχτά γωνία; Το ίδιο βέβαια ισχύει και για εμάς. Η ανάγκη για μετάδοση γνώσης γέννησε το επάγγελμα μας. Αυτή είναι που θα το κάνει να παραμείνει και στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον της φαρμακευτικής αγοράς.

Τώρα όμως πρέπει να σας αφήσω. Το διάλειμμα σας τελείωσε και τα κεφάλια μέσα. Αχ, καλέ για δες ποιος έρχεται….Ο άγγελος του Charlie! Ο προϊστάμενος μου! Σήμερα θα με πάει για «μοτιβάρισμα». Να με ρωτήσει δηλαδή το πώς πάνε οι πωλήσεις τρώγοντας από κοινού ψαράκι στην παραλία. Καημένε μου προϊστάμενε, τι να σου πω; Οι γιατροί έχουν πειστεί για το φάρμακο. Από εμένα. Αλλά μπορώ εγώ να αλλάξω την τιμή του; Όχι! Μπορώ να αλλάξω τη συσκευασία του; Ganz Verboten! Μήπως να βάλω 5-10 καψουλίτσες παραπάνω; Under my dead body! Καμιά εκπτωσούλα; Per la Madonna di Dio! Καμιά πιστωσούλα τουλάχιστον; Merde, non! C’est la vie! Καμιά… in vitrovivo ένδειξη έστω; Στα όπλα! Έρχονται οι μεντικαλάνθρωποι! Ε, τότε γιατί με φωνάζει συνέχεια πωλητή, μου δίνει κάρτα που λέει επιστημονικός συνεργάτης, με εκφωνεί ως ιατρικό επισκέπτη, δεν με προστατεύει όταν ακούει τη λέξη placier, παρά προσθέτει τη λέξη τσαντάς, και πάραυτα πιστεύει ότι μοτιβάρομαι όταν ακούω ότι στη δουλειά που κάνω δεν θα ξαναχρειαστώ ποτέ πια εκπαιδευση γιατί όταν θα έρθει το μέλλον στην ιατρική ενημέρωση, εγώ θα είμαι ήδη…μέσα στα γραφεία της εταιρείας, οπότε….τι θα με νοιάζει για το γίνεται έξω; Αααχ! …..Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά……. τσάκα και τον δικό μου!!

Μια νίκη ενάντια στον καρκίνο του Παγκρέατος με σύμμαχο τη φύση

2009-05-28T17:12:00.011+03:00

Ένα προβληματικό δίκτυο αρτηριών μπορεί να είναι η εξήγηση στο γιατί κάποιοι άνθρωποι με καρκίνο στο πάγκρεας δεν είναι επιδεκτικοί στις χημειοθεραπείες. Σύμφωνα όμως με ερευνητές του οργανισμού Cancer Research UK ο καρκίνος στο πάγκρεας μπορεί εύκολα να εξαπλωθεί ανεξάρτητα με την κατάσταση του δικτύου των αρτηριών.

Στην ίδια έρευνα παρουσιάστηκαν στοιχεία σχετικά με την συχνή αναποτελεσματικότητα της φαρμακευτικής αγωγής για τον καρκίνο του παγκρέατος. Οι διαγνώσεις για καρκίνο στο πάγκρεας φτάνουν τις 230.000 το χρόνο παγκοσμίως. Συχνά εξαπλώνεται γρήγορα, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις δεν είναι δυνατόν να διαγνωστεί μέχρις ότου φτάσει σε προχωρημένο μη εγχειρήσιμο στάδιο.

Οι ερευνητές χρησιμοποιώντας ποντίκια γενετικά σχεδιασμένα ώστε να αναπτύξουν καρκίνο στο πάγκρεας ανακάλυψαν πως οι όγκοι στα ζώα δεν εξαπλώνονται μέσω των αρτηριών παρά σε πολύ μικρό βαθμό. Το ίδιο παρατηρήθηκε και στους ανθρώπους.

Αυτή η ανακάλυψη αφήνει να εννοηθεί πως λόγω της μικρής εξάρτησης του καρκίνου του παγκρέατος από το δίκτυο των αρτηριών, τα φάρμακα που υπάρχουν μέσα στο αίμα του ασθενή είναι πιο δύσκολο να επηρεάσουν τον όγκο. Επιπλέον η ανακάλυψη ίσως εξηγεί γιατί ο καρκίνος στο πάγκρεας δεν ανταποκρίνεται στους αποκαλούμενους VEGF inhibitors, ένα καινούριο είδος φαρμάκων που κατά το επιστημονικό περιοδικό Science "σκοτώνουν" τον όγκο περιορίζοντας την ποσότητα του αίματος που φτάνει ως αυτόν.

Μετά από την διαπίστωση των ερευνητών πως ο καρκίνος στο πάγκρεας σε σχέση με καρκίνους άλλων οργάνων δεν εξαρτάται ιδιαίτερα από την ποσότητα του αίματος για να αναπτυχθεί οι ερευνητές θεωρούν πως οι καινούριες φαρμακευτικές θεραπείες όπως το πειραματικό IPI-926 θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση αυτού του τύπου καρκίνου.

Οι ανακαλύψεις αυτές θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πιο αποτελεσματικές θεραπείες για έναν από τους πιο θανάσιμους καρκίνους, αυτόν από τον οποίον μόλις ένα 3% επιβιώνει για 5 ή παραπάνω χρόνια", δήλωσε ο ερευνητής του Cancer UK's Cambridge Research Institute David Tuveson, που συμμετείχε στη μελέτη.

"Έχουμε ενθουσιαστεί με την έρευνα αλλά είναι ακόμα νωρίς. Πρέπει να σιγουρευτούμε ότι είναι ασφαλές για τον άνθρωπο προτού προσθέσουμε το καινούριο συστατικό στη συνηθισμένη φαρμακευτική θεραπεία", συνέχισε ο Tuveson. O Dr. Lesley Walker, που χρηματοδότησε την έρευνα δήλωσε από το Cancer Research UK: "Εάν αυτά τα αποτελέσματα παραμείνουν σταθερά στις μελλοντικές έρευνες, ελπίζουμε πως οι επιστήμονες θα καταφέρουν να κάνουν καλύτερη χρήση των υπαρχόντων φαρμάκων αλλά και να αναπτύξουν μια ευρεία γκάμα θεραπειών και επιλογών ώστε οι πάσχοντες από τον καρκίνου του παγκρέατος να ζουν περισσότερο".

πηγή: Proton newsletter, τ. 237

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σημειώσω ότι το πειραματικό φάρμακο IPI 925 προέρχεται απο επεξεργασίας της ουσίας κυκλοπαμίνη που βρίσκεται στο φυτό Veratrum californicum που βλέπετε στη φωτογραφία(θυμάστε τα αλκαλοειδή του Βέρατρου;).Η ουσία ονομάστηκε έτσι επειδή έχει την ιδιότητα να προκαλεί κυκλοπισμό: Οι απόγονοι των εγκυων ζώων που έλαβαν την ουσία, γεννόντουσαν μέ ένα μάτι όπως ο κύκλωπας.

Η κυκλοπαμίνη (βλ. σχήμα) έχει την ιδιότητα να αναστέλλει την οδό του Hedgehog (Hedgehog signaling pathway )

Η οδός αυτή είναι ενεργή κατα τη διάρκεια της εμβρυονικής ανάπτυξης, και ριθμιζει το σχηματισμό ιστών και οργάνων. Η ενεργοποίηση της όμως κατα την ενήλικη ζωή μπορεί να οδηγήσει σε καρκινογέννεση. Μαλιστα υποστηρίζεται ότι η ενεργοποίηση της οδού αυτής μπορεί να εξηγήσει το γιατί τα προακαρκινικά κύτταρα δεν επειρεάζονται απο τη χημειοθεραπεία ή την ακτινοθεραπεία.

Ιστορία της φαρμακοοικονομίας

2009-05-26T07:47:00.023+03:00

…αν κάποιος αρρώσταινε δεν είχε κανένα φάρμακο να πιει, να φάει, να αλειφθεί. Χωρίς αντίδοτο μαράζωνε, πριν έρθω εγώ, ο Προμηθέας, να τους δείξω πώς να αναμειγνύουν ακίνδυνα φάρμακα που τις αρρώστιες όλες θεραπεύουν….

Αισχύλου, Προμηθεύς Δεσμώτης

Κάπως έτσι ξεκίνησε τη δημόσια ζωή του η ανακάλυψη που ονομάζεται φάρμακο: Με σύγκρουση μεταξύ αυτού που το έχει στα χέρια του (θεραπευτής) και εκείνου που πρέπει να το λάβει (θεραπευόμενος). Το φάρμακο έχει την ιδιότητα να μετατρέπει το θεραπευόμενο σε θεραπευμένο, και το γεγονός αυτό γρήγορα προσέδωσε στο φάρμακο αξία.

Η μάχη για την πρόσβαση στο φάρμακο

Ο Αισχύλος στον Προμηθέα δεσμώτη μας περιγράφει γλαφυρά την κοινωνική συνιστώσα της αξίας του φαρμάκου: Το φάρμακο δίνει αξία σε εκείνον που το έχει στην κατοχή του και όχι σε εκείνον που πρέπει να το λάβει. Εκείνος που το έχει στην κατοχή του, είναι και εκείνος που αποφασίζει σε ποιόν θα το δώσει. Με σημερινή ορολογία, θα ονομάζαμε το φαινόμενο αυτό ως ανισότητα στην πρόσβαση (access) του φαρμάκου.

O ισχυρός της εποχής που περιγράφει ο Αισχύλος ήταν οι θεοί, και αντ’αυτών το ιερατείο που αποφάσιζε το ρυθμό διάχυσης της τεχνογνωσίας του φαρμάκου στους κοινούς θνητούς. Ο συντηρητικός και θεοσεβούμενος Αισχύλος περιέγραψε μέσα από το μύθο του Προμηθέα μια πραγματικότητα που συνέβαινε στα χρόνια που ακολούθησαν τους Περσικούς πολέμους: Την ανεξαρτητοποίηση της Ιατρικής, και κατά συνέπεια της φαρμακοθεραπείας από το Ιερατείο. Το τελειωτικό χτύπημα το έδωσε ο Ιπποκράτης θέτοντας τις βάσεις για την επιστημονική ιατρική (evidence based medicine). Ο Ιπποκράτης έδωσε αξία στην ιατρική συσχετίζοντας την με τον άνθρωπο και όχι με τους θεούς:

«Εκεί που υπάρχει αγάπη για τον άνθρωπο, υπάρχει και η αγάπη για την ιατρική τέχνη».

Η γέννηση της φαρμακοοικονομίας

Στα βιβλία που έγραψε ο Ιπποκράτης μεταξύ άλλων έθεσε τις βάσεις για τη διερεύνηση των κοινωνικών διαστάσεων της ασθένειας για να έρθουν μετά από 25 αιώνες οι οικονομολόγοι της υγείας και να χρησιμοποιήσουν τα εργαλεία της οικονομικής ανάπτυξης προκειμένου να μελετήσουν τις κοινωνικο-οικονομικές διαστάσεις της υγείας και του συστήματος υγείας (Υφαντόπουλος, 2006).
Ο Ιπποκράτης γνώριζε καλά ότι η εξάσκηση της Ιατρικής στα χέρια πολλών θα οδηγούσε σύντομα σε «διαφορετικές Ιατρικές» λόγω των πολλών διαφορετικών θεραπευτικών χειρισμών του ασθενή. Έτσι, στο έκτο βιβλίο των επιδημιών, δεν διστάζει και δεν παραλείπει να αναφέρει την ανάγκη ανάπτυξης μεθοδολογίας στην οργάνωση της περίθαλψης των ασθενών. Η συγκεκριμένη άποψη του Ιπποκράτη στο βιβλίο αυτό (περι τον νοσέοντα οικονομίην» θεωρείται ο θεμέλιος λίθος της επιστήμης της φαρμακοοικονομίας.
Η μεταβολή της Ιατρικής από θεοκρατική σε ανθρωποκεντρική, φαίνεται ότι της επέτρεψε μεταξύ άλλων να χρησιμοποιηθεί ως μονάδα μέτρησης αξιών: Ο Ξενοφώντας στον Οικονομικό προσπαθεί να αποδείξει ότι η νεοσύστατη επιστήμη της οικονομίας έχει υπόσταση και αξία, επειδή μπορεί να συγκριθεί με την αξία της Ιατρικής:

….Ήκουσα δε ποτέ αυτού και περί οικονομίας τοιάδε διαλεγόμενου. Ειπέ μοι έφη ω Κριτόβουλε, άρα γε η οικονομία επιστήμης τινός όνομα εστίν ώσπερ η Ιατρική…..

Οι συγκρούσεις για την για την πρόσβαση στο φάρμακο

Η τεράστια κοινωνική συνιστώσα της αξίας του φαρμάκου, κατέρρευσε εν ριπή οφθαλμού με την έλευση του Χριστιανισμού. Και τούτο διότι σύμφωνα με τη Χριστιανική παράδοση, ο Χριστός θεράπευσε τους ανθρώπους χωρίς να χρησιμοποιήσει φάρμακα. Γι αυτό και οι πρώτοι Χριστιανοί θεωρούσαν αμαρτία τη λήψη φαρμάκων διότι θεωρήθηκε ως έλλειμμα πίστης σε Αυτόν.

Έτσι, το φάρμακο έμελλε να συγκρουστεί για άλλη μια φορά με τη θρησκεία στο όνομα της κοινωνικής του αξίας. Το φάρμακο όμως κατάφερε να νικήσει στη σύγκρουση αυτή με τη βοήθεια του Μ. Βασιλείου, ο οποίος με τη θεολογική του συμβολή έδωσε τη λύση στην ηθική αποδοχή της λήψης φαρμάκων: Εφόσον η ζωή του ανθρώπου ανήκει στο Δημιουργό του, απαγορεύεται να την απολέσει. Ο ίδιος ο Δημιουργός έδωσε στον άνθρωπο τα φυτά για να τα εκμεταλλεύεται. Συνεπώς, η λήψη φυτών (δρογών) για τη διάσωση της ζωής του ανθρώπου αποτελεί θεάρεστο έργο. Ο ίδιος ο Μ. Βασίλειος προώθησε την ιδέα του ιδρύοντας τα πτωχεία τα οποία είναι τα πρώτα Νοσοκομεία με τη δομή που σήμερα έχουμε κατά νου. Την ίδια στιγμή μαζί με τους υπόλοιπους πατέρες της εκκλησίας μας, περιγράφει τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της εποχής του, και διατυπώνει τις δοξασίες του για την εργασία και την κατανομή των αγαθών. Τα πτωχεία όμως δημιούργησαν για άλλη μια φορά ανισότητα ως προς την πρόσβαση στο φάρμακο διότι εκεί κατάφευγαν οι χριστιανοί και όχι οι Εθνικοί: Οι Ρωμαίοι δεν πίστευαν τόσο στην ατομική ιατρική όσο στη δημόσια υγιεινή. Οι περισσότεροι ιατροί ήταν Έλληνες οι οποίοι είχαν στο μεταξύ εκχριστιανιστεί. Έτσι, η τεχνογνωσία του φαρμάκου και επομένως η κοινωνική του αξία βρισκόταν στα χέρια των χριστιανών.

Η πρώτη φαρμακοοικονομική ενέργεια: Η νομική θέσπιση του επαγγέλματος του φαρμακοποιού

Και ενώ με την επικράτηση του χριστιανισμού, αποκαταστάθηκε η κοινωνική αξία του φαρμάκου, μια άλλη σφοδρή σύγκρουση έμελλε να το ταλαιπωρήσει απειλώντας την ίδια του την ύπαρξη. Πρόκειται για τη σύγκρουση για την επιστημονική συνιστώσα της αξίας του φαρμάκου. Η σύγκρουση αυτή ήταν εξαιρετικά δομημένη: Το φάρμακο για να αποκτήσει αυτούσια επιστημονική αξία έπρεπε να απομακρυνθεί από τη σκιά που το κάλυπτε: Τη σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου η οποία ήταν βασισμένη επάνω σε μία φαινομενικά διαφορετική αξία: Την οικονομική. Η οικονομική αξία του φαρμάκου δεν ήταν τίποτα περισσότερο από το άθροισμα της κοινωνικής και της επιστημονικής συνιστώσας του, και αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι ιατροί του Μεσαίωνα. Το 1371, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β της Σικελίας & κάτω Ιταλίας αντιλήφθηκε το «χάρισμα» αυτό των ιατρών: Χρέωναν τους ασθενείς τους τόσο για τη διάγνωση όσο και για την παρασκευή του φαρμάκου. Έτσι, ήταν πολύ εύκολο για το γιατρό να διαγνώσει ψευδώς κάποιον ως ασθενή , ούτως ώστε να του συνταγογραφήσει φάρμακο το οποίο ο ίδιος το παρασκεύαζε, και αμειβόταν γι αυτό!

Ο Φρειδερίκος ο Β με νομοθετικό διάταγμα διαχωρίζει το επάγγελμα του ιατρού από το επάγγελμα του φαρμακοποιού απαγορεύοντας στους φαρμακοποιούς να διαγνώσκουν και στους ιατρούς να παρασκευάζουν φάρμακα. Έτσι, η νομιμοποίηση του επαγγέλματος του φαρμακοποιού ήταν η πρώτη σοβαρή ιστορικά φαρμακοοικονομική ενέργεια.

Η πολιτική αριθμητική του φαρμάκου

Στα χέρια πια των φαρμακοποιών, το φάρμακο σταδιακά άρχισε να απαλλάσσεται από το άγχος της σωστής παρασκευής, και σε αυτό συνέβαλε η δημοσίευση των πρώτων φαρμακοποιιών. Πάραυτα η επιστημονική του αξία εξακολουθούσε να βάλλεται τόσο από τη σύγκρουση του με ξεπερασμένες θεραπευτικές μεθόδους, όσο και από την λανθασμένη του χρήση από τους ιατρούς. Η μάχη αυτή έμελλε να είναι εξαιρετικά σφοδρή λόγω του γεγονότος ότι το φάρμακο θα έπρεπε να συγκρουστεί με το χειρότερο του εαυτό: Το placebo. Η σύγκρουση αυτή ξεκίνησε το 1630 από τον άνθρωπο που ανακάλυψε τον αναλυτικό ζυγό: Τον J.B. Von Helmont (1579-1644).

Στο κλασσικό του σύγγραμμα Oriatrike, o Helmont προκάλεσε τους κομπογιαννίτες να συγκρίνουν την αποτελεσματικότητα των μεθόδων τους με τις δικές του, ως προς την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια, αποτελώντας στην ουσία τον πρόδρομο της δημιουργίας εναλλακτικών λήψεων αποφάσεων στο χώρο της θεραπευτικής (decision trees).
Τις απόψεις του Helmont φαίνεται ότι τις γνώριζε ένας έξοχος επιδημιολόγος & οικονομολόγος, ο William Petty (1623-1687). Επηρεασμένος από τη σκέψη Bacon, εισήγαγε την πειραματική έρευνα στην επιστήμη (πολιτική αριθμητική). Αναγνώριζε ωστόσο την αδυναμία διεξαγωγής ελεγχόμενων πειραμάτων στις κοινωνικές επιστήμες.

Στο σύγγραμμα του de Verbum Sapienti, παρουσιάζει μια διεπιστημονική και συνάμα ολιστική προσέγγιση των θεμάτων υγείας. Ο Petty χρησιμοποίησε την πολιτική αριθμητική σε συνδυασμό με τη στατιστική την επιδημιολογία και την οικονομία, για να καταγράψει την κατάσταση υγείας και τις συνθήκες διαβίωσης στο Λονδίνο, συγκρίνοντας το με το Παρίσι ως προς τα θέματα αυτά.

Η σύγκρουση για την επιστημονική αξία του φαρμάκου

Λίγο αργότερα, στο Προεπαναστατικό Παρίσι, το φάρμακο θα κερδίζει την πρώτη του μάχη με το placebo: Θορυβημένος από τα παράπονα των υπηκόων του για τη δράση των μαγνητιστών (ισχυρίζονταν ότι θεραπεύουν τον πόνο με τη χρήση μαγνητών) ο Λουδοβίκος ανέθεσε σε μια επιστημονική & οικονομική επιτροπή την εκπόνηση μελέτης αποτελεσματικότητας των μαγνητιστών. Η επιτροπή απαρτιζόταν από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Γαλλία και φυσικό επιστήμονα Benjamin Franklin (πρόεδρος) τον χημικό Antoine Lavoisier (οικονομικός επίτροπος) και τον εφευρέτη της Γκιλοτίνας Francois Guillotine (εκτελεστικός επίτροπος). Ο Φραγκλίνος ανακοινώνοντας στο Βασιλιά τα αποτελέσματα της μελέτης, χρησιμοποίησε την παροιμιώδη φράση: My Lord it is only placebo!

Η ανακάλυψη του φαινόμενου placebo υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος στην μάχη για την ανύψωση της επιστημονικής αξίας του φαρμάκου. Προς αυτή την κατεύθυνση συνέβαλαν οι εργασίες των παρακάτω επιστημόνων:
· A. Markov: Μαθηματικός, δημιούργησε το 1886 τα μοντέλα λήψης αποφάσεων
· W.H.R Rivers: Εισήγαγε την έννοια της διπλής τυφλής δοκιμής
· Austin Bradford Hill: Εισήγαγε την έννοια της τυχαιοποίησης (randomization)

· H.K.Beecher: Ανέλυσε πάνω από 25 μελέτες και βρήκε ότι περίπου το 1/3 των ασθενών αυτών είχε βελτιωθεί χάρη στο «φαινόμενο placebo». Αυτό οδήγησε στην επαναξιολόγηση δεκάδων φαρμάκων και τον προσεκτικότερο σχεδιασμό των μελετών.

· Harry Gold: Δημοσίευσε την πρώτη διπλή τυφλή τυχαιοποιημένη μελέτη της στρεπτομυκίνης έναντι του placebo.

· Karl Pearson: Εισήγαγε την έννοια της μετα-ανάλυσης.

από τη σύγκρουση των αξιών του φαρμάκου στα οικονομικά της υγείαςΔεν νοείται φαρμακο-οικονομική αξιολόγηση του φαρμάκου χωρίς να υπάρχει η κλινική του αξιολόγηση. Οι παραπάνω επιστήμονες με την εργασία τους επανέφεραν την επιστημονική συνιστώσα της αξίας του φαρμάκου στις αντικειμενικές της διαστάσεις. Όσο για την κοινωνική συνιστώσα της αξίας του, είχαν μεριμνήσει τόσο οι πόλεμοι του 19ου και του 20ου αιώνα όσο και οι επιστημονικές του επιτυχίες στην αντιβίωση, τις καρδιοαγγειακές και τις ψυχικές παθήσεις μέσα στο πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα. Είχε έρθει η ώρα για την αποτίμηση της οικονομικής του αξίας μέσα στα συστήματα υγείας που χρησιμοποιούταν.
Τα συστήματα υγείας εξετάζονταν από τους οικονομολόγους με διαφορετική προσέγγιση ανάλογα με την οικονομική σκέψη την οποία πρέσβευαν. Διακρίνονται 4 σχολές:

Η σχολή των φιλελευθέρων

Σύμφωνα με τη σχολή αυτή η υγεία αποτελεί ένα ιδιωτικό αγαθό. Εκπρόσωποι της σχολής, οι Less & Jewkes.

Η σχολή των Μαρξιστών

Οι Μαρξιστές είναι οι πρώτοι που μίλησαν για το φαινόμενο της ταξικής ανισότητας στην υγεία. Κυριότερος εκπρόσωπος τους υπήρξε Ο Ivan Illich, ο οποίος χρησιμοποίησε μαρξιστική ανάλυση για να διατυπώσει τη θεωρία του για τον μονοπωλιακό έλεγχο του συστήματος υγείας από τους ιατρούς. Ο Illich υποστήριξε ότι η άσκηση της ιατρικής, ιδίως στις καπιταλιστικές χώρες έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας την οποία ονόμασε ιατρογένεση (από τις λέξεις <ιατρός> + <γένεση>). Αναγνώρισε τρεις μορφές ιατρογένεσης: Την κλινική, την κοινωνική και την πολιτιστική. Η κάθε μία αποβλέπει στην εγκαθίδρυση και επιρροή του ιατρικού ρόλου στην κοινωνία και στο σύστημα υγείας, η οποία διαμορφώνεται στο τέλος σε ιατρικό μονοπώλιο.

Η σχολή των Κεϋνσιανών

Σύμφωνα με τη σχολή αυτή η υγεία αποτελεί ένα κοινωνικό αγαθό, και για το σκοπό αυτό θα πρέπει να υπάρχει κρατικός παρεμβατισμός που να μεριμνά για την μη-απώλεια του. Στη σχολή αυτή υπάγεται ο Brian Abel-Smith, ο οποίος υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της κοινωνικής & οικονομικής σκέψης στο χώρο της υγείας. Το έργο του χαρακτηρίζεται από την διεπιστημονική προσέγγιση στην προσπάθεια για καλύτερη πρόσβαση των φτωχών στα εκάστοτε υγειονομικά συστήματα Με το έργο του, ο Brian Abel-Smith συνέβαλε ουσιαστικά στη μεταρρύθμιση των συστημάτων υγείας σε πολλές χώρες της υφηλίου.

Η σχολή των Νεοκλασσικών

Οι οικονομολόγοι της σχολής αυτής ασχολούνται με την υγεία στη βάση του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης των αγαθών και των συντελεστών παραγωγής. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθούμε στον Νομπελίστα οικονομολόγο Kenneth Arrow του οποίου η συμβολή στα οικονομικά της υγείας υπήρξε καθοριστική. Ο Arrow χρησιμοποίησε τις μεθόδους της τόσο της Νεοκλασσικής όσο και της Κευνσιανής σχολής για να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά της ελεύθερης αγοράς στον τομέα της υγείας, και να υποστηρίξει την ανάγκη κάποιας μορφής κρατικής παρέμβασης ώστε να επιτευχθεί ένα κοινωνικά άριστο επίπεδο:

Όταν η ελεύθερη αγορά αποτυγχάνει να επιτύχει ένα άριστο επίπεδο, η κοινωνία θα πρέπει να αναγνωρίσει το κενό αυτό, και οι κοινωνικοί θεσμοί που βρίσκονται εκτός ελεύθερης αγοράς θα πρέπει να αναπτυχθούν ώστε να γεφυρώσουν αυτό το κενό…...
American Economic Reviews, 1963

Η ανάπτυξη της εφαρμοσμένης φαρμακοοικονομίας

Η συνολική αποτίμηση των συστημάτων υγείας από τους οικονομολόγους της υγείας, δημιούργησε την ανάγκη του οικονομικού προσδιορισμού της κοινωνικής και επιστημονικής αξίας του φαρμάκου στα συστήματα αυτά. Έτσι, το 1971, ο Torrance στάθμισε την αύξηση της διάρκειας της ζωής σε σχέση με την ποιότητα της. O Torrance εισήγαγε στην ανάλυση του το δείκτη των ποιοτικώς προσαρμοσμένων ετών ζωής (QALY’S). Στην ουσία ο Torrance βρήκε ένα τρόπο για την οικονομική αξιολόγηση της χρησιμότητας ενός φαρμάκου. (Με τον όρο χρησιμότητα ορίζεται η ικανότητα ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας να καλύπτει ανάγκες και να ικανοποιεί τις προτιμήσεις των καταναλωτών).
Το 1972 οι Reynel & Reynel μέσα από μία κλινική μελέτη, ανακαλύπτουν τη σχέση κόστους – οφέλους δίνοντας τον παρακάτω ορισμό: Συμφέρουσα, ονομάζεται μία θεραπευτική παρέμβαση της οποίας το όφελος σε χρηματικό κέρδος είναι μεγαλύτερο από το κόστος της.
Το 1978, οι φαρμακοποιοί McGhan, Rowland, και Bootman για να αξιολογίσουν τα διαφορετικά δοσολογικά πρωτόκολλα των αμινογλυκοσιδών στην αντιμετώπιση ασθενών με σοβαρά εγκαύματα, εισήγαγαν τις έννοιες της σχέσης κόστους-οφέλους (cost–benefit) & κόστους –αποτελεσματικότητας του φαρμάκου. (cost-effectiveness) Τα αποτελέσματα της μελέτης τους δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό American Journal of Hospital Pharmacy.

Αντί επιλόγου

Σήμερα, η φαρμακοοικονομία επεμβαίνει δυναμικά από τα πρώτα στάδια της γένεσης ενός φαρμάκου. Οι φαρμακο-οικονομικές παράμετροι ενός φαρμάκου λαμβάνονται από τα κεντρικά των εταιρειών εξίσου σοβαρά με τις φαρμακοδυναμικές και φαρμακοκινητικές παραμέτρους. Ίσως τελικά η φαρμακοοικονομία ακολουθεί μια δική της σύγκρουση, ανεξάρτητη πια από τις συγκρούσεις του ίδιου του φαρμάκου: Τη σύγκρουση του caring, not only curing.
Και μόνο από το ήμισυ της λέξης (φαρμακο-) καταλαβαίνει κανείς ότι η φαρμακευτική δεν έχει τίποτε να φοβηθεί από τη φαρμακο-οικονομία. Οι φαρμακοποιοί όμως έχουν: Τον κίνδυνο να μην καταλάβουν ποτέ ότι η φαρμακοοικονομία είναι και δικό τους παιδί, και ως εκ τούτου, οφείλουν να την καταλάβουν, να την συμπεριλάβουν στις σπουδές τους και να την υπερασπίζονται. Διαφορετικά δεν θα μπορούν στο μέλλον να ισχυρίζονται ότι… η υγεία είναι κάτι πολύ σοβαρό για την αφήσουν σε οικονομολόγους να τη διαχειρίζονται. Κι ούτε θα μπορούν να αντιδράσουν βλέποντας τους οικονομολόγους της υγείας να μετατρέπονται σε placebo φαρμακοποιούς προκειμένου να τη διαχειριστούν.

Νέος τρόπος χορήγησης L-DOPA

2009-05-22T08:51:00.005+03:00

Νέα δεδομένα σε ότι αφορά στην ποιότητα ζωής χιλιάδων ασθενών που πάσχουν από την νόσο του πάρκινσον σε προχωρημένα στάδια δίνει μία νέα φαρμακευτική θεραπεία που ανακοινώθηκε στη διάρκεια των εργασιών του 23ου Ετήσιου Πανελληνίου Συνεδρίου Ελλήνων Νευρολόγων. "Πρόκειται για μία νέα επεμβατική μέθοδο συνεχούς έγχυσης λεβοντόπα στο λεπτό έντερο, με την βοήθεια αντλίας, μετά την διενέργεια γαστροστομίας", τόνισε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Νευρολογικής Εταιρείας, Κωνσταντίνος Σιτζόγλου. Η μέθοδος αυτή της Συνεχούς Ντοπαμινεργικής Διέγερσης του Eγκεφάλου ξεκίνησε από Σκανδιναβούς ερευνητές οι οποίοι κατάφεραν να χορηγήσουν σε χρόνιους Παρκινσονικούς ασθενείς με σοβαρές κινητικές διαταραχές, λεβοντόπα σε υγρή μορφή κατευθείαν στο λεπτό έντερο, παρακάμπτοντας το στομάχι, με αποτέλεσμα την ταχύτερη δημιουργία σταθερών επιπέδων λεβοντόπα στο αίμα.
"Τα αποτελέσματα της Συνεχούς Ντοπαμινεργικής Διέγερσης του Eγκεφάλου υπήρξαν εντυπωσιακά, επιτρέποντας στους ασθενείς την μετάβαση από την αναπηρία σε μια πιο φυσιολογική ζωή καθιστώντας τους ταυτόχρονα ικανούς να αντεπεξέρχονται στις καθημερινές τους ανάγκες, χωρίς την βοήθεια του στενού τους περιβάλλοντος", υπογράμμισε ο Πρόεδρος, κ. Σιτζόγλου. Η φαρμακευτική αυτή μέθοδος αποτελεί θεραπεία εκλογής στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και πρόσφατα εφαρμόζεται και στην Ελλάδα σε επιλεγμένα κέντρα, με πάρα πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ

Το σύστημα Duodopa αποτελείται από τα φάρμακα levodopa/carbidopa 4:1, σε μορφή γέλης και από μια φορητή αντλία χορήγησης (ζυγίζει περίπου 500 gr μαζί με τις μπαταρίες και την κασέτα με το φάρμακο, καθώς και το υλικό της γαστροστομίας).

Το σύστημα Duodopa επιτυγχάνει σταθερή συγκέντρωση του φαρμάκου στον εγκέφαλο, διεγείροντας τους υποδοχείς της ντοπαμίνης. Ανακουφίζεται έτσι ο παρκινσονικός ασθενής του τελικού σταδίου από την έντονη δυσκινησία ή υπερκινησία, δυσκαμψία, τρόμο, αστάθεια αλλά και τα μη κινητικά συμπτώματα που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της εξέλιξης της νόσου. Η επιλογή των ασθενών γίνεται από τον νευρολόγο, σύμφωνα με συγκεκριμένα κριτήρια για την καταλληλότητα εισόδου στην θεραπεία του ασθενούς. Η εισαγωγή στην θεραπεία γίνεται σε 2 φάσεις:

Φάση ελέγχου: απαιτεί εισαγωγή στο νοσοκομείο για τοποθέτηση ρινογαστρικού σωλήνα και τιτλοποίηση της δόσης, με σκοπό την εξατομίκευσή της και τον έλεγχο της ανταπόκρισης στη θεραπεία (3-5 ημέρες).

Φάση Μόνιμης Θεραπείας: γίνεται με την βοήθεια εντερικού καθετήρα που τοποθετείται στη νήστιδα μέσω γαστροστομίας και ο ασθενής επιστέφει στην οικία του. Η αντλία τίθεται σε λειτουργία με συγκεκριμένες δόσεις για κάθε ασθενή (πρωινή δόση - δόση συνεχούς έγχυσης για περίπου 16 ώρες την ημέρα, ενώ σε περίπτωση που αυτό απαιτούν οι περιστάσεις από τις δραστηριότητες του ασθενούς, υπάρχει η δυνατότητα επιπλέον δόσης (extra) καθώς και παράτασης της συνεχούς έγχυσης του φαρμάκου). Το βράδυ ο ασθενής μπορεί να αποσυνδέσει την αντλία ξεπλένοντας τον σωλήνα με νερό βρύσης. Η αντλία δεν επηρεάζει άλλες ηλεκτρονικές συσκευές και μπορεί να λειτουργεί μέσα σε αεροπλάνο ή δίπλα σε κινητά τηλέφωνα. Έτσι ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει σε μια φυσιολογική ζωή γεμάτη δραστηριότητα που δεν υπήρχε πριν.

Στην θεραπεία της Συνεχούς Ντοπαμινεργικής Διέγερσης έχουν ενταχθεί 1.500 περίπου ασθενείς σε 18 χώρες στην Ευρώπη (ξεκινώντας από την Σουηδία - πρώτη εφαρμογή από το 2003). Στην Ελλάδα πρόσφατα έχουν ξεκινήσει δύο κέντρα, ένα στην Αθήνα (Α' Θεραπευτήριο ΙΚΑ) και ένα στην Θεσσαλονίκη (Νοσ. Παπανικολάου) και πρόκειται να ακολουθήσουν και άλλα σε Αθήνα, Ηράκλειο και Λάρισα.
L-DOPA
Όπως αναφέρθηκε στο συνέδριο,ο επιπολασμός της νόσου του πάρκινσον κυμαίνεται από 100-200 ανά 100.000 πληθυσμού, με την αύξηση όμως του χρόνου επιβίωσης αναμένεται ότι θα αυξηθεί κατά πολύ ο αριθμός των παρκινσονικών ασθενών. Η L-Dopa παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας της νόσου. Βελτιώνει όλα τα συμπτώματα της νόσου και προσφέρει καλύτερη ποιότητα ζωής στους ασθενείς. Η ευεργετική της δράση όμως τελειώνει μετά 3-5 έτη με την εμφάνιση σοβαρών παρενεργειών. Η συνεχής ολοήμερη βελτίωση των συμπτωμάτων διακόπτεται από περιόδους ακινητοποίησης (φαινόμενο on-off) Παράλληλα, στην περίοδο με καλή κινητικότητα παρουσιάζονται ακούσιες κινήσεις. Για το λόγο αυτό η λεβοντόπα δεν θα πρέπει να χορηγείται στα πρώτα στάδια της νόσου.

Πηγή : Proton Newsletter

Ο καλός, ο κακός, και ο marketer

2009-05-18T07:47:00.017+03:00

Δεκάδες δημοσιεύσεων για το marketing του φαρμακείου έρχονται καθημερινά στην επιφάνεια. Οι δημοσιεύσεις αυτές είτε αποτελούν μια βιβλιογραφική ανασκόπηση των τάσεων του σύγχρονου καταναλωτικού μάρκετινγκ, είτε προσπαθούν να δώσουν κάποιες πρακτικές συνταγές επιτυχίας επί των πωλήσεων στους φαρμακοποιούς.
Κατά την γνώμη μου και οι δύο κατηγορίες δημοσιεύσεων είναι επιεικώς ατυχείς για 4 λόγους:

Οι συγγραφείς τους είτε δεν είναι φαρμακοποιοί, είτε δεν έχουν δουλέψει ποτέ σε φαρμακείο.
Υπάρχει ένα βαθύ βιβλιογραφικό κενό στην βιβλιογραφία του marketing τού φαρμάκου, γεγονός που αναγκάζει τους συγγραφείς να υποθέτουν και όχι να στοιχειοθετούν-επιβεβαιώνουν.
Υπάρχει ένας βαθύς διαχωρισμός ανάμεσα στο φαρμακευτικό και το καταναλωτικό marketing που οι συγγραφείς συστηματικά αγνοούν: Το ότι ο πελάτης του φαρμακείου έχει όνομα, επώνυμο, σάρκα, οστά, και διεύθυνση.

Το πρόβλημα στο marketing του φαρμακείου δεν ξεκινάει από τα προϊόντα και τους πελάτες, αλλά από την αντίληψη του φαρμακοποιού για το ρόλο του. Πώς να κρατήσεις ή να προσελκύσεις πελάτες στο φαρμακείο, εάν δεν μπορείς να αλλάξεις την αντίληψη για το επάγγελμά σου; Με μαθηματικά μοντέλα πάντως και διαγράμματα έκπτωσης-πίστωσης αυτό δεν είναι εφικτό όπως θα δούμε παρακάτω.

Οι 3 θεμελιώδεις άξονες του marketing του φαρμακείου.

Στο άρθρο αυτό θα σταθούμε τις 3 θεμελιώδεις παραμέτρους του φαρμακευτικού marketing, από τις οποίες οικοδομούνται όλες οι υπόλοιπες, και που αποτελούν το σημείο αναφοράς για τον πραγματικό επαγγελματία φαρμακοποιό που θέλει να αναπτύξει επιχειρηματικά το φαρμακείο του.
Οι παράμετροι αυτοί είναι:
1. Οπελάτης
2. Η επιχείρηση
3. Το προϊόν.

Ο πελάτης

Με τον όρο πελάτης εννοούμε ένα άτομο ή ένα σύνολο ατόμων στα οποία παρέχουμε ένα ή περισσότερα προϊόντα ή services (υποστήριξη), μέσω μιας διαδικασίας που λέγεται συναλλαγή (transaction).
Σε απλούς οικονομικούς όρους, κάθε συναλλαγή θα πρέπει να επιφέρει οφέλη σε κάθε μέλος, δηλαδή τόσο στον φαρμακοποιό, όσο και στον πελάτη.
Με τον όρο ασθενή, εννοούμε εκείνον τον πελάτη ο οποίος περιμένει από την συναλλαγή το συγκεκριμένο όφελος της βελτίωσης της υγείας του και της ποιότητας ζωής του, μέσω εξειδικευμένων προϊόντων και συγκεκριμένων services, που του παρέχει ο φαρμακοποιός.
Θα μιλήσουμε για τα services αυτά παρακάτω, αφού πρώτα αναλύσουμε τις σύγχρονες τάσεις του Marketing στα θέματα των πελατών.

Σήμερα λοιπόν παραδεχόμαστε ότι ο πελάτης του φαρμακείου έχει ονοματεπώνυμο. Αυτό πρακτικά έχει τις ακόλουθες συνέπειες:

1. Η πώληση στον 21ο αιώνα δεν αποτελεί πια την μαθηματική εξίσωση των νόμων της προσφοράς και της ζήτησης. Η πώληση πλέον αποτελεί την συναλλαγή εκείνη που γίνεται στη βάση της καλλιέργειας χρονικών σχέσεων με τον πελάτη ( Customer Relationships Management). Έτσι, η ανάπτυξη σχέσεων αποτελεί πλέον στοιχείο που θεωρείται υπεράνω της πώλησης, διότι τα αποτελέσματά της δεν επιφέρουν μόνο πωλήσεις. Επιφέρουν και νέους πελάτες, ενισχύουν την φήμη, δημιουργούν καθεστώτα αποκλειστικότητας, το αποτέλεσμα των οποίων είναι η (μακροχρόνια) ανάπτυξη των πωλήσεων.
Οι χρόνιες όμως σχέσεις δεν αναπτύσσονται με χαμόγελα και με κουπόνια. Απαιτείται από τον φαρμακοποιό δουλειά επί χάρτου ή επί computer. Δεν νοείται στο 21ο αιώνα ο φαρμακοποιός να μη διαθέτει καρτέλα υγείας για το κάθε πελάτη του. Δεν νοείται στον 21ο αιώνα ο ασθενής του φαρμακοποιού να πηγαίνει στον ιατρό του και να μη κρατάει το χαρτί που του εκτύπωσε ο φαρμακοποιός στο οποίο να περιγράφονται ύψος, βάρος, ηλικία, όλα τα φάρμακα που παίρνει, καθώς και το σύντομο ιστορικό του, όπως αυτό καταγράφεται στο βιβλιάριο.

Οι ασθενείς δεν προσέρχονται στο φαρμακείο για να τους ρωτούν «πώς είναι σήμερα» αλλά για να τους ρωτούν «πώς πάει το έλκος σήμερα». Αλήθεια, πόσοι φαρμακοποιοί θυμούνται την εξέλιξη της υγείας όλων των χρόνιων- μεγάλων- πελατών τους; Επίσης, οι ασθενείς δεν έρχονται στο φαρμακείο για να αγοράσουν τη νέα καραμέλα που σύμφωνα με μια έρευνα αγοράς που έγινε στην Ζυρίχη και δημοσιεύτηκε στην τηλεόραση τους δρόσισε την ανάσα. Οι ασθενείς έρχονται για να τους συμβουλεύσει ο φαρμακοποιός για την κακοσμία του στόματος. Αυτό έχουν στο νου τους. Το ότι λένε στο φαρμακοποιό τη φράση «θέλω αυτό» χωρίς να παίρνουν την γνώμη του, αυτόματα θα πρέπει να μεταφράζεται σε έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ φαρμακοποιού-ασθενή. Και αυτό με τη σειρά του οφείλεται στην έλλειψη καλλιέργειας μακροχρόνιων επαγγελματικών σχέσεων με τον ασθενή-πελάτη.
2. Η κατηγοριοποίηση των πελατών (και όχι το Brands Category Management) είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία που θα κάνουν τον φαρμακοποιό να προβλέψει την επιχειρηματική εξέλιξη του φαρμακείου του. Διότι στην πρώτη περίπτωση (κατηγοριοποίηση πελατών) ο φαρμακοποιός εύκολα καταλαβαίνει ότι οι ηλικιωμένοι ασθενείς είναι ο κορμός της πελατείας του διότι συνήθως πάσχουν από χρόνιες νόσους. Η μόνη ερώτηση που καλείται να απαντήσει στην περίπτωση αυτή είναι το γιατί να προμηθεύονται οι ασθενείς αυτοί το φαρμακείο από αυτόν κι όχι από άλλον φαρμακοποιό. Η απάντηση έρχεται γρήγορα: Διότι θα έχει καλύτερο service.
Στη δεύτερη περίπτωση (Category Management) οι φαρμακοποιοί σχεδόν τυχαιοποιημένα επιλέγουν ένα προϊόν από μια σειρά προϊόντων μιας εταιρίας, που όλα απευθύνονται σε κάποιο πρόβλημα (π.χ κακοσμία στόματος. Έτσι, ο φαρμακοποιός μπορεί να επιλέξει μόνο τις καραμέλες ή μόνο τις παστίλιες κλπ, χωρίς να έχει ρωτήσει τον (επώνυμο) πελάτη του. Το αποτέλεσμα είναι να παρατηρεί κανείς δεκάδες άχρηστα (δηλαδή απούλητα) προϊόντα που γεμίζουν τους πάγκους και τα ράφια των φαρμακείων.

3. Οποιεσδήποτε έρευνες αγοράς που γίνονται για φαρμακευτικό ή παρά-φαρμακευτικό προϊόν θα πρέπει να εξετάζονται εξονυχιστικά από το φαρμακοποιό πριν χρησιμοποιηθούν για τον οποιοδήποτε εμπορικό σκοπό. Για παράδειγμα, ένα φαρμακείο στο χωριό έχει πελάτες με τελείως διαφορετικά δημογραφικά στοιχεία από το αντίστοιχο στο κέντρο της πόλης. Επομένως, ο κίνδυνος λανθασμένων συμπερασμάτων είναι πασιφανής.

Η επιχείρηση

Στις περισσότερες συζητήσεις που έκανα με φαρμακοποιούς για την έννοια της επιχείρησης βρήκα αρκετούς δισταγμούς και αντιφατικά αισθήματα από την μεριά τους. Από την μία μεριά σκέφτονται την επιστήμη τους που την έβλεπαν να ξεχνιέται από το μυαλό τους μέρα με την μέρα. Από την άλλη έβλεπαν το φαρμακείο ως επιχείρηση που μπορεί να αποφέρει κέρδος, όμως δεν μπορούσαν να συσχετίσουν την γνώση της επιστήμης τους με το κέρδος του φαρμακείου. Με άλλα λόγια, υπάρχει μια ξεκάθαρη σύγχυση μεταξύ του σκοπού και του στόχου που πρέπει να διασαφηνιστεί, διότι αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του marketing του φαρμακείου.

Σκοπός του φαρμακείου είναι η κάλυψη των συγκεκριμένων αναγκών του πελάτη-ασθενή στην έγκαιρη ανεύρεση και η παρασκευή του φαρμάκου του, καθώς και στην παροχή συγκεκριμένων συμβουλών υγείας που είτε θα τον κατευθύνουν στο κατάλληλο ιατρό, είτε θα τον κάνουν να χρησιμοποιεί το φάρμακό του σωστά, είτε θα τον οδηγήσουν στην πρόληψη μιας νόσου. Στόχος του φαρμακείου είναι να εκπληρεί το σκοπό για τον οποίο ιδρύθηκε επικερδώς.
Σύμφωνα με τον ορισμό των 2 αυτών εννοιών, μπορεί εύκολα κανείς να καταλάβει το γιατί οι φαρμακοποιοί που έχουν τις γνώσεις και την κατάλληλη επικοινωνία είναι οι νικητές, τόσο στους τζίρους, όσο και στην κερδοφορία. Οι φαρμακοποιοί που έχουν καλή επικοινωνία, παρουσιάζουν κερδοφορία αλλά όχι και τζίρους. Τέλος, οι φαρμακοποιοί που δεν έχουν ούτε γνώσή, ούτε επικοινωνιακή στρατηγική, απλά κινδυνεύουν να κλείσουν τα φαρμακεία τους.
Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε τους πραγματικούς επαγγελματίες. Στην δεύτερη περίπτωση(επικοινωνία χωρίς γνώση), ο φαρμακοποιός μπορεί ίσως να κρατήσει τους πελάτες του, αλλά δεν μπορεί να τους αυξήσει την αγοραστική δύναμη. Δεν μπορεί με άλλα λόγια, να τους κάνει να προμηθευτούν περισσότερα αγαθά από αυτόν, διότι του λείπει η επιστημονική πειθώ, με αποτέλεσμα να είναι έρμαιο της πιστωτικής πολιτικής και του ανταγωνισμού τιμών από τα Super Markets.
Το ίδιο ισχύει βέβαια και με τον φαρμακοποιό που διαθέτει γνώσεις αλλά όχι επικοινωνία. Μη ξεχνάτε ποτέ ότι αν ο ασθενής θέλει την απόλυτη αυστηρότητα, αφήστε τον άχαρο αυτό ρόλο στον ιατρό. Η ανακούφιση του πελάτη από την διαθεσιμότητα του φαρμάκου και την κατάλληλη συμβουλή με μηδέν κόστος, του είναι πιο χρήσιμη από την αυστηρή ανάπτυξη της παθογοανατομίας του εμφράγματος. Από την άλλη μεριά, η εξήγηση του πώς δρα το φάρμακο και πως να μη το μπερδεύει με άλλα, του είναι πιο χρήσιμη από το τι φοράει η τραγουδίστρια της επιλογής του.
Να φοράτε λοιπόν πάντα την λευκή μπλούζα όταν εξηγείτε και συμβουλεύετε, και να μη το κάνετε ΠΟΤΕ δίπλα στην ταμειακή μηχανή. Μη φοβάστε να εξασκείτε την συμβουλευτική πλευρά του επαγγέλματος του φαρμακοποιού, ακόμη και αν υπάρχει συνωστισμός πελατών, αρκεί να μη φαίνεται σαν αυτοπροβολή. Πώς αλλιώς θα καταλάβουν οι πελάτες ότι κατέχετε το αντικείμενο της δουλειάς σας;

Το προϊόν

Θεωρώ άσκοπο ως φαρμακοποιός να γεμίσω σελίδες που απευθύνονται σε φαρμακοποιούς οι οποίες θα αναφέρονται στην αξία του φαρμάκου ως αγαθού. Θα ήταν σαν να μη κατάλαβα τι σπούδασα και τι επαγγέλλομαι.
Εκείνο όμως που αξίζει να σταθεί κανείς, είναι το ποια είναι η αντίληψη (perception) του πελάτη-ασθενή για το φάρμακο, και ποια του επαγγελματία φαρμακοποιού.
Εάν ζητούσαμε από τον ασθενή να μας γράψει τι ξέρει για τα φάρμακα εκτός του ότι σώζουν ζωές, τότε θα έγραφε μόνο 4 λέξεις: Φάρμακο, αυτός ο άγνωστος. Ακόμη και η γνώση που λαμβάνει από τον ημερήσιο τύπο είναι ελλιπής ή και παραπλανητική.

Γι’ αυτό και η πρώτη λευκή μπλούζα που θα βρει, εάν είναι εξοπλισμένη με την κατάλληλη γνώση, θα του αφαιρέσει την όποια ημιμάθεια, και θα του δημιουργήσει την ανάγκη της σωστής συμβολής. Εάν ο φαρμακοποιός κατέχει την γνώση αυτή, τότε με καλή επικοινωνία θα δημιουργηθεί ένας ακόμη μακροχρόνιος πελάτης. Επομένως, συμπεραίνουμε ότι στο συνταγογραφούμενο φάρμακο, σημασία δεν έχει το προϊόν, αλλά αυτός που δίνει την συμβουλή, ο opinion leader, εν προκειμένω, ο φαρμακοποιός.
Με την θεσμοθέτηση του καθεστώτος των OTC, διαδραματίζεται μια αλλαγή η οποία αξιολογείται από πολλούς φαρμακοποιούς ως θετική: Κάποια φάρμακα, απαλλαγμένα πλέον από την ανάγκη ιατρικής γνωμάτευσης μπορούν να διακινούνται ελεύθερα. Μπορούν επίσης να διαφημίζονται ελεύθερα. Όσοι φαρμακοποιοί διέθεταν ελλιπείς φαρμακολογικές γνώσεις, πανηγύριζαν διότι πίστεψαν ότι η διαφήμιση στην τηλεόραση θα αύξανε την ζήτηση των προϊόντων αυτών. Είναι σωστό θεωρητικά το ότι η διαφήμιση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αυξάνει την ζήτηση των προϊόντων. Στην πράξη, για να γίνει αυτό, θα πρέπει η διαφήμιση να έχει τέτοια έκταση και τέτοια συχνότητα που να μπορεί να καταφέρει να επιτύχει ένα μερίδιο στην σκέψη του καταναλωτή (share of mind). Έχετε ρωτήσει ποτέ τους δικούς σας ασθενείς-πελάτες πόσες και ποιες διαφημίσεις OTC φαρμάκων θυμούνται; Εάν όχι, κάντε το. Και μετά, συλλογισθείτε τι θα συνέβαινε εάν το κόστος για διαφήμιση, μετακυλιόταν σε κόστος για την εκπαίδευση των φαρμακοποιών.

Συμπέρασμα: Το προϊόν που λέγεται φάρμακο, προκαλεί ικανοποίηση των αναγκών του ασθενή- πελάτη, μόνο όταν συνοδεύεται από την κατάλληλη συμβουλή που απαιτεί ισχυροποίηση της γνώσης από πλευράς φαρμακοποιού. Σε περίπτωση έλλειψης της γνώσης, λόγω της αδυναμίας προς ενεργή προώθηση από πλευράς φαρμακοποιού, οι ρυθμιστικοί παράγοντες της αγοράς μετακινούν τα κανάλια διανομής σε εκτός φαρμακείων χώρους, γεγονός που οδηγεί σε κατάργηση του σκοπού του επαγγέλματος μας.
Για τους λόγους αυτούς, επαγγελματίας θεωρείται ο φαρμακοποιός εκείνος που διατηρεί την επιτυχία του επί μακρόν μέσω επιλογής

Συγκράτησης και επαύξησης των πελατών του μέσω ανάπτυξης μακροχρόνιων σχέσεων με αυτούς.

Στήριξης των σχέσεων με παροχή όχι μόνο των κατάλληλων προϊόντων αλλά και των απαιτούμενων συνοδευτικών συμβουλών.

Kατασκευής του άξονα των συμβούλων μέσω αύξησης της γνώσης του και βελτίωσης των δεξιοτήτων επικοινωνίας του με τους πελάτες του, με στόχο την πραγματοποίηση του σκοπού του επαγγέλματός του επικερδώς.

Αύξησης της αξίας (και όχι της τιμής) των προϊόντων μέσω της αύξησης της προστιθέμενης αξίας ( added value) που παρεχει στους πελάτες του, η οποία με τη σειρά της συμπεριλαμβάνεται στην τιμή των προϊόντων που διακινεί.

Το ποια θα είναι αυτή η προστιθέμενη αξία, εξαρτάται από το πόσο αποφασισμένος είναι ο φαρμακοποιός να βελτιώσει τους τρεις προηγούμενους άξονες της στρατηγικής του.

Από τη φασματοσκοπία στις φωτοδερματοπάθειες

2009-05-12T07:50:00.013+03:00

Ο όρος αντηλιακό πάντοτε με ενοχλούσε. Κλείστε τα μάτια σας, και φανταστείτε τι εχει να γίνει έτσι και σβήσει ο ήλιος μας. Ανοίξτε ένα βιβλίο, και διαβάστε τι θερμοκρασίες επικρατούν στους πλανήτες που βρίσκονται μακριά από τον ήλιο. Και πάνω απ’ όλα, φανταστείτε τι θα πάθετε εάν το καλοκαίρι δεν πάτε διακοπές για να χαρείτε τον ήλιο. Άσε που χωρίς ήλιο βιταμίνη D δεν γίνεται…..Και χωρίς βιταμίνη D στα παιδιά σωστά οστά δεν φτιάχνονται. Απο την άλλη μεριά η υπερπαραγωγή βιταμίνης D είναι η "θερμοκοιτίδα" του μελανώματος!

Επομένως ο επαγγελματίας φαρμακοποιός δεν εχει κανένα πρόβλημα με τον ήλιο, και γι αυτό δεν θα πρέπει να χρησιμοποιεί τη λέξη αντηλιακό. Αφήστε τις καλλυντικαντζούδες να χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή. Ο επαγγελματίας φαρμακοποιός όμως, έχει πρόβλημα με την αντίδραση του δέρματος ειδικά και του σώματος γενικά στην ηλιακή ακτινοβολία, και θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον όρο φωτοπροστατευτικό. Γιατί στο φαρμακείο υπάρχουν – εκτός των άλλων-και φωτοευαίσθητοι πελάτες για τους οποίους είναι ανήθικο και αντιεπιστημονικό να περιμένουν ως το καλοκαίρι για να φωτοπροστατευτούν. Στήν άνάρτηση αυτή θα προσεγγίσουμε τις φωτοδερματοπάθειες από τη σκοπιά του φαρμακοποιού.

Από τη φασματοσκοπία στη φωτοευαισθησία

Εάν αποπειραθείτε να ρωτήσετε ένα γιατρό για τη φωτοευαισθησία, θα σας «κατεβάσει» πιθανόν δέκα τόμους ανοσολογίας, γιατί αυτή είναι ( και έτσι πρέπει να είναι ) η προσέγγιση που κάνει για τη διάγνωση. Για το φαρμακοποιό όμως, τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα, αρκεί να θυμηθείτε λίγο, πολύ λίγο, μερικές αρχές από τα μαθήματα ενόργανης φαρμακευτικής ανάλυσης του 2ου -3ου έτους.

Αλήθεια, θυμάστε τα χρόνια που κάναμε φασματοσκοπία NMR, φασματοσκοπία IR, φασματοσκοπία UV, φασματοσκοπία μάζας κλπ, κλπ, κλπ; Εκεί λοιπόν λέγαμε ότι κάθε μόριο εχει έναν κατά-δικό του φυσικοχημικό χαρακτήρα, ένα δικό του Εγώ. Όταν όμως ρίχναμε ενέργεια στα μόρια με τη μορφή ακτινοβολίας, τότε προκαλούσαμε παροδικές αλλαγές στα μόρια, δημιουργούσαμε δηλαδή στιγμιαία, ένα Υπερεγώ τους. (θυμάστε; Κάμψη, στρέψη, δόνηση, θραύση, μαγνητικός συντονισμός, σ-σ*, π-π*, φωταύγεια κλπ). Από τη μελέτη του «Υπερεγώ» των μορίων, μπορούσαμε να βρούμε το Εγώ τους, μπορούσαμε δηλαδή να βρούμε την ταυτότητα του άγνωστου μορίου.

Σωστά! Μόνο που αυτό γινόταν μέσα στο αυστηρά ελεγχόμενο περιβάλλον των φασματογράφων. Όταν όμως η ηλιακή ακτινοβολία δημιουργήσει επάνω στο δέρμα μας μόρια - Υπερεγώ, τότε ο οργανισμός μας, σε αντίθεση με το φασματογράφο δεν τα αναγνωρίζει (non-self) και κινητοποιεί τους ανοσολογικούς μηχανισμούς που προκαλούν αλλεργία ή τοξικότητα Το φαινόμενο αυτό λέγεται φωτοευαισθησία.

Από τη φωτοευαισθησία, στις φωτοδερματοπάθειες

Η διαδικασία της φωτοευαισθησίας περιλαμβάνει διεργασίες που οδηγούν στις κλινικές εκδηλώσεις των αντιδράσεων της φωτοευαισθησίας. Οι κυριότερες από αυτές τις διεργασίες είναι η φωτοαλλεργία, και η φωτοτοξικότητα. Η φωτοαλλεργία είναι ανοσολογικού τύπου αντίδραση, και συνεπώς δεν εξαρτάται από τη δόση της ουσίας που προσλήφθηκε. Ακόμα και μια μονο απειροελάχιστη δόση, μπορεί να διεγείρει τους μηχανισμούς αλλεργίας. Αντίθετα η φωτοτοξικότητα δεν σχετίζεται με το ανοσολογικό σύστημα, και ως εκ τούτου, είναι δοσοεξαρτώμενη. Και οι δυο πάντως αυτές μορφές της φωτοευαισθησίας, είναι υπεύθυνες για τη γένεση των φωτοδερματοπαθειών.

Με τον όρο φωτοδερματοπάθειες, εννοούμε τις παθολογικές εκείνες καταστάσεις οι οποίες περιλαμβάνουν δερματικές εκδηλώσεις στην εμφάνιση των οποίων υπεισέρχεται η ηλιακή ακτινοβολία. Για το λόγο αυτό η πρόληψη και η αντιμετώπιση τους απαιτεί εκτός των άλλων και φωτοπροστατευτική αγωγή. Στις παθήσεις αυτές, η φωτοευαισθησία είτε αποτελεί πρωτοπαθή αιτιολογικό παράγοντα (γι αυτό και τις λέμε ιδιοπαθείς) είτε αποτελεί παράγοντα που επιδεινώνει τη νόσο (πχ στον ερυθηματώδη λύκο) είτε τέλος αποτελεί διαγνωστικό στοιχείο της νόσου (πχ στις πορφυρίες).

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει μια ταξινόμηση των φωτοδερματοπαθειών.

Το κεφάλαιο αυτό της εξωγενούς ευαισθητοποίησης πρέπει να ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον επαγγελματία φαρμακοποιό γιατί όταν στον πελάτη του έχουν συνταγογραφηθεί τα φάρμακα που περιγράφονται στον παρακάτω πίνακα, η συγχορήγηση τους με φωτοπροστατευτικό για την πρόληψη, ή η χορήγηση εκτός των άλλων και ενός φωτοπροστατευτικού για την αντιμετώπιση της φωτοδερματοπάθειας που προκλήθηκε, αποτελεί μια πράξη ηθικά και επιστημονικά ολόσωστη.

Στα περιστατικά φαρμακευτικής φωτοευαισθησίας, ο ασθενής έρχεται στο φαρμακείο, παρουσιάζοντας εικόνα που μοιάζει με ηλιακό έγκαυμα. Μονο που η βαρύτητα του είναι δυσανάλογη με την εποχή του έτους (χειμώνας, άνοιξη). Συχνά ο ασθενής παρουσιάζει πλάγια, περιφερική αποκόλληση του κεράτινου δίσκου του νυχιού. Παρατηρώντας τον, μπορείτε να δείτε τεταμένες πομφόλυγες στα προεξέχοντα ακραία σημεία του σώματος του. Επίσης είναι συχνή η συνύπαρξη μελάγχρωσης που οφείλεται στην συγκέντρωση του φαρμάκου στο δέρμα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, εκτός από την παραπομπή στον δερματολόγο, επιβάλλεται η άμεση χορήγηση φωτοπροστατευτικού.

Συμπέρασμα

Για τον επαγγελματία φαρμακοποιό, το αντηλιακό αποτελεί ένα προληπτικό φάρμακο. Και ως φάρμακο που είναι, δεν πρέπει να λέγεται αντηλιακό αλλά φωτοπροστατευτικό.
Ο επαγγελματίας φαρμακοποιός εχει την επιστημονική υποχρέωση, να καλύψει από πλευράς φωτοπροστασίας, όλους τους ασθενείς-πελάτες του που λαμβάνουν φωτοευαισθητοποιά φάρμακα.
Ο επαγγελματίας φαρμακοποιός εχει την ηθική υποχρέωση να καλύψει τα άτομα που πάσχουν από φωτοευαίσθητες παθήσεις με το κατάλληλο υποαλλεργικό φωτοπροστατευτικό .
Ο μη επαγγελματίας φαρμακοποιός μπορεί να περιμένει πότε θα έρθει το καλοκαίρι και πότε θα διαφημιστούν τα καλλυντικά στην τηλεόραση

Τελικά η φασματοσκοπία κάνει καλό στην μνήμη και την τσέπη του επαγγελματία φαρμακοποιού, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν φασματοσκόπια στο φαρμακείο!

Ενα Κουίζ για τη γρίππη των χοίρων

2009-05-06T16:07:00.009+03:00

Χαλαρώστε! Τη συνομοσιολογία του ιου της γρίππης των χοίρων την έχουν αναφέρει δεκάδες bloggers. Δεν είμαι ειδικός επι της ιολογίας, και δεν θα φυτρώσω εκεί που δεν με σπέρνουν. Αλλωστε ο καθένας απο εμας έχει ήδη διαμορφώση την αποψη του. Η Ιστορία θα δείξει εαν είναι σωστή ή λαθεμένη.

Λέω σήμερα να σας κάνω της εξής ερώτηση:

Το Φυτό της παραπάνω φωτογραφίας λέγεται ανισο το αστεροειδές. Οι Φαρμακοποιοί αναγώστες του Ιστολογίου του φαρμάκου θα θυμούνται ότι στα βιβλία της φαρμακογνωσίας υπάρχει καταγεγραμμένη η δρόγη Fructus anisi stellati ( Είναι το κινέζικο γλυκάνισο). Η δρόγη έχει χρησιμοποιείθεί ως ευστόμαχο και σπασμολυτικό κλπ κλπ που θα τα βρείτε στα βιβλία φαρμακογνωσίας.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Ποιο πασίγνωστο φάρμακο παράγεται απο τη δρόγη αυτή που είναι εξαιρετικά επίκαιρο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η οσελταμιβίρη (TAMIFLU !!!!).

Πράγματι, το άνισο το αστεροειδες περιέχει την ουσία σικιμικό οξύ που κέκτηται αντιμικροβιακών και αντιρετροικών ιδιοτήτων.

Τροποποιώντας το μόριο του σικιμικού οξέως η Roche κατάφερε να συνθέσει την οσελταμιβίρη.

Μάλιστα στην πρώτη κρίση πριν απο κάποια χρόνια όπου θεωρητικά το φάρμακο ήταν ο απο μηχανής θεός, δεν υπήραχαν αρκετές ποσότητες του φαρμάκου λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας της δρόγης σε σικιμικό οξύ. Ετσι επιλέχθηκαν δυο λύσεις:

De novo σύνθεση της οσελταμιβίρης ξεκινώντας απο άλλη παραπλήσια πρόδρομη ενωση
Εισαγωγή στο E. Coli ου γονιδίου βιοσύνθεσης του σικιμικού οξέως

Ελπίζω μετα την ανάρτηση αυτή οι μη υγεινομικοί αναγνώστες μας να μην τρέχουν πανικόβλητοι στα βοτανατζίδικα για να βρούν το κινέζικο άνισο διότι πρόκειται για δηλητηριώδες φυτό. Ουτως ή άλλως η γρίππη των χοίρων φαίνεται μάλλον ηπιότερη απ ότι αρχικά εκτιμήθηκε.

Τι σου είναι όμως η φύση, ε; Απο την άλλη μεριά.....ενα φυτό γνωστό για 2000 χρόνια να μπορεί να θεραπεύσει μια πάθηση που ανακαλύφθηκε τον εικοστό πρώτο αιωνα.........Τι σου είναι ο άνθρωπος εεε; Ως πότε η φύση θα τον σώζει;

Ενα κι ένα, κάνουν δύο

2009-05-04T09:02:00.008+03:00

Βρισκόμουν τις προάλλες σε ένα σουπερ μάρκετ, και περνούσα μπροστά απο το ψυγείο με τα γαλακτοκομικά. Δεν ξέρω τι έκανε το μεγάφωνο να παίξει ανάμεσα στα Ελληνοσκυλάδικα και τις διαφημίσεις ένα παλιό τραγούδι του Παπάζογλου: Ενα κι ένα, κάνουν δύο.......

Τη στιγμή που σταμάτησα για να απολαύσω το τραγούδι-ήταν ένα απο τα αγαπημένα μου όταν είμουν φοιτητής- το μάτι μου άρχισε να περιδιαβαίνει στο τί είχε γραφτεί στις συσκευσασίες των προιόντων που είχα αγοράσει ή θα αγόραζα. Εχουμε λοιπόν και λέμε:

Καφές : φυσική πηγή αντιοξειδωτικών

τσαι: με διπλή περιεκτικότητα σε κατεχίνες για super duper αδυνάτισμα

παριζάκι με ελαιόλαδο αντί για λίπος: βοηθείστε την καρδιά σας να καταβροχθίζει λουκάνικα χωρίς να πάθετε τίποτα

μαργαρίνες με φυτοστερόλες: ξαναβοηθείστε την καρδιά σας αν με το λουκάνικο δεν τα καταφέρατε. Σε κάθε δυο συσκευασίες κερδίζετε ένα....... μεταλλαγμένο άπαχο γουρούνι ολικής αλέσεως

τυρί "τσιλιμπουρδίσματος": Εχει μόνο 15% λιπαρά κι έτσι μπορείτε να το πάρετε χωρίς να σας ρίξει καμμιά σφαλιάρα η γυναίκα σας που δεν προσέχετε την υγεία σας

γάλα εμπλουτισμένο με σίδερο: να μασάς σίδερο και να φτύνεις ατσάλι

φυσικο χυμό με ότι αντιοξειδωτικό τραβάει ο οργανισμός σας. Απο τη γιαγιά του χωριού, κατευθείαν στο λαρύγγι σας.

γνήσιο ανόθευτο αμόλυντο, ανεπαίσχυντο και ειρινικό μέλι που σας κάνει δυνατότερους και απο τον Popeye the sailor man

ψάρια "τίγκα" στα ω λιπαρά οξέα. Οτι ψάρια και να ναι. Α! Και ω- να είναι και ότι να 'ναι

Κι αφου τελείωσα με τη χημεία τροφίμων ήρθε η ώρα να περάσω και στο...κλινικό μέρος:

Λουκάνικο που συστήνεται απο την τάδε Ιατρική (επιστημονική ) εταιρεία. Χυμός που συστήνεται απο τη δείνα εταιρεία διατροφολόγων. Σερβιέτα που συστήνεται απο την Χ εταιρεία γυναικολόγων. Και πάει λέγοντας.......

Γύρισα πίσω μπαιλτισμένος, σχεδόν αποβλακωμένος, και κουρασμένος απο τις σκέψεις μου: Η στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε!

Σε μια προσπάθεια να αποφύγω την αποβλάκωση, είπα να ξεσκονίσω κάτι παλιά πανεπιστημιακά βιβλία χημείας και φαρμακοκινητικής που έυτυχώς κρατάω ακόμα στη βιβλιοθήκη μου. Και τι να δώ;

1+1 κάνουν 2: Ο σίδηρος παρεμποδίζει την απορρόφηση του ασβεστίου στον οργανισμό, και αντίστροφα το ασβέστιο παρεμποδίζει την απορρόφηση σιδήρου. Τοτε γιατί στο διάολο εμπλουτίζουν το γάλα με σίδηρο;

1+1 κάνουν 2: Οι φυτοστερόλες διαλυμένες στα "μαργαρινοειδή" μειώνουν τα επίπεδα της χοληστερόλης στα πλαίσια μιας φυσιολογικής δίαιτας. Τι σοι φυσιολογική είναι αυτή η δίαιτα εαν περιέχει βουτυρα και μαργαρίνες;

1+1 κάνουν 2: Το λουκανικάκι στο ελαιόλαδο είναι υγιέστερο απο το λουκανικάκι με λίπη. Πως διάλο αφαίρεσαν τα λίπη απο το λουκανικάκι; Πως συντηρείται ένα τέτοιο λουκανικάκι;

1+1 κάνουν 2: το τσαι περιέχει κατεχίνες που βοηθάνε στο αδυνάτισμα. Δεν περιέχει και καφεινη που βοηθα στην ταχυκαρδία;

1+1 κάνουν 2: το γιαούρτι με επεξεργασία περιέχει χαμηλά λιπαρά. Αυτό είναι αναμφισβήτητο και ευκολα μπορεί να αποδειχτεί με χημική ανάλυση. και τότε γιατί εξακολουθεί να περιέχει μεγάλο αριθμό θερμίδων; Πως εξακολουθεί να είναι γευστικό; Αχ τι ωραία επιστήμη που είναι η χημεία τροφίμων!

1+1 κάνουν 2: το αγνό φυσικό μέλι ζαχαρώνει λόγω ιμβερτοποίησης. Δυο πράγματα έω καιρό να δω: Το ουράνιο τόξο, και το ζαχαρωμένο μέλι!

Εχουν πολύ γέλιο οι μέρες που ζούμε: Ονειρο του κάθε φαρμάκου είναι να γίνει OTC -δηλαδή μη υποχρεωτικά συνταγογραφούμενο απο το γιατρό. Κι απο την άλλη μεριά όνειρο της κάθε τροφής είναι να γίνει Φάρμακο.

Μεγάλε Ιπποκράτη!!!!! Τον θυμάστε; Το φάρμακο σου να είναι η τροφή σου, και η τροφή σου το φάρμακο σου! Μεγάααααλε Ιπποκράτη (δις). Ο αγώνας σου τώρα δικαιώνεται. Αλλα τι τα θες; Ετσι και ζούσες σήμερα για να δείς τι απέγινε η περίφημη θεωρία σου θα σιγοτραγουδούσες μαζί μου το τραγούδι του Παπάζογλου:

Μα μετά τον Ησαία, € κι € κάνουν $$$!

Ο Θανάσης και τα φάρμακα ελευθέρων ηθών

2009-04-27T08:13:00.002+03:00

Ο Θανάσης γεννήθηκε στο Κακοτραχάλι. Μη ψάξετε να το βρείτε στο χάρτη γιατί θα μπερδευτείτε. Υπάρχουν βλέπετε πολλές περιοχές με αυτό το όνομα. Άλλες βρίσκονται μέσα στην πόλη. Άλλες βρίσκονται σε απόμακρες επαρχίες που περιβάλλονται από καταχιονισμένα βουνά. Όταν μεγάλωσε ο Θανάσης, παρατήρησε ότι ο κόσμος ταλαιπωρούταν για να βρει το φάρμακό του γιατί στο Κακοτραχάλι δεν υπήρχε φαρμακείο. Έτσι, αποφάσισε να γίνει φαρμακοποιός. Έβαλε λοιπόν τον πατέρα του να πουλήσει το χωράφι του για να πληρωθούν όλα τα έξοδα της δωρεάν παιδείας, και μετά από 5 χρόνια γύρισε πίσω και άνοιξε το φαρμακείο του.

Τα πράγματα όμως δεν πήγαιναν τόσο καλά για το Θανάση όσο τα φανταζόταν. Κατ’ αρχήν, διαπίστωσε ότι είχαν κι άλλοι την ιδέα να ανοίξουν φαρμακείο στο Κακοτραχάλι. Στη συνέχεια είδε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία έκαναν μήνες να τον πληρώσουν, και τα χρέη άρχισαν να συσσωρεύονται. Το πάλευε όμως. Ήταν καλός και εξυπηρετικός με τους πελάτες, είχε και γνώσεις, ως πιο φρέσκος, κι έτσι άρχισε να πηγαίνει κόσμος στο φαρμακείο του. Ο Θανάσης, τους ήξερε όλους με το μικρό τους όνομα.

Εκείνη τη μέρα όμως, φάνηκε ένας άγνωστος. Ήταν ψηλός, καλοντυμένος, με πλούσιο μουστάκι, αρχοντάνθρωπος. Θα πρέπει να ήταν και φραγκάτος: Είχε χρυσό δοντάκι, χρυσό Rolex και χρυσή αλυσίδα στο αριστερό χέρι. Η άσπρη κάλτσα, το μαύρο παπούτσι, το κομπολόι στο δεξί χέρι και το τσιγάρο με τη μεγάλη καύτρα στο αριστερό, συμπλήρωνε έναν αέρα λαϊκής δύναμης.

- «Μπορώ;» είπε μετά από ένα πεντάλεπτο εξονυχιστικού ελέγχου σε όλα τα ράφια του φαρμακείου.

- «Καλέ μου άνθρωπε! Μπορείς, αλλά σβήσε σε παρακαλώ το τσιγάρο σου! Υπάρχουν κι ασθματικοί που μπαίνουν στο φαρμακείο και θα μου πάθουνε τίποτα!» είπε καλοσυνάτα ο Θανάσης. «Θες λουκούμι;»
-Όχι. Θέλω να μου λύσεις ένα γρίφο.
- Στο χωριό μου έχουν ζητήσει να λύσω μέχρι και μάγια, αλλά γρίφο...
- Λοιπόν άκου: Τι είναι αυτό που δίνεται χωρίς ιατρική συνταγή, έχει συσκευασία που θυμίζει το μικρό σπίτι στο λιβάδι, μπορείς να το κατεβάσεις μόνος σου απ’ τα ράφια, έχει οδηγίες χρήσης που τις καταλαβαίνεις, διαφημίζεται στην τηλεόραση, και όλοι το θεωρούν αθώο;
- Προφανώς, το νέο μαλακτικό για τα ρούχα καλέ μου άνθρωπε! Τι; Μήπως ήπιες από δαύτο και θες αντίδοτο;

- Όχι ρε Θανάση, δεν καταλαβαίνεις, και σε είχα για έξυπνο παιδί... Είναι τα ΟTC φάρμακα! Αυτά που φεύγουν κατευθείαν από τον «πάγκο»! Με βούλευμα του κράτους κιόλας!

- Καλέ μου άνθρωπε! Επειδή στο σήμα μας έχουμε ένα φίδι, πρέπει να το βγάλουμε κι από την τρύπα; Να, κοίτα εδώ αυτό το φάρμακο που μου περνιέται για συμπλήρωμα διατροφής: Εδώ λέει ότι κάθε κάψουλα εχει 1000 mg λεκιθίνης. Και μετα μου λέει ότι η λεκιθίνη ελαττώνει τη χοληστερίνη. Μα εάν διαβάσεις τη βιβλιογραφία, θα δεις ότι για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει ο ανθρωπος να λάβει ημερησίως 35 γραμμάρια λεκιθίνης. Εγώ τι να του συστήσω του πελάτη μου; Να φάει όλο το κουτί μαζί με το περιτύλιγμα; Θα πρέπει λοιπόν να γνωρίζω πολύ καλά αυτό που θα συστήσω στον πελάτη μου.

- Όχου μωρέ Θανάση, με τα επιστημονικά σου κόμπλεξ!!! Που ζεις άνθρωπέ μου; Εδώ μιλάμε για μπεζαχτά κι εσύ ονειρεύεσαι ν’ αλλάξεις τον κόσμο... Εντάξει, μπορεί να μην είναι σαν τα φάρμακα που έγιναν OTC έχοντας ένα πρότερο δεκάχρονο συνταγογραφούμενο βίο όπως τα υπακτικά , τα αποχρεμπτικά, και τα αναλγητικά, αλλά θα το πλερώνουν κι αυτό οι άρρωστοι ντούκου, να φάνε κι εσένα ψωμί τα παιδάκια σου. Να! Πάρε εδώ αυτές τις δύο σελίδες που’ ναι γεμάτες με φαρμαλακίες για να τις λες σε όποιον σε ρωτάει. Αν και δεν θα χρειαστεί...

- Και γιατί δηλαδή δεν θα χρειαστεί ούτε να ξέρω, ούτε να λέω;

- Να γιατί: Κατ’ αρχήν, θα σου κάνω εγώ τον πελάτη να φτάσει μέχρι το φαρμακείο, βάζοντας ρεκλάμα στην τηλεόραση. Μόλις φτάσει έξω από το φαρμακείο, θα τον περιμένει μια ταμπέλα με το Σάκη Ρουβά να παίρνει το χάπι και να γίνεται άλλος άνθρωπος. Με το που μπαίνει στο φαρμακείο θα τον βάλω σε πειρασμό να ακουμπήσει στο χέρι του το κουτί, γιατί το προϊόν θα στο φέρω με το σταντάκι του. Μόλις το πιάσει στα χέρια του, πάει το ερωτεύτηκε. Θα σου ’ρθει μ’ αυτό στο χέρι, για να σε ρωτήσει τι κάνει αυτό το φάρμακο.

- Και εγώ, τι θα του απαντήσω;

- Τέσσερα και εβδομήντα πέντε ευρώ φυσικά! Καλή τιμή δεν είναι;

- Καλέ μου άνθρωπε! Που έμαθες Ελληνικά; Εγώ δεν μιλάω για το πόσο κάνει αλλά για το τι κάνει το φάρμακο.

- Εντάξει Θανάση. Θα σου κάνω 2% μεγαλύτερη πίστωση. Σου φέρνω διαφημιζόμενο προϊόν, σου φέρνω τον πελάτη στο πιάτο, σου φτιάχνω stand, σου δίνω κι ένα έντυπο. Ε, τι θες από μένα;

- Την αλήθεια.

- Ε, άκου λοιπόν γιατί με νευρίασες: Εγώ δεν δουλεύω στις εταιρείες που ο,τι φάρμακο και να ’χουνε, μα συνταγογραφούμενο είναι, μα OTC είναι, το φτιάχνουν σωστά, ενημερώνουν το φαρμακοποιό και περιμένουν δυο χρόνια για να πετύχει το φάρμακο. Εγώ, θέλω τα λεφτά μου τώρα, και θα τα πάρω με θεούς και δαίμονες. Όσο για σένα, για τη μόστρα σε θέλω. Δεν πιστεύω ότι έχεις γνώσεις κι ούτε με ενδιαφέρει. Το πτυχίο σου όμως σε βοηθά ν’ ανοίξεις ένα μαγαζί στο οποίο οι άρρωστοι θέλοντας και μη θα έρθουν και εσύ στα μάτια τους είσαι ειδικός. Και από τη δουλειά αυτή έχεις να κερδίσεις ρευστό κι όχι τις υποσχέσεις του δημοσίου. Και κάνεις και κοινωνικό έργο απαλλάσσοντας το δημόσιο από την υπερβολική δαπάνη για την υγεία. Λοιπόν, 3%. Η τελευταία μου προσφορά! Αλλιώς, πάω στον απέναντι!

Ο Θανάσης τα δέχτηκε γιατί είχε ανάγκη τα λεφτά. Την επόμενη μέρα ήρθε και το stand. Ύστερα από μια εβδομάδα ήρθαν δύο πελάτες και με το «θέλω αυτό» αγόρασαν δύο κουτιά. Ο Θανάσης πάλι, κατάφερε να δώσει άλλα 4, σε ασθενείς που ήταν μπαϊλντισμένοι από τα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Έπειτα ήρθαν άλλοι 3 πελάτες, που ζήλεψαν από το φάρμακο του γείτονα κι ήρθαν κι αυτοί να «ψωνίσουν». Το πράγμα φαινόταν να πηγαίνει καλά. Ήρθε μάλιστα και δεύτερος αντιπρόσωπος, που του μπλάστρωσε κι αυτός το δικό του stand, και τις δικές του ταμπέλες. Όταν ο ανταγωνισμός είδε την ταμπελομαχία και τη σταντομαχία, έφερε κι αυτός τα δικά του stand και ταμπέλες. Ο Θανάσης είχε βουτηχτεί στα χρέη αλλά εξακολουθούσε να ελπίζει. Οι πωλήσεις του όμως δεν έφταναν ποτέ το ύψος των παραγγελιών του, και δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί.

Μια μέρα ο Θανάσης αποφάσισε να ψωνίσει στο Σούπερ Μάρκετ ο ίδιος, γιατί η γυναίκα του έπρεπε να πάει στο σχολείο για την παραλαβή του ελέγχου των παιδιών. Είχε καιρό να πάει. Πήρε το καλαθάκι από την είσοδο και άρχισε να βολτάρει από τα ράφια. Σε κάποια στιγμή βρήκε μαγιονέζα σε συσκευασία σωληναρίου. Την έπιασε άφοβα, και την περιεργάστηκε στο χέρι του. Κάτι του θύμιζαν όλα αυτά. Την έριξε στο καλάθι, και συνέχισε προς τα κάτω. Ξαφνικά, πάγωσε. Αυτό το προϊόν το ήξερε. Ήταν κρέμα καλέντουλας. Ίδια μάρκα με αυτή που είχε στο φαρμακείο, και σε φτηνότερη τιμή! Παράτησε όπως, όπως τα ψώνια και τηλεφώνησε στο μάγκα με το κομπολόι να’ ρθει στο φαρμακείο του.
Την άλλη μέρα, να σου ο μάγκας. Ο Θανάσης τον περίμενε ανυπόμονος.

- Τι έγινε Θανασάκη; Έμαθες ότι βγάλαμε νέο προϊόν και θες και εσύ ε; Καλόμαθε η γριά στα σύκα! Μπαγασάκο!

- Καλέ μου άνθρωπε τι λες; Εγώ σε πήρα τηλέφωνο γιατί ενώ μου έταξες ότι το προϊόν θα πουλιέται στα φαρμακεία, έχουν γεμίσει τα Σούπερ Μάρκετ. Αυτό που έκανες είναι επιοικώς ανήθικο !!!!

- Και εγώ τι να σου κάνω; Ας πούλαγες όσο αυτοί, για να μη τους το έδινα...

- Μα είσαι στα καλά σου; Θα είσαι εδώ για να προστατέψεις τους ασθενείς επειδή το προϊόν σου αλληλεπιδρά με φάρμακα των ασθενών; Θα είσαι εδώ όταν σε ρωτάνε αν το χαμομήλι είναι πιο αποτελεσματικό από την καλέντουλα ή όχι; Θα είσαι εδώ εάν κάνει αλλεργία; Θα είσαι εδώ εάν χρησιμοποιηθεί από ασθενή με φαινυλκετονουρία;

- Α, καλά, εσύ παιδί μου είσαι εντελώς βλαμμένος! Αυτό το πτυχίο της φαρμακευτικής σ’ έχει αποβλακώσει. Δεν κάνεις εσύ για εμπόριο….

- Εσύ δεν κάνεις ηλίθιε για εμπόριο! Γιατί θα’ πρεπε να ξέρεις ότι το φάρμακο ανήκει στην κατηγορία των βιομηχανικών προϊόντων. Εκεί όπου η πώληση είναι προ-σω-πι-κή. Και χρειάζονται ε-πι-χει-ρή-μα-τα. Που βασίζονται σε στοι-χεί-α. Και που τα λένε με πει-θώ, και α-το-μι-κή επικοινωνία. Γιατί σ’ εμάς ο πελάτης έχει ο-νο-μα-τε-πώ-νυ-μο! Αλλά δεν φταις εσύ. Φταιω εγώ που δεν απαίτησα στοιχεία από την εταιρία σου. Φταιω εγώ που δεν άνοιξα τα βιβλία μου να ξεστραβωθώ. Φταιω εγώ που δεν ζήτησα επίσημη εκπαίδευση από την εταιρία. Φταιω εγώ που δεν έψαξα ούτε καν να βρω ποια εταιρία είναι αυτή. Φταιω εγώ που δεν κατάλαβα ότι θες το φαρμακείο μου και όχι τις ειδικές γνώσεις μου!

- Καλά ρε Θανάση, ας το κάνουμε 5%. Εξάλλου, να , έχω βλέπεις και το καινούργιο προϊόν και σε χρειάζομαι...

- Όξω ρε! Όξω! Όξω, και πες στην εταιρία σου ότι υπάρχουν και κάποιες φαρμακευτικές εταιρείες που πιστεύουν ότι το marketing του φαρμακείου, και το marketing των OTC απαιτεί τα στελέχη να σκέφτονται σαν φαρμακοποιοί και όχι σαν λαχανέμποροι! Στελέχη που να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι μόνο η τιμή η πίστωση και η διαφήμιση του προϊόντος η βασική στρατηγική προώθησης. Είναι και το κύρος του φαρμακοποιού. Εάν η εταιρεία σου δεν τον βοηθήσει σ’ αυτό, πηγαίνετε καλύτερα να πουλήσετε στα Super Markets. Αλλά εκεί, θα σας περιμένουμε με την κίτρινη κάρτα του ΕΟΦ!