Ιστορία των εμβολίων

Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, κακό ψόφο να έχετε!

Ξέρω ότι για σας δεν έχει σημασία αν με λένε μικρόβιο ή ιό.

Εσείς με βαφτίσατε, έτσι, με τα χειρότερα ονόματα στην ιστορία των βαπτισμάτων. Ακούς εκεί μικρόβιο! Τι φταιω εγώ αν εσείς είστε στραβοί; Θα σας άρεσε να σας αποκαλούν ζωύφια οι ελέφαντες; Και είσαστε και αχάριστοι, τρομάρα σας! Δεν έχω βρει θρησκεία, πολιτική και τέχνη που να μην εξυμνεί την ιερότητα και χρησιμότητα κάποιων ζώων. Για μένα που ταΐζω τα λουλούδια σας με άζωτο, που τρώω τα σκουπίδια σας, που σας ξεβρομίζω από τα ψοφίμια, κουβέντα δε λέτε! Έτσι μου είστε; Αποφάσισα λοιπόν να γίνω κι εγώ λεκές του ιμπεριαλισμού των μικροοργανισμών.
Διαφέρουμε από τους λακέδες, στο ότι εμείς ενίοτε βρωμίζουμε με τις αποικίες μας από το ψωμί που τρώτε μέχρι τα πουκάμισα που φοράτε. Αντίθετα οι λακέδες κάνουν την δουλειά τους με καθαρά ρούχα. Πώς να το πω πιο λαϊκά για να το καταλάβετε; Ανήκω στους φονιάδες των λαών! Για να πάρετε μια γεύση του ποιος είμαι, ρωτήστε τα παππούδια σας, (αν δεν έχετε, Θεός σχωρέσ’ τα πεθαμένα σας) για το τι πάθανε με την γρίπη του 1918. τότε θα καταλάβετε τι εννοώ, και θα αρχίσετε να με φοβάστε, πριν καν σας πλησιάσω.

Χαίρομαι όταν με φοβάστε, παλιάνθρωποι! Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από το φόβο σας για μένα. Τι πληγές στους Φαραώ, τι αρρώστιες στις φυλές του Ισραήλ, τι Σόδομα και Γόμορρα έχω κάνει δε λέγεται. Όλα μου πήγαιναν δεξιά, παρόλο που είμαι κουμμούνι γιατί σκοτώνω πλούσιους και φτωχούς χωρίς ταξική διάκριση. Και θα συνέχιζαν να πηγαίνουν όλα δεξιά, εάν δεν τα θαλάσσωνε αυτός ο αρχαίος Έλληνας Ιστορικός, ο Θουκυδίδης. Επειδή έγραφε καλά και αντικειμενικά, τον προσκάλεσα να μου φτιάξει την αυτοβιογραφία μου και να την βάλει στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου. Εγώ, για αντάλλαγμα τον άφησα να ζήσει από τον λοιμό που προκάλεσα στους Αθηναίους και τους ξέκανα. Αυτός ο ηλίθιος όμως, πήγε και το ανέφερε στην ιστορία του γιατί ήταν αντικειμενικός. Όταν λοιπόν έγραψε ότι μερικοί άνθρωποι που κατάφεραν να επιβιώσουν από τον λοιμό δεν ξαναπρoσβλήθηκαν, κατάφεραν γίνουν άνοσοι δηλαδή, οι άνθρωποι άρχισαν να μη με φοβούνται. Ευτυχώς που ήρθε ο μεσαίωνας και φόρτωσαν στο Θεό τις ασθένειες, και ξανάσφιξαν...τα λουριά τους. Όχι, δεν θα πω τι πραγματικά έσφιξε, γιατί το κολοβακτηρίδιο (E. Coli) είναι ξαδερφάκι μου και δεν θέλω να ακούσω κακιά κουβέντα γι’ αυτό!

Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να με ανακαλύψει ο Λέβενχουκ. Από έμπορα τι περιμένεις! Τουλάχιστον αυτός, χαιρόταν να με βλέπει να χορεύω στο μικροσκόπιο. Φαίνεται ότι οι έμποροι τελικά, βάζουν την σφραγίδα τους στην επιστήμη. Η λέξη ανοσία του Θουκυδίδη δεν τους άρεσε, και δανείστηκαν την λέξη Immunity από τους Άγγλους. Όχι , με την λέξη αυτή , δεν εννοούμε αυτό που σέρνει καράβια ! Οι Άγγλοι έμποροι του κράτους εννοούσαν αυτόν που είναι απαλλαγμένος από φόρους Στις μέρες μας άνοσο (immune) λένε έτσι αυτόν που δεν μπορώ να προσβάλω για δεύτερη φορά, γιατί έχει μάθει τα κόλπα μου, και μπορεί να με εξοντώνει.
Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ακούσει για μας τα μικρόβια και τους ιούς , και έχουν έτοιμα αντίμετρα που τα λένε εμβόλια. Εγώ πάλι, τα λέω προβοκάτσιες, διότι το παιχνίδι είναι στημένο. Πριν καν επιτεθώ, εσείς ξέρετε τι θα κάνω, χάρη στα εμβόλια τα οποία μόλις ενεθούν στο σώμα σας, στρατολογούν πληρωμένους δολοφόνους, τα κύτταρα –Τ του αίματος. Αυτοί, με συλλαμβάνουν και με τρώνε. Για να γίνει αυτό, με αναγνωρίζουν πρώτα οι απόγονοι του Ιούδα του Ισκαριώτη, τα κύτταρα Β, που μου μπλαστρώνουν στην μεμβράνη μου τα αντισώματα, για να οδηγήσουν εκεί τα φονικά κύτταρα -Τ του αίματος, αυτούς τους μικροσκοπικούς διασπαστές του κινήματος των μικροβίων. Δυστυχία μου! Μου θυμίζει Ελληνική Ιστορία του 1821, με τους γενίτσαρους, τους πιο φανατικούς Οθωμανούς, που οι πατεράδες τους ηταν Χριστιανοί! Τα κύτταρα αυτά που σας είπα παραπάνω , είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι το ανθρώπινο σώμα κουβαλάει μέσα του την ανάμνηση ότι η ζωή ξεκίνησε στην ουσία σαν ένα μοναχικό κύτταρο, δικό μας παιδί δηλαδή. Εμείς τα μικρόβια ,μονοκύτταροι οργανισμοί είμαστε, και μάλιστα φτωχοδιάβολοι! Ούτε πυρήνα δεν έχουμε για να ντύσουμε το DNA μας. Και σήμερα, τα παιδιά των παιδιών μας, τα λεμφοκύτταρα, εκπαιδεύονται με τα εμβόλια για να μας καταβροχθίζουν!
Όλα αυτά, δεν θα είχαν συμβεί αν ο Jenner -άλλος και αυτός!- δεν είχε διαβάσει Θουκυδίδη. Αυτός έμαθε στους ανθρώπους τα κόλπα μου, όταν εμβολίασε για πρώτη φορά τους ανθρώπους με υλικό από τις αγελάδες, που ξεζουμούσα. Όταν μετά πήγαινα να φάω κανέναν άνθρωπο, ήταν πολύ αργά για μένα. Με το εμβόλιο της δαμαλίτιδας με εξουδετέρωσε με τα ίδια μου τα όπλα. Τόσο πολύ λάτρεψαν την αγελάδα (vacca) που βοήθησε στο ξεσκέπασμα μου, που μετονόμασαν το εμβόλιο σε αγελάδιο (vaccine), και τον εμβολιασμό αγελαδοποίηση (vaccination).
Όταν έμαθα τι έγινε, τσαντίστηκα. Μπορεί να είμαι μικρός στο μάτι, αλλά είμαι μεγάλος στο κρεβάτι! Φτιάχνω παιδιά μεταλλαγμένα τόσο πολύ, που άμα βρείτε πόσο μου μοιάζουν, κερδίζετε τρία πολυδύναμα εμβόλια και 3 ψυγεία να τα βάλετε να ξαπλάρουν μέχρι να μπούνε στην λίστα ! Ενώ στην αρχή οι άνθρωποι πανηγύριζαν, μετά έτρεχαν ξοπίσω μου, αλλά εγώ όλο κι άλλαζα, και δεν μ’ αναγνώριζαν τα εμβόλια τους. Δυστυχώς όμως δεν πήρα πολλούς στον τάφο, εξαιτίας τεσσάρων παθιασμένων επιστημόνων του 19ου αιώνα, του Παστέρ, του Μέτσνικωφ, του Κώχ, και του Ερλιχ..
Ο Παστέρ ανακάλυψε το εμβόλιο κατά της χολέρας, παίζοντας με αίμα κουνελιών στο οποιο πηγαιναν συχνα οι γονείς μου για διακοπές. O Μέτσνικωφ ανακάλυψε τον Ράμπο του ανθρώπινου σώματος τα φαγοκύτταρα που με τρώνε ζωντανό. Ο Koch ανακάλυψε τους απόγονους του Ιούδα, τα Β κύτταρα, ενώ ο Εhrich ανακάλυψε τα 30 αργύρια του Ιούδα, γνωστά επιστημονικώς και ως συμπλήρωμα, μια ουσία που ενώνει τα αντιγόνα μου με τα αντισώματα, για να πάω στον άλλο κόσμο.
Ο Ερλιχ και ο Μέτσνικωφ ήταν 2 γάιδαροι που μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, τον δικό μου. Βλέπετε, ο Ερλιχ ηταν Γερμανός, και οπαδός της χυμικής θεωρίας της ανοσίας, ενώ ο Μέτσνικωφ ηταν Ρώσος εμιγκρές στην Γαλλία και οπαδός της κυτταρικής θεωρίας της ανοσίας. Ακόμα και τη μέρα που πήραν Nobel για την ανακάλυψή τους τσακώθηκαν απ’ το βήμα, για το ποιανού η ανακάλυψη ήταν η σωστή. Δυστυχώς για μένα, η ιστορία τούς δικαίωσε και τους δύο. Γιατί βρέθηκε ότι το σώμα σας χρησιμοποιεί χημικές ουσίες, τα αντισώματα και το συμπλήρωμα αλλά και κυτταρικές σειρές, τα Β-, και τα Τ-λεμφοκύτταρα.
Μετά την ανακάλυψη αυτή, τα εμβόλια έγιναν πιο έξυπνα. Φτιάχτηκαν εμβόλια που κάνουν τα κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος να αναγνωρίζουν μέχρι και τις τρίχες μου! Μετά κάνανε εμβόλια που δεν προκαλούν πυρετό, γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να αντιγράφουν ουσίες από το σώμα μου που δεν ήταν πυρετογόνες. Μετά, άρχισαν να τα ανακατεύουν και να τα κάνουν πολυδύναμα για να μη σταυρώσει μικρόβιο μια άσπρη μέρα. Έτσι, η χολέρα πέθανε, η διφθερίτιδα πέθανε, η πολιομυελίτιδα πέθανε και εγώ τώρα τελευταία δεν νιώθω πολύ καλά.
Και σαν να μην έφταναν αυτά που τράβηξα, με πήγανε και στην «Μακρόνησο». Με τη λέξη Μακρόνησος, εμείς τα μικρόβια εννοούμε τα βιοτεχνολογικά εργαστήρια των Φαρμακευτικών εταιρειών. Εκεί, μας κάνουν «κάθαρση». Μας υποχρεώνουν δηλαδή να δουλεύουμε μόνο για το καλό των ανθρώπων. Πως το κάνουν αυτό; Παίρνουν το γονίδιο που φτιάχνει το κουστουμάκι ενός ιού, και μας το μπλαστρώνουν στο DNA μας για να παράγουμε το κουστουμάκι αυτό σε ποσότητες. Μετά, βάζουν το κουστουμάκι σ’ένα μπουκάλι και τσουπ! Να σου το εμβόλιο για έναν ιό! Έτσι προσπαθούν να με κάνουν χρήσιμο στην κοινωνία τους. Καλά δεν θα τους ξεφύγω καμιά μέρα από την Μακρόνησο; Που θα μου πάει…..

Η «Μακρόνησος» όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στα εργαστήρια του Φράνκενσταιν. Εκεί, μου ξεπουπουλιάζουν τα δικά μου γονίδια και τα βάζουν σε ντομάτες και μπανάνες για να μπορούν τα εμβόλια του μέλλοντος να τρώγονται αντί να σας ταλανίζουν τον πισινό! Εκεί όμως, φίλοι μου φαρμακοποιοί, θα γελάσει η κάθε πικραμένη ψυχή. Να δω στα φαρμακεία σας στοίβα τα τελάρα με ντομάτες-εμβόλια κατά της χολέρας αριστερά, και μπανάνες-εμβόλια κατά της πολυομελίτιδας δεξιά! Ε, ρε γλέντια!!
Φεύγοντας, θέλω να με συγχωρήσετε για την βωμολοχία μου, αλλά ο κόσμος που ζω, ο μικρόκοσμος, είναι ένας αλητόκοσμος. Η φαγοκυττάρωση είναι βλέπετε η πιο αρχέγονη μορφή βίας σε αυτήν τη ζωή. Κι εγώ, στα 20 μόνο συνολικά λεπτά που ζω, δεν διαθέτω κανένα Παστέρ, κανένα Κώχ, και κανένα Ιατρό ή φαρμακοποιό για να με λυπηθούν και να με προστατέψουν. Βλέπετε, στον δικό μου κόσμο, νόμος είναι το δίκιο της φύσης, και όχι του εργάτη της……..

Ισως το να τα εκατοστήσετε δεν είναι πια ευχή

Η πιο συνηθισμένη ευχή που δέχεται κάποιος όταν γιορτάζει τα γενέθλιά του είναι ασφαλώς να τα εκατοστίσει. Ορισμένοι το έχουν επιτύχει και μάλιστα έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα 100 χρόνια ζωής. Η ανακάλυψη ενός νέου φαρμάκου, στο έδαφος ενός νησιού του Νοτίου Ειρηνικού, σύμφωνα με έρευνες, έρχεται να δώσει ελπίδες ως προς την πιθανότητα παράτασης διάρκειας της ζωής. Σας παραθέτω μερικα ενδιαφέροντα νεα που βρήκα στο www.otherside.gr μαζί με τη σχετική βιβλιογραφικο-διαδικτυακή έρευνα που έκανα

Αμερικανοί επιστήμονες κατά τη διάρκεια ενός πειράματος σε τρία ερευνητικά κέντρα στο Texas, το Michigan και το Maine , αφού χορήγησαν το φάρμακο rapamycin σε ποντίκια ηλικίας ισοδύναμης των 60 ετών ενός ανθρώπου, διαπίστωσαν ότι παρέτεινε τη διάρκεια ζωής τους σε ποσοστό από 28% έως και 38%.

Οι ερευνητές, σύμφωνα με υπολογισμούς, διαπίστωσαν ότι αυτό το ποσοστό σε ανθρώπινους όρους θα ήταν μεγαλύτερο από την προβλεπόμενη αύξηση στα πρόσθετα χρόνια ζωής, εάν τόσο η ασθένεια του καρκίνου όσο και οι καρδιακές παθήσεις προβλέπονταν και θεραπεύονταν.

Ο ερευνητής Dr Arlan Richardson, του ιδρύματος Barshop, δήλωσε ότι «ασχολούμαι με την έρευνα κατά της γήρανσης 35 χρόνια και ποτέ δεν περίμενα ότι θα ανακαλύπταμε ένα χάπι κατά της γήρανσης των ανθρώπων. Το Rapamycin ίσως αποτελέσει το φάρμακο που θα βοηθήσει στην επίτευξη αυτού του σκοπού».
Ο καθηγητής Randy Strong, του κέντρου επιστήμης υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας, δήλωσε «πιστεύουμε ότι αυτά είναι τα πρώτα πειστικά στοιχεία ότι η διαδικασία γήρανσης μπορεί να επιβραδυνθεί και η διάρκεια ζωής μπορεί να επεκταθεί από μια θεραπεία που αρχίζει σε ένα προχωρημένο στάδιο». Τα νέα ευρήματα, τα οποία δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature, αυξάνουν την προοπτική να επιβραδύνουν τη διαδικασία γήρανσης στους ηλικιωμένους.

Ωστόσο, ένας Βρετανός ειδικός παρουσιάστηκε ενάντιος στη χορήγηση του νέου φαρμάκου σε μία προσπάθεια παράτασης της διάρκειας ζωής δεδομένου ότι αποτελεί απόπειρα επέμβασης στην ανθρώπινη φύση.

Ως εντυπωσιακή περιέγραψε τη συγκεκριμένη μελέτη ο Dr Lynne Cox, ειδικός στη γήρανση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. «Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι το φάρμακο ήταν αποτελεσματικό ακόμη και όταν χορηγήθηκε σε ποντίκια μεγαλύτερης ηλικίας, δεδομένου ότι θα ήταν πολύ καλύτερο να αντιμετωπιστεί η γήρανση στους ηλικιωμένους παρά να χορηγούνται τα φάρμακα μακροπρόθεσμα και καθ όλη τη διάρκεια της ζωής». Ωστόσο, συμπλήρωσε ότι “σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιχειρήσει κάποιος να χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο φάρμακο προκειμένου να παρατείνει τη διάρκεια ζωής του, καθώς το rapamycin καταστέλλει την ανοσία”.

Η rapamycin ανακαλύφθηκε πρώτη φορά στο νησί του Πάσχα τη δεκαετία του 70. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπετε τη σχετική αφιέρωση που υπάρχει στο νησί για την ανακάλυψη της. Mε το ονομα rapa nui αναφέρεται το νησί του Πάσχα στην τοπική διάλεκτο γι αυτό και δώθηκε στο φάρμακο η συγκεκριμένη ονομασία. Συγκεκριμένα, στο έδαφος της νήσου του Πάσχα απομονώθηκε ο μικροοργανισμός Streptomyces hygroscopicus απο τον οποίο απομονώθηκε η φαρμακευτική αυτή ουσία η οποία ανήκει στα μακρολίδια. Μια άλλη ονομασία του φαρμάκου είναι η Sirolimus.

Το φάρμακο εξετάστηκε στην αρχή σαν αντιμικροβιακό-αντιμυκητιασικό, αλλά η έρευνα σταμάτησε όταν παρατηρήθηκε ότι προκαλεί ανοσοκαταστολή. Ετσι, λόγω αυτής της ιδιότητας χορηγείται σε ασθενείς για την πρόληψη απόρριψης των μεταμοσχευμένων οργάνων και σε ασθενείς προκειμένου να διατηρηθούν οι στεφανιαίες αρτηρίες ανοιχτές. Επίσης, είναι ακόμη υπό δοκιμή ως πιθανή θεραπεία για τον καρκίνο.

Αυτό που επιχειρεί η συγκεκριμένη μελέτη είναι να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι είναι δυνατό να δημιουργηθούν νέα φάρμακα, τα οποία θα μπορούν να παρέχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο καιρός είναι αυτός που θα επιβεβαιώσει είτε θα διαψεύσει τα συγκεκριμένα ευρήματα. Δεν έχουμε λοιπόν παρά να περιμένουμε. Στο μεταξύ το φάρμακο παράγεται σήμερα συνθετικά

Καλό χειμώνα με πολλές ελπίδες!

γι αυτούς που φεύγουν

Αρκετά προβληματιστήκαμε! Πάρτε τα κουβαδάκια σας και χαρείτε ολίγες μέρες διακοπών. Το Ιστολόγιο του φαρμάκου που έχει αισίως κλήσει 6 μήνες ζωής, σας ευχεται να περάσετε ενα καλό καλοκαίρι και να ξεκουραστείτε.

Τή φωτογραφία μου την έστειλε ο φίλος αναγνώστης Ηλιογράφος τον οποίο και ευχαριστώ θερμά. Οσοι δεν τα καταφέρετε, περάστε μια βόλτα απο την ιστοσελίδα του είναι ακρως απολαυστική.

Α! Και να έρθετε όλοι πίσω, και καλύτεροι, δυνατότεροι και πιο ευτυχισμένοι.

Ο κατα φαντασίαν ασθενής του Μπέζου

Πριν σας γράψω το παραμικρό θα ήθελα να κάνω τις απαραίτητες δηλώσεις:

• Δεν γνωρίζω τον κύριο Μπέζο προσωπικά ουτε και κάποιον απο τους επαγγελματίες ή τους ατζέντες με τους οποίους συνεργάζεται.



• Δεν είμαι κριτικός βιβλίων, θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών



• Δεν ασχολούμαι με διαφημίσεις των παραπάνω



• Είμαι πολύ "μικρός" για να κρίνω τον Μολιέρο

Πάμε τώρα στο ζουμί:Επειδή όπως έχετε καταλάβει ασχολούμαι πολύ με την ιστορία του φαρμάκου, εχω στην βιβλιοθήκη μου τον "κατα φαντασίαν ασθενή του Μολιέρου.

Θεωρω το έργο εξαιρετικό. Ο Μολιέρος καυτηριάζει τη στάση των ιατρών της εποχής του, αλλά και των ασθενών της εποχής του, θέτοντας ένα ζήτημα εαν αξίζει ο ασθενής να συμμορφώνεται στις εντολές του ιατρού του. Βάζει ένα δευτερο ζήτημα για τους φαρμακοποιούς οι οποίοι είναι οι "τυπικοί συννένοχοι" της εντολής του ιατρού, αποκομίζοντας άμεσσο ώφελος απο τη συνταγογράφηση του.

Κοιτώντας το έργο απο μια σύγχρονη επιστημονικη σκοπιά θα έβγαζε κανείς με μια πρώτη ματιά το επιπόλαιο συμπέρασμα ότι ο Μολλιέρος ήταν άδικος ως προς τη στάση του απένναντι στους υγειονομικούς επιστήμονες. Και τούτο γιατί διαβάζοντας το έργο βλέπουμε πόσο χλευάζει τις αγωγές των ιατρών της εποχής οι οποίες συνίσταντο στην χορήγηση.....κλίσματος δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Κι εκεί που δεν επιανε το κλύσμα επιανε η αφαίμαξη. Προσπαθώντας να υπερασπιστώ τις επιστήμες της υγείας θα μπορούσα να πώ ότι αυτά ήξεραν οι άνθρωποι αυτά έπραταν, κι αυτά χορηγούσαν. Εαν ο Μολλιέρος ζούσε σήμερα, σίγουρα δεν θα έγραφε αυτά τα πράγματα διότι η Φαρμακευτική και η Ιατρική έχουν κάνει αλματώδη πρόοδο. Ετσι θα ευλογούσα τα γένια μου και θα φύλαγα τα ρούχα μου για να μου μείνουν τα μισά.

Πόσο λάθος έχει η σκέψη μου αυτή.....Διαβάζοντας το έργο πιο προσεκτικά θα παρατηρήσει κανείς ότι δεν έχει σημασία η αγωγή που λαμβάνει ο ασθενής (ούτως ή άλλως κατα το Μολλιέρο άχρηστη είναι) αλλά το πόσο ανθρωπος είναι ο υγειονομικός επιστήμονας. Με αλλα λόγια ο Μολλιέρος εξετάζει το εαν πραγματικα ο ιατρός και ο φαρμακοποιός αγαπάνε το συνάνθρωπο τους, το δείχνουν έμπρακτα σε αυτόν και ενδιαφέρονται πραγματικά για την ίαση της νόσου του. Και ο Μολλιέρος μας λέει ότι κανείς τους δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον ασθενή. Για του λόγου το αληθές σας παραπέμπω στο κείμενο:

......δουλειά σας είναι να παίρνετε την πρηρωμή σας και να τους γράφετε φάρμακα....Εμεις είμαστε απλώς υποχρεωμένοι να νοσηλεύουμε τους ασθενείς εντός των τύπων....

Οχι δεν θα το κάνω μελό. Ο καθένας ξέρει πως θα έπρεπε να γίνεται η δουλεια του υγειονομικού επιστήμονα με τρόπο ηθικό, δεν θέλω να επαναλάβω σωστά πράγματα μεν, χιλιοειπωμένα, και για πολιτικούς λόγους μη πραγματοποιήσημα. Θέλω να σταθώ στη στάση του ασθενή. Ο οποίος ανακουφιζόταν με το να συμμορφώνεται στις εντολές κάποιου που τον επεισε ότι δήθεν νοιάζεται γι αυτόν. Και ο ήρωας του Μολλιέρου είχε τόση ανάγκη να νοιαστεί κάποιος γι αυτόν, που έγινε αρρωστος χωρίς να πάσχει απο κάποια νόσο: Εγινε ένας κατα φαντασίαν ασθενής. Και η συμμόρφωση του στις εντολές του αυταρχικού αφέντη-θεράποντα γιατρού του ήταν η καθημερινή του πίστη και προσευχή. Η κόλαση του φαινόταν πιο ευκολο ταξίδι απο τη μη συμμόρφωση.

Ο Μολιέρος-δεν ξέρω εαν το είχε συλλάβει-έδωσε στο έργο αυτό τη διαφορά μεταξύ της νόσου της ασθένειας και της αρρώστιας:

• νόσος είναι η στατιστικά υψηλή αποκλιση απο το φυσιολογικό όπως πιστοποιείται μέσα απο κλινικές και εργαστηριακές εξετάσεις
• ασθένεια είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος τη νόσο του
• αρρώστεια είναι η ασθένεια που δεν προκαλεί συμπτώματα με την προυπόθεση ότι ο ασθενής λαμβάνει συνέχεια τα φάρμακα του συμμορφούμενος στις εντολές του ιατρού.

Κι αν υπάρχει λάθος; Εαν η διάγνωση είναι λάθος; εαν το φάρμακο είναι λάθος;Εαν η επιστήμη του σήμερα είναι ένα λάθος; Κι αν όλα αυτά είναι λάθη γιατί ο ασθενής φαίνεταιο να πηγαίνει καλύτερα; Εκεί ο Μολλιέρος συνάντησε -κατά λάθος-το placebo!Εκεί ομως που ο Μολλιέρος σίγουρα δεν έκανε λάθος είναι στο ερώτημα που θέτει : Ο υγειονομοκός επιστήμονας αγαπάει τον άνθρωπο ή το κέρδος απο τη δουλειά του; Ετσι, θέτει τα θεμελια της διαφοράς μεταξύ το σκοπου του υγειονομικού επαγγέλματος (η προσφορα στον άνθρωπο μέσω της θεραπείας των πραγματικών του νόσων και της διαχείρησης της ασθένειας του) απο το στόχο του επαγγέλματος που είναι ο βιοπορισμός.

Το εργο αυτό είχα την ευακαιρία να το δώ στο Ηρώδειο απο το κο Μπέζο και την παρέα του. Εχω μόνο τούτο να του πώ:

Σ Υ Γ Χ Α Ρ Η Τ Η Ρ ΙΑ !!!!!!!

Και τούτο για τους ακόλουθους λόγους:

• Πειραξε το κείμενο του 1600 κάτι όσο έπρεπε για να το κάνει σύγχρονο χωρίς να φτάσει στις γελιοτητες που γίνονται με τον Αριστοφάνη. Μεχρι και ομοιοπαθητική έβαλε μέσα!
• Υποδήθηκε εκπληκτικά το ρόλο του, όπως και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί
• απόδωσε τις έννοιες όπως έπρεπε έτσι που να γίνουν κατανοητές και να προκαλέσουν αφθονο μεν διδακτικου χαρακτήρα δε γέλιο σε όλους

Εαν υπάρχει κάτι που δεν με ξετρέλανε αυτό είναι τα σκηνικά. Ισως όμως αυτό να ισχύει επειδή......(νομίζω ότι) δεν είμαι (ακόμα)........ άρρωστος!!!!!!

Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε την παράσταση!!!!!

Ετσι κάνουν όλες

Σας έγραφα το χειμώνα για την Ιστορία της εικονικής θεραπείας, την Ιστορία του Placebo. Εαν θελετε να ξαναδιαβάσετε την ανάρτηση αυτή κάντε μια βόλτα στο http://emitak.blogspot.com/2009/03/placebo.html. Σήμερα λέω να δούμε μουσικά το θέμα. Σας αρέσουν οι όπερες; Είται μου απαντήσετε ναι, είται μου απαντήσετε όχι, σας προτείνω, εαν σας αρέσει η ιστορία του φαρμάκου να δείτε την Οπερα του Μότσαρτ Cosi fan tutte (Ετσι κάνουν όλες). Οχι! Μη με βάλετε να σας γράψω ότι ο Μότσαρτ΄ήταν μια μουσική ιδιοφυία η οποία κλπ κλπ. Δεν είμαι ειδικός στις όπερες. Εκείνο που ξέρω, είναι ότι ο Μότσαρτ είχε ένα φίλο τον Dr Messmer που επαγγέλετο .......μαγνητιστής. Είχε την ιδιότητα δηλαδή, να πλησιάζει ένα μαγνήτη στον ασθενή και με τον τρόπο αυτό να το θεραπευει απο πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν! Ηταν τέτοια η επιρροή του Messmer στον Mozart, που στην όπερα αυτή βάζει τους μαγνητιστές να θεραπεύουν! Παρακολουθήστε την πλοκή των γεγονότων στο πρώτο μέρος της όπερας, πριν φτάσουμε στο "ψητό":

........Σε ένα καφενείο της Νάπολης δύο νεαροί αξιωματικοί, ο Γκουλιέλμο και ο Φερράντο, περηφανεύονται για την ομορφιά και την αφοσίωση των αγαπημένων τους, Φιορντιλίτζι και Ντοραμπέλλα . Ο Ντον Αλφόνσο, ένας γερο-φιλόσοφος, διαφωνεί μαζί τους και ισχυρίζεται με βεβαιότητα πως η πίστη των γυναικών είναι ανύπαρκτη. Την παρομοιάζει με φοίνικα. Το πουλί που όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει, αλλά κανείς ποτέ δεν έχει δει . Η συζήτηση των ανδρών καταλήγει σε φιλονικία και ο Ντον Αλφόνσο τους προκαλεί να βάλουν στοίχημα για εκατό τσεκίνια πως αν κάνουν ό,τι τους πει, θα τους αποδείξει μέσα σε μία μόνο ημέρα ότι οι αγαπημένες τους είναι σαν όλες τις άλλες γυναίκες. Οι δύο νεαροί δέχονται πρόθυμα τους όρους. Σίγουροι για τη νίκη τους φαντάζονται ήδη πώς θα ξοδέψουν τα χρήματα που θα κερδίσουν .

Η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα, αδελφές από τη Φερράρα, περιμένουν σε έναν παραθαλάσσιο κήπο τους αγαπημένους τους. Κοιτάζουν με λατρεία τα πορτρέτα τους στα μενταγιόν που κρέμονται από το λαιμό τους . Εκφράζουν τον έρωτά τους και γεμάτες ευτυχία ελπίζουν πως σύντομα θα παντρευτούν.

Το σχέδιο του Ντον Αλφόνσο μπαίνει σε εφαρμογή με τα άσχημα νέα που φέρνει στις δύο αδελφές: οι νεαροί αξιωματικοί κλήθηκαν να πολεμήσουν και πρέπει να φύγουν αμέσως . Ο Γκουλιέλμο και ο Φερράντο καταφτάνουν περίλυποι, φορώντας στολές εκστρατείας . Ένα πλοίο φτάνει στην ακτή για να παραλάβει τους στρατιώτες. Καθώς οι ερωτευμένοι αποχαιρετούν ο ένας τον άλλο, ο Ντον Αλφόνσο τους παροτρύνει να βιαστούν. Οι άντρες επιβιβάζονται και οι γυναίκες τους παρακαλούν να τους γράφουν κάθε μέρα, ενώ ο Ντον Αλφόνσο με δυσκολία κρατάει τα γέλια του

Η Ντοραμπέλλα, η Φιορντιλίτζι και ο Ντον Αλφόνσο βλέπουν το πλοίο να απομακρύνεται και τους εύχονται καλό ταξίδι . Μένοντας μόνος, ο Ντον Αλφόνσο δείχνει ευχαριστημένος από την εξέλιξη των γεγονότων και λυπάται τους άντρες για την εμπιστοσύνη τους στον έρωτα των γυναικών.

Η Ντεσπίνα, καμαριέρα των δύο κοριτσιών, κάνει παράπονα για τη δουλειά της ενώ μεταφέρει το δίσκο με το πρωινό στο δωμάτιό τους. Τη στιγμή που ανακοινώνει στις κυρίες της πως το πρωινό είναι έτοιμο, εκείνες ορμούν μέσα, απελπισμένες για την επιστράτευση των μνηστήρων τους. Η Ντοραμπέλλα περιγράφει τον πόνο της ενώ η Ντεσπίνα ατάραχη, τις συμβουλεύει να βρουν σύντομα άλλους, παρά να πεθάνουν από στεναχώρια. Εκφράζει με ξενοιασιά τη δική της φιλοσοφία για τον έρωτα, πως άλλωστε και οι άντρες τα ίδια κάνουν .

Ο Ντον Αλφόσνο καταστρώνει το επόμενο στάδιο του σχεδίου του, βάζοντας και τη Ντεσπίνα στο παιχνίδι. Εκείνη δέχεται με χαρά αφού πρόκειται να αμειφθεί. Της ζητά να παρουσιάσει στις κυρίες της δύο νέους, στην ουσία τον Γκουλιέλμο και το Φερράντο μεταμφιεσμένους, με σκοπό να τις ‘’παρηγορήσουν’’. Οι άντρες μπαίνουν μεταμφιεσμένοι με στολές Αλβανών ευγενών. Ο Ντον Αλφόνσο τους συστήνει στην Ντεσπίνα που δεν τους αναγνωρίζει και σε λίγο καταφτάνουν η Ντοραμπέλλα και η Φιορντιλίτζι ενοχλημένες από τη φασαρία . Οι ξένοι εκφράζουν τον έρωτά τους για τις κοπέλες, φλερτάροντας ο καθένας την αρραβωνιαστικιά του άλλου, σύμφωνα με τις οδηγίες του Ντον Αλφόνσο. Εκείνες όμως, πολύ ενοχλημένες από την παρουσία τους, τους διώχνουν και η Φιορντιλίτζι παρομοιάζει την πίστη της με βράχο σε φουρτούνα . Παρόλο που ο Ντον Αλφόνσο τις παρακαλεί να φερθούν στους νέους με επιείκεια λέγοντας πως είναι φίλοι του, οι αδελφές ακλόνητες, παραμένουν πιστές στους απόντες μνηστήρες τους. Ο Γκουλιέλμο ικετεύει για λίγη σημασία αλλά εκείνες φεύγουν. Οι άντρες είναι ενθουσιασμένοι από την αντίδραση των αγαπημένων τους και θεωρούν πως έχουν κερδίσει το στοίχημα, αλλά ο Ντον Αλφόνσο τους θυμίζει πως ακόμη η μέρα δεν τελείωσε Ο Φερράντο εκφράζει το πάθος του για την Ντοραμπέλλα ακόμη μια φορά και αποχωρούν περιμένοντας νέες οδηγίες από τον Ντον Αλφόνσο.

Η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα θρηνούν στον κήπο τη μοίρα τους. Ξαφνικά εισβάλουν οι δύο "ξένοι" τρικλίζοντας. Απειλούν πως θα δώσουν τέλος στη ζωή τους αν οι νεαρές εξακολουθήσουν να αρνούνται τον έρωτά τους. Προσποιούνται πως πίνουν από ένα μπουκαλάκι αρσενικό και σωριάζονται μπροστά τους. Η Ντεσπίνα και ο Ντον Αλφόσνο τρέχουν να βρουν γιατρό, ενώ οι αδελφές αρχίζουν σιγά - σιγά να συγκινούνται. Η Ντεσπίνα ξαναμπαίνει, μεταμφιεσμένη σε γιατρό. Προσποιείται πως δίνει ζωή στους ετοιμοθάνατους χρησιμοποιώντας ένα μαγνήτη. Οι άντρες ανακτούν τις αισθήσεις τους και ζητούν ένα φιλί για να θεραπευτούν.

Καθώς η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα συγκινούνται από τα ερωτόλογα, οι δύο νέοι αρχίζουν πια να ανησυχούν για την πίστη των αγαπημένων τους.

Αυτή τη σκηνή με τους μαγνητιστές να τη θυμάστε. Γιατί στην προεπαναστατική Γαλλία, οι φίλοι του Messmer είχαν κλέψει λεφτά απο κόσμο και κοσμάκη με τις τσαρλατάνικες θεωρίες τους. Γρήγορα οι ψύθιροι έφτασαν στα αυτιά του Λουδοβίκου 16ου ο οποίος ουτως ή άλλως μάλλον είχε μυριστεί ότι έρχεται...μπαρούτι, και σε μια προσπάθεια να δείξει στο πόπολο ότι το αφουκράζεται, εφτιαξε μια επιτροπή τριμελή για να επιλυθεί του ζητήματος. Η επιτροπή αυτή είχε την εξής σύσταση:

Πρόεδρος : Βενιαμίν Φραγκλίνος, φυσικός, πρέσβης της Αμερικής στη Γαλλία

Αντιπρόεδρος : Αντουάν Λαβουαζιέ, χημικός, γενικός έφορος του ταμείου του κράτους

Γραμματέας: Φρανσουα Γκυλοτίν, ιατρός, εφευρέτης της συσκευής αποκεφαλισμού

Η επιτροπή μάζεψε καμμια πεντακοσαριά ασθενείς στους οποίους εδεσε τα μάτια στο δάσος του Φωντενεμπλώ, για να μη βλέπουν. Στους μισούς απο αυτούς ο ερευνητής πλησίαζε τα χέρια του στον ασθενή, ενω στους άλλους μισους πλησίασε ενα μαγνήτη. Με άλλα λόγια, εγινε μια κλινική μελέτη με απλή τυφλή τεχνική.

Οπως φαντάζεστε, δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά αναμεσα στις δυο ομάδες. Οταν ο βασιλιάς κάλεσε τον Φραγκλίνο να του ανακοινώσει τα αποτελέσματα της μελέτης, ο Φραγκλίνος είπε τότε την παροιμιώδη φράση :

My lord, it is only Placebo!

Εκτοτε η λέξη placebo έγινε συνωνυμο της εικονικής θεραπείας. Οι μουσικόφιλοι της ιστοσελίδας θα με ρωτήσετε τι απέγινε με την όπερα του Mozart που πολύ πιθανόν γράφτηκε για να υποστηριχθεί ο φίλος του ο Messmer. Στην αρχή είχε χλιαρή υποδοχή. Πολύ μετα το θάνατο του, και κυρίως όμως στον 20ο αιώνα πήρε τη θέση που της αξίζει. Δυστυχώς όμως, τωρα τελευταία έχει αρχίσει και παραποιείται. Πολλοί απο αυτούς που την "ανεβάζουν" μη γνωρίζοντας την ιστορία των μαγνητιστών ή σε μια προσπάθεια τους να εκσυγχρονήσουν το νόημα της όπερας, αντικαθιστούν τους μαγνήτες με μια δηθεν σύγχρονη Ιατρική συσκευή. Να και μια φωτογραφία για την απόδειξη του αληθούς.

Οπότε εαν θέλετε να αγοράσετε το έργο αυτό για να το έχετε στη συλλογή σας, να προσέχετε τις...generic εκτελέσεις της!

Το υπακτικό της Μυκόνου

Ο Ηλίας Ψ., 53 αποτελεί αναμφισβήτητα μια τηλεοπτική persona. Δαπανά ατελείωτες ώρες τόσο στα στούντιο όσο και στις δημόσιες σχέσεις του. Με τους γιατρούς δεν τα πάει καλά, εκτός κι αν πρόκειται για τον πλαστικό χειρουργό του. Για όλους τους άλλους έχει μια μόνιμη απάντηση: Γυμναστική, υγιεινή διατροφή, και party στη Μύκονο.

Το τελευταίο διάστημα ο Ηλίας «δεν ένιωθε καλά». Άρχισε να βαριέται το γυμναστήριο γιατί κουραζόταν εύκολα. Σαν να ψιλοπάχυνε κιόλας. Άρχισε να κάνει γκάφες μπροστά στον τηλεοπτικό φακό γιατί ξέχναγε εύκολα. Τα μάτια του ήταν μόνιμα πρησμένα . Το δέρμα του ήταν ξηρό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τον έπιασε ….δυσκοιλιότητα! Για το αίσθημα κόπωσης που έφτανε στο σημείο να τον κάνει να γέρνει το κεφάλι και να συσπά νευρικά τα βλέφαρά του ήθελε να επισκεφτεί τον ιατρό του αλλά οι καταραμένοι παπαράτσι βρίσκονταν παντού. Έτσι, έστειλε «το παιδί για όλες τις δουλειές» να του φέρει από το φαρμακείο «κάτι για τη δυσκοιλιότητα, και κάτι για την αφηρημάδα»

Ο φαρμακοποιός αυτός όμως είχε την εξής ιδιαιτερότητα. Δεν χορηγούσε ποτέ φάρμακα και συμβουλές για λογαριασμό τρίτων. Και επειδή του Ηλία του αρέσουν οι «ζόρικοι» αποφάσισε να επισκεφθεί ο ίδιος τον ιδιόρρυθμο αυτό φαρμακοποιό. Του τα είπε όλα και του έταξε τα πάντα για ένα Dulcolax® Για τα υπόλοιπα θα μιλούσε με τον ψυχαναλυτή του. Ας του έβρισκε κάποιος λύση στη δυσκοιλιότητα του!

Ο φαρμακοποιός τον άκουσε πολύ προσεκτικά, και του πρότεινε την καλύτερη λύση: Να αφήσει τα υπακτικά, και να κάνει ένα party στη Μύκονο στο οποίο θα προσκαλέσει τον ενδοκρινολόγο του νησιού. Μόνο αυτός θα κάνει τον Ηλία να του φύγει η δυσκοιλιότητα. Με ποιο τρόπο;

Απάντηση


Ο κύριος Ηλίας Ψ. εμφανίζει τα κλασσικά συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού. Στους ασθενείς αυτούς, όπως και στους ασθενείς με υπερπαραθυρεοειδισμό, η έντονη δυσκοιλιότητα αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα συμπτώματα. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που θα έκανε ο ενδοκρινολόγος είναι να χορηγήσει στον ασθενή ορμόνες του θυρεοειδή μετά απο τις κατάλληλες εργαστηριακές εξετάσεις.

Ο ρόλος του φαρμακοποιού είναι τεράστιος όχι μόνο στην άμεση ανακούφιση, αλλά και στην έγκαιρη αποφυγή της απόκρυψης (masking) των συμπτωμάτων. Για το λόγο αυτό να ρωτάτε πάντα τον πελάτη σας εάν το φάρμακο που σας ζητά να του χορηγήσετε απευθύνεται στον ίδιο ή σε κάποιον άλλον. Θα ήταν καλό να μη χορηγείτε φάρμακα…υπέρ τρίτων.

Φέρτε μου ενα καρδιολόγο, να μου αλλάξει την καρδιά

Η αξέχαστη τραγουδίστρια Βούλα Πάλλα (1929-1980) τραγούδησε έντεχνο, λαϊκό και δημοτικό τραγούδι. Πολλά τραγούδια της έγιναν μεγάλες επιτυχίες και αγαπήθηκαν από το κοινό. Τη μεγαλύτερη επιτυχία τη γνώρισε όταν τραγούδησε με ελληνικούς στίχους ινδικά τραγούδια του Bollywood, της Ινδικής κινηματογραφικής βιομηχανίας που άνθισε στη Βομβάη. Οι ταινίες αυτές χαρακτηρίζονται από λεπτομερή απεικόνιση της καθημερινής ζωής με τραγούδια, πολλά από τα οποία αποδόθηκαν στα ελληνικά, από τη Βούλα.

Ένα από αυτά τα τραγούδια, το φέρτε μου έναν καρδιολόγο, να μου αλλάξει την καρδιά, σιγοψιθύριζε η Ευαγγελία Γ., 55 χρονών, ταξιθέτρια, στο φαρμακοποιό της κάθε φορά που της εκτελούσε τη συνταγή του γιατρού της με Digoxin®

Το τελευταίο διάστημα η Ευαγγελία το παράκανε στο τραγούδι όταν έμπαινε στο φαρμακείο. Κοιτούσε το φαρμακοποιό και του τραγουδούσε με νόημα. Κάποια στιγμή ο φαρμακοποιός που γνώριζε ότι η Βαγγελιώ ήταν μια ήσυχη γυναίκα, και η εμμονή της να τραγουδάει το συγκεκριμένο τραγούδι δεν ήταν και τόσο…αναμενόμενη, την ρώτησε εάν όλα πάνε καλά.

-Σκέφτομαι να αλλάξω καρδιολόγο. Έχεις κανέναν καλό να μου προτείνεις; Γιατί το φάρμακο που μου έγραψε, το Digoxin®, δεν με «πιάνει». Έχω βαρεθεί να ασχολούμαι όλη τη μέρα με την καρδιά μου και την κοιλιά μου. Αυτά τα πίτουρα του διαιτολόγου με κάνουν «αλοιφή» . Τα παίρνω όμως μαζί με το χάπι μου γιατί φοβάμαι μήπως μου πειράξει το στομάχι.
Και τότε, ο φαρμακοποιός εν ψυχρώ της απάντησε: Κυρία Ευαγγελία μου, σας συνιστώ δυο πράγματα. Να συνεχίσετε να παίρνετε το φάρμακο σας, και να πείτε του διαιτολόγου σας ένα άλλο τραγούδι της Βούλλας Πάλλα: Το καρδιά μου καημένη πως βαστάς και δεν ραγίζεις με αυτά που μου συνιστά ο διαιτολόγος. Για να μην του πείτε κατάμουτρα ότι θα έπρεπε να γνωρίζει ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες!!!

Γιατί ο φαρμακοποιός ανακατεύτηκε με τα πίτουρα και όχι με το τραγούδι της Βούλας Πάλλα; Δεν φοβήθηκε μήπως τον φάνε κι αυτόν οι κότες;

Πριν απαντήσετε πατήστε εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=cqCblWOt8q8

Απάντηση

Ο φαρμακοποιός γνώριζε ότι η ταυτόχρονη λήψη διγοξίνης με τροφή πλούσια σε φυτικές ίνες μπορεί να οδηγήσει σε ελάττωση της απορρόφησης, γεγονός που προκαλεί ελάττωση των επιπέδων της στο αίμα. Έτσι, η καρδιοπαθής Ευαγγελία ήταν αρρύθμιστη. Ακόμα και σε «απλές παθήσεις» όπως το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, ο κάθε ασθενής αποτελεί μια διαφορετική περίπτωση αντιμετώπισης. Γι αυτό Και οι λειτουργοί της υγείας θα πρέπει να μη φοβούνται να ανακατευτούν ακόμα και με τα φαινομενικά «αθώα» πίτουρα…..