Μορφίνη και καρκίνος

Θυμάστε τον όρο παρηγορική θεραπεία; Τον χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να περιγράψουμε την αναλγητική αγωγή που χορηγηται σε τελικά στάδια του καρκίνου όταν οποιοδ΄δηποτε χημειοθεραπεία ή άλλη θεραπευτική μέθοδος δεν αναμένεται να επιφέρει βελτίωση στην κατάσταση της υγείας του καρκινοπαθή. Συνήθως τα αναλγητικά που χορηγούνται είναι οπιουχα Ενα τέτοιο αναλγητικό η μορφίνη, χορηγείται συχνά στους ασθενείς για να ανακουφίσει τους πόνους τους από μια χειρουργική επέμβαση ή από τους καρκινικούς όγκους.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του BBC, διαπιστώθηκε απο Αμερικανούς ερευνητές του πανεπιστημίου του Σικάγο, ότι η μορφίνη μπορεί στην πραγματικότητα να ενθαρρύνει και να συμβάλλει στην εξάπλωση του καρκίνου στο σώμα του ασθενούς Ο μηχανισμός της δράσης αυτής της μορφίνης είναι η συνεισφορά στην αγγειογένεση (Η μορφίνη βοηθά στην ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τους όγκους με οξυγόνο και θρεπτικές ουσίες, συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω ανάπτυξή των όγκων). Με τον τρόπο αυτό, υποστηρίζεται ότι , η μορφίνη διευκολύνει τα καρκινικά κύτταρα να επεκταθούν σε άλλους ιστούς και έτσι να εξαπλωθούν.

Μιλώντας σε συνέδριο του Αμερικανικού Συλλόγου Ερευνών για τον Καρκίνο, στη Βοστώνη, οι ερευνητές ανέφεραν επίσης ότι έχουν βρει ένα φάρμακο που καταπολεμά αυτές τις παρενέργειες της μορφίνης. Σύμφωνα με τον δρα Σίγκλετον, ένα φάρμακο, η μεθυλοναλτρεξόνη, που είχε ανακαλυφθεί στη δεκαετία του΄80, για να καταπολεμήσει τη δυσκοιλιότητα που φέρνει η μορφίνη, φαίνεται να βοηθά επίσης στην καταπολέμηση των ανεπιθυμήτων ενεργειών της ουσίας, χωρίς αυτή να χάνει τη βασική ιδιότητα ανακούφισης από τον πόνο.







Πειράματα που έγιναν από τους ερευνητές του πανεπιστημίου του Σικάγο σε ποντίκια με καρκίνο των πνευμόνων, έδειξαν ότι το συγκεκριμένο φάρμακο εμπόδισε την μορφίνη να επάγει την ανάπτυξη των όγκων και μείωσε κατά 90% την εξάπλωση του καρκίνου στα πειραματόζωα.

«Αν αυτό επιβεβαιωθεί κλινικά, τότε μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που κάνουμε χειρουργική αναισθησία για τους ασθενείς με καρκίνο», δήλωσε ο Σίγκλετον, που πρόσθεσε ότι παράλληλα «θα μπορούσαν να αναζητηθούν δυνητικές νέες εφαρμογές γι' αυτή τη νέα τάξη φαρμάκων» .

Όμως, όπως εκτιμούν άλλοι ειδικοί, θα χρειαστούν και άλλες έρευνες, πριν αποφασιστούν οποιεσδήποτε αλλαγές στην χρήση της μορφίνης στη θεραπεία των ασθενών.

Στέλνοντας ένα δούρειο Ιππο στον Καρκίνο

Αυστραλοί ερευνητές ανέπτυξαν μια νέα θεραπεία για τον καρκίνο που λειτουργεί περίπου όπως ο μυθικός δούρειος ίππος. Η νέα θεραπεία χρησιμοποιεί βακτηριδιακά διαφοροποιημένα νανοκύτταρα που εισέρχονται στον όγκο και τον απενεργοποιούν ώστε ακολούθως να εισβάλει στον όγκο ένα δεύτερο κύμα νανο -κυττάρων που τον καταστρέφει με χημειοθεραπεία.

Η θεραπεία "Δούρειος Ίππος" έχει τη δυνατότητα να στοχεύσει κατευθείαν στα καρκινικά κύτταρα με φάρμακα χημειοθεραπείας, διαφέροντας σ' αυτό το σημείο από τις υπάρχουσες θεραπείες οι οποίες επιτίθενται εξίσου σε καρκινικά και υγιή κύτταρα του οργανισμού.

Η Dr. Jennifer MacDiarmid και ο Dr. Himanshu Bramhbhat, ιδρυτές της εταιρείας EnGenelC Pty, που ανέπτυξε τη νέα αυτή μέθοδο καταπολέμησης του καρκίνου, δήλωσαν πως έχουν καταφέρει να πετύχουν 100% βιωσιμότητα σε ποντίκια με ανθρώπινα καρκινικά κύτταρα μέσα στα τελευταία δύο χρόνια.

Οι κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους θα αρχίσουν άμεσα στο Peter MacCullum Cancer Center του Royal Melbourne Hospital και στο Austin του Πανεπιστημίου της Melbourne.

Η θεραπεία που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Nature Biotechnology περιγράφει πως τα νανο-κύτταρα που ονομάζονται EDVs προσαρμόζονται πάνω στον όγκο και ξεκινούν επίθεση. Το πρώτο κύμα νανο-κυττάρων απελευθερώνει μόρια ριβονουκλεϊκού οξέως, το αποκαλούμενο και siRNA, τα οποία σταματούν την παραγωγή πρωτεϊνών που κάνουν το καρκινικό κύτταρο ανθεκτικό στη χημειοθεραπεία. Στη συνέχεια το δεύτερο κύμα νανο-κυττάρων γίνεται δεχτό πλέον από το καρκινικό κύτταρο και το σκοτώνει με χημειοθεραπεία.

"Η ομορφιά στα EDVs είναι πως λειτουργούν ακριβώς σαν τον "Δούρειο Ίππο". Φτάνουν στις "πυλες" του καρκινικού κυττάρου και πάντα τους επιτρέπεται η πρόσβαση μέσα σε αυτό", δήλωσε η Dr. MacDiarmid και πρόσθεσε, "παίζουμε το τυχοδιωκτικό παιχνίδι των καρκινικών κυττάρων επί ίσοις όροις. Βρήκαν τον τρόπο να γίνονται ανθεκτικά στη χημειοθεραπεία κι εμείς βρήκαμε τον τρόπο να κλείσουμε τον "διακόπτη" που δημιούργησαν".

Η δημοσίευση της θεραπείας αναφέρει επιπλέον πως τα νανο-κύτταρα δεν προκάλεσαν παρενέργειες ή θάνατο σε κανένα από τα ποντίκια των κλινικών μελετών παρά τη διαρκή δοσολογία.

"Η θεραπεία μας δεν επηρεάζει τα υγιή κύτταρα και είναι εφαρμόσιμη σε πολλούς από τους συνήθεις τύπους καρκίνου. Η ελπίδα μας είναι πως η καλοήθης φύση των EDVs θα βοηθήσει πολλούς καρκινοπαθείς να συνεχίσουν τη ζωή τους και να μπορούν να λειτουργούν πλήρως χρησιμοποιώντας θεραπεία που δεν θα τους υποχρεώνει να νοσηλευτούν", δήλωσε επ' αυτού
η Dr. MacDiarmid.

πηγή: Proton Newsletter τ.242

Μια νίκη ενάντια στον καρκίνο του Παγκρέατος με σύμμαχο τη φύση

Ένα προβληματικό δίκτυο αρτηριών μπορεί να είναι η εξήγηση στο γιατί κάποιοι άνθρωποι με καρκίνο στο πάγκρεας δεν είναι επιδεκτικοί στις χημειοθεραπείες. Σύμφωνα όμως με ερευνητές του οργανισμού Cancer Research UK ο καρκίνος στο πάγκρεας μπορεί εύκολα να εξαπλωθεί ανεξάρτητα με την κατάσταση του δικτύου των αρτηριών.

Στην ίδια έρευνα παρουσιάστηκαν στοιχεία σχετικά με την συχνή αναποτελεσματικότητα της φαρμακευτικής αγωγής για τον καρκίνο του παγκρέατος. Οι διαγνώσεις για καρκίνο στο πάγκρεας φτάνουν τις 230.000 το χρόνο παγκοσμίως. Συχνά εξαπλώνεται γρήγορα, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις δεν είναι δυνατόν να διαγνωστεί μέχρις ότου φτάσει σε προχωρημένο μη εγχειρήσιμο στάδιο.

Οι ερευνητές χρησιμοποιώντας ποντίκια γενετικά σχεδιασμένα ώστε να αναπτύξουν καρκίνο στο πάγκρεας ανακάλυψαν πως οι όγκοι στα ζώα δεν εξαπλώνονται μέσω των αρτηριών παρά σε πολύ μικρό βαθμό. Το ίδιο παρατηρήθηκε και στους ανθρώπους.

Αυτή η ανακάλυψη αφήνει να εννοηθεί πως λόγω της μικρής εξάρτησης του καρκίνου του παγκρέατος από το δίκτυο των αρτηριών, τα φάρμακα που υπάρχουν μέσα στο αίμα του ασθενή είναι πιο δύσκολο να επηρεάσουν τον όγκο. Επιπλέον η ανακάλυψη ίσως εξηγεί γιατί ο καρκίνος στο πάγκρεας δεν ανταποκρίνεται στους αποκαλούμενους VEGF inhibitors, ένα καινούριο είδος φαρμάκων που κατά το επιστημονικό περιοδικό Science "σκοτώνουν" τον όγκο περιορίζοντας την ποσότητα του αίματος που φτάνει ως αυτόν.

Μετά από την διαπίστωση των ερευνητών πως ο καρκίνος στο πάγκρεας σε σχέση με καρκίνους άλλων οργάνων δεν εξαρτάται ιδιαίτερα από την ποσότητα του αίματος για να αναπτυχθεί οι ερευνητές θεωρούν πως οι καινούριες φαρμακευτικές θεραπείες όπως το πειραματικό IPI-926 θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση αυτού του τύπου καρκίνου.

Οι ανακαλύψεις αυτές θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πιο αποτελεσματικές θεραπείες για έναν από τους πιο θανάσιμους καρκίνους, αυτόν από τον οποίον μόλις ένα 3% επιβιώνει για 5 ή παραπάνω χρόνια", δήλωσε ο ερευνητής του Cancer UK's Cambridge Research Institute David Tuveson, που συμμετείχε στη μελέτη.

"Έχουμε ενθουσιαστεί με την έρευνα αλλά είναι ακόμα νωρίς. Πρέπει να σιγουρευτούμε ότι είναι ασφαλές για τον άνθρωπο προτού προσθέσουμε το καινούριο συστατικό στη συνηθισμένη φαρμακευτική θεραπεία", συνέχισε ο Tuveson. O Dr. Lesley Walker, που χρηματοδότησε την έρευνα δήλωσε από το Cancer Research UK: "Εάν αυτά τα αποτελέσματα παραμείνουν σταθερά στις μελλοντικές έρευνες, ελπίζουμε πως οι επιστήμονες θα καταφέρουν να κάνουν καλύτερη χρήση των υπαρχόντων φαρμάκων αλλά και να αναπτύξουν μια ευρεία γκάμα θεραπειών και επιλογών ώστε οι πάσχοντες από τον καρκίνου του παγκρέατος να ζουν περισσότερο".

πηγή: Proton newsletter, τ. 237

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σημειώσω ότι το πειραματικό φάρμακο IPI 925 προέρχεται απο επεξεργασίας της ουσίας κυκλοπαμίνη που βρίσκεται στο φυτό Veratrum californicum που βλέπετε στη φωτογραφία(θυμάστε τα αλκαλοειδή του Βέρατρου;).Η ουσία ονομάστηκε έτσι επειδή έχει την ιδιότητα να προκαλεί κυκλοπισμό: Οι απόγονοι των εγκυων ζώων που έλαβαν την ουσία, γεννόντουσαν μέ ένα μάτι όπως ο κύκλωπας.

Η κυκλοπαμίνη (βλ. σχήμα) έχει την ιδιότητα να αναστέλλει την οδό του Hedgehog (Hedgehog signaling pathway )

Η οδός αυτή είναι ενεργή κατα τη διάρκεια της εμβρυονικής ανάπτυξης, και ριθμιζει το σχηματισμό ιστών και οργάνων. Η ενεργοποίηση της όμως κατα την ενήλικη ζωή μπορεί να οδηγήσει σε καρκινογέννεση. Μαλιστα υποστηρίζεται ότι η ενεργοποίηση της οδού αυτής μπορεί να εξηγήσει το γιατί τα προακαρκινικά κύτταρα δεν επειρεάζονται απο τη χημειοθεραπεία ή την ακτινοθεραπεία.

Βιβλίο για την ανεπάρκεια G6PD

Κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις " φαρμακευτικός κόσμος" το καινούργιο μου βιβλίο με τίτλο:

Ανεπάρκεια G6PD- οδηγός επαγρύπνισης

Η ανεπάρκεια του ενζύμου G-6PD ανήκει στα νοσήματα γενετικής αιτιολογίας. Υπολογίζεται ότι από τη νόσο αυτή πάσχουν περίπου 400 εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο. Στους πληθυσμούς της λεκάνης της Μεσογείου, της τροπικής Αφρικής και της υποτροπικής Ασίας υπολογίζεται ότι το ένα τέταρτο φέρει τη μετάλλαξη του γονιδίου που είναι υπεύθυνο για την παραγωγή του ενζύμου.

Ειδικά για την Ελλάδα, υπολογίζεται ότι σε κάθε 100 νεογέννητα, τα 3 πάσχουν από ανεπάρκεια του ενζύμου G-6PD. Οι τιμές αυτές υπερδιπλασιάζονται στις επιδημιολογικές έρευνες που έχουν γίνει στη Βόρειο Ελλάδα και τα νησιά. Μέχρι πρόσφατα, υπεύθυνος για την ανεπάρκεια αυτή στον Ελληνικό πληθυσμό ήταν η μεγάλη συχνότητα ύπαρξης του Μεσογειακού γονότυπου της νόσου.

Ωστόσο, η μεγάλη μεταναστευτική κινητικότητα που παρατηρείται και στην πατρίδα μας τις τελευταίες δεκαετίες επιφέρει μεταβολές στα επιδημιολογικά στοιχεία και κατά συνέπεια στην σχετική φαρμακοεπιδημιολογία απαιτώντας ένα σχολαστικότερο επανέλεγχο τω φαρμάκων που πρέπει για προληπτικούς λόγους να αποφεύγονται στους ασθενείς αυτούς με βάση τις αρχές της φαρμακογενετικής.

Η έλλειψη στην ελληνική βιβλιογραφία ενός συνοπτικού οδηγού φαρμακοεπαγρύπνισης για τους ασθενείς με ανεπάρκεια G-6PD αποτέλεσε το κίνητρο για τη συγγραφή του βιβλίου. Σκοπός του βιβλίου είναι να συμβάλει στην πρόληψη της νόσου μέσω της παροχής συνοπτικών πληροφοριών βασισμένων σε επίκαιρη βιβλιογραφία, σχετικά με

1. τα φάρμακα,
2. τις δρόγες,
3. τις χημικές ουσίες και
4. τα τρόφιμα

που θα πρέπει να αποφεύγονται ή να δίνονται με τη δέουσα προσοχή στα άτομα αυτά. Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός, αναπτύχθηκαν σε κάθε μονογραφία τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις:

Η προσέγγιση της φαρμακογενετικής: Εξετάζεται ο κίνδυνος αιμόλυσης από τη λήψη του ενοχοποιητικού παράγοντα ξεχωριστά για κάθε γονοτυπική κλάση της νόσου

Η προσέγγιση της φαρμακευτικής χημείας: Γίνεται προσπάθεια να συσχετιστεί η σχέση της χημικής δομής του αιμολυτικού παράγοντα με την πρόκληση αιμόλυσης (δράση) στους ασθενείς με ανεπάρκεια G-6PD .

H προσέγγιση της φαρμακοεπιδημιολογίας: γίνεται αξιολόγηση του κινδύνου εμφάνισης αιμόλυσης όπως με βάση τις κλινικές μελέτες και τα πορίσματα επίσημων τοπικών και διεθνών αναγνωρισμένων φορέων

Και οι τρείς αυτές προσεγγίσεις εξετάζονται σε κάθε μια απο τις μονογραφίες έκτασης μιας σελίδας για το υποπτο φάρμακο, δρόγη, χημική ουσία ή τρόφιμο

Σας παραθέτω μερικά απο τα ερωτήματα στα οποία θα βρείτε απάντηση στο βιβλίο αυτό
Ελπίζω το βιβλίο να βοηθήσει όλους τους επιστήμονες και επαγγελματίες της υγείας που μάχονται στην πρωτοβάθμια περίθαλψη να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της νόσου.

Γνωρίζετε ότι……

Η χρήση καλλυντικών που περιέχουν χέννα αντενδείκνυται σε όλες τις κατηγορίες ασθενών με ανεπάρκεια G-6PD;

Η κατανάλωση βιταμίνης C σε υψηλή δόση μπορεί να προκαλέσει αιμόλυση στους ασθενείς με ανεπάρκεια G-6PD;

Οι διαβητικοί ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν κατά το δυνατό τη λήψη αντιδιαβητικών φαρμάκων της κατηγορίας των σουλφονυλουριών;



Έχετε δεχτεί τέτοιες ερωτήσεις από τους ασθενείς σας;

Γιατί πάσχω από ανεπάρκεια G-6PD αφού δεν έχω πάθει κάτι τρώγοντας κουκιά;

Ποια η πιθανότητα εάν κάνω παιδί να πάσχει από ανεπάρκεια G-6PD;

Πώς καταλαβαίνω ότι έπαθα αιμόλυση λόγω κάποιου φαρμάκου;

Ποιες εξετάσεις πρέπει να κάνω για να διαπιστωθεί η ανεπάρκεια G-6PD;

Πως λέγονται τα κουκιά στα Ισπανικά;

Με ποιο τρόπο προκαλείται η αιμόλυση από ένα συγκεκριμένο φάρμακο;
Κάνω εναλλακτική θεραπεία. Τι πρέπει να αποφεύγω;


Σας έχει ζητηθεί η γνώμη για.....

.. το εάν ένα φάρμακο που δεν προκαλεί αιμόλυση σε άτομα μεσογειακής καταγωγής είναι το ίδιο ασφαλές εάν χορηγεί σε άτομα Ασιατικής ή Αφρικανικής προέλευσης;

Την πιθανότητα πρόκλησης αιμόλυσης από ένα καινούργιο φάρμακο που δεν έχει δοκιμαστεί σε ασθενείς με ανεπάρκεια G-6PD;

Εάν οι ασθενείς με ανεπάρκεια G-6PD θα πρέπει να απέχουν από κάποιες δραστηριότητες ή να αποφεύγουν κάποια επαγγέλματα;

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον εκδότη μου κο Τάκη Χονδρογιάννη για τη συνολική ηθική και υλική του στήριξη για τη δημιουργία του βιβλίου αυτού.

Τηλέφωνο εκδόσεων 210-2829552

Παρουσίαση του βιβλίου μου: Φαρμακοδιατροφική

Αποτελεί κοινή πλέον αίσθηση ότι οι επιταγές της φαρμακολογίας και της διαιτητικής παρότι έχουν κοινό σκοπό, που δεν είναι άλλος από την επιτυχή πρόληψη ή αντιμετώπιση της νόσου, εδώ και αρκετό καιρό έχουν πάρει διαφορετικές κατευθύνσεις. Το διάσημο ρητό του Ιπποκράτη « η τροφή σου να είναι το φάρμακο σου, και το φάρμακο σου να είναι η τροφή σου» στην πράξη έχει διαιρεθεί σε δυο σχολές: τη φαρμακολογική και τη διαιτητική.
Η φαρμακολογική σχολή ενώ γνωρίζει την επίδραση της τροφής στη νόσο, τείνει να αγνοεί την επίδραση της τροφής στο φάρμακο, περιορίζοντας την στο επίπεδο των φαρμακοκινητικού τύπου αλληλεπιδράσεων. Έτσι, οι ανεπιθύμητες ενέργειες ενός φαρμάκου που μπορεί να αποτελεί αγωγή βάσης για την καταπολέμηση της νόσου αντιμετωπίζονται είτε με την αντικατάσταση του από ένα ασφαλέστερο, αλλά όχι απαραίτητα αποτελεσματικότερο φάρμακο, είτε με την συγχορήγηση του με ένα δεύτερο φάρμακο που στόχο έχει να ελαττώσει τις ανεπιθύμητες ενέργειες του πρώτου. Με τον τρόπο αυτό αυξάνεται η πολυφαρμακία και πιθανά ελαττώνεται η συμμόρφωση του ασθενή.
Από την άλλη μεριά η διαιτητική σχολή ενώ ευαγγελίζεται τη συνεισφορά της τροφής στην αντιμετώπιση της νόσου, αρκετά συχνά κωφεύει στο γεγονός ότι ο ασθενής θα πρέπει να λάβει φαρμακευτική αγωγή ή οποία θα πρέπει να παραμένει ανεπηρέαστη από την επίδραση της τροφής. Για παράδειγμα, η διαιτητική παρέμβαση με τροφές πλούσιες σε Κάλιο, είναι ασύμβατη με τη χορήγηση αντυπερτασικών της ομάδας των ανταγωνιστών του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης.
Η χημεία τροφίμων θεμελίωσε μια τρίτη διάσταση στο ζήτημα των σχέσεων του φαρμάκου με την τροφή . Κατ αρχήν με τις διαδικασίες της επεξεργασίας τροφίμων, δημιουργήθηκαν νέα τρόφιμα που αποτελούνται από τεχνητά μείγματα θρεπτικών στοιχείων. Τέτοιο παράδειγμα είναι τα εμπλουτισμένα τρόφιμα. Η χημεία τροφίμων εισήγαγε στην αντίστοιχη βιομηχανία τα πρόσθετα των τροφίμων που σε κάποιες περιπτώσεις είτε εμφανίζουν ενεργό φαρμακολογική δράση, είτε προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις, είτε τέλος προκαλούν αλληλεπιδράσεις με το φάρμακο. Έτσι, ο διαχωρισμός μεταξύ της επιλογής μεταξύ της «φυσικής» τροφής και της «χημικής» φαρμακευτικής αγωγής φαντάζει επιπόλαιος.
Τέλος, η φαρμακευτική κατάφερε να ενσωματώσει τις νέες γνώσεις σε σχέση με την κινητική των τροφών στο γαστρεντερικό σωλήνα και την επίδραση τους στο φάρμακο, δημιουργώντας στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα τη βιοφαρμακευτική και τη φαρμακοκινητική. Το γεγονός αυτό οδήγησε στη δημιουργία νέων φαρμακοτεχνικών μορφών όπως οι μορφές βραδείας/ ελεγχόμενης αποδέσμευσης. Η συμβολή της στη διάθεση μορφών που –μεταξύ άλλων πλεονεκτημάτων -παρακάμπτουν την επίδραση της τροφής σε διάφορα ή σε όλα τα σημεία του γαστρεντερικού σωλήνα (πχ ενέσιμες μορφές, υπόθετα, αεροσόλ) συνέβαλε στην ελαχιστοποίηση των αλληλεπιδράσεων τροφής-φαρμάκου. Από την άλλη όμως μεριά, η φαρμακευτική απομακρύνθηκε από την ιδέα ότι η κατάλληλη τροφή θα μπορούσε αφενός μεν να αυξήσει την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, αφετέρου δε να βελτιώσει το προφίλ ασφαλείας του. Το φαινόμενο αυτό είναι πασιφανές εάν ανατρέξει κάποιος στα φύλλα οδηγιών των φαρμάκων, στα οποία ενώ αναφέρονται τροφές οι οποίες πρέπει να αποφεύγονται, δεν αναφέρονται τροφές οι οποίες θα έπρεπε να προστεθούν στο διαιτολόγιο του ασθενή επειδή βελτιώνουν είτε το κλινικό όφελος είτε την ασφάλεια του φαρμάκου.
Το βιβλίο αυτό έρχεται να καλύψει το βιβλιογραφικό κενό ανάμεσα στη φαρμακολογία και τη διαιτητική. Στόχος του είναι να αποτελέσει έναν επιστημονικό πυρήνα αναφοράς για το φαρμακοποιό το γιατρό και το διαιτολόγο για την από κοινού συμβολή τους στη διαχείριση της νόσου του ασθενή (disease management) με τέτοιο τρόπο που αφενός μεν να βελτιώνει τη συμμόρφωση του στη συνολική φαρμακευτική και διαιτητική φροντίδα, αφετέρου δε να μην παράγει αλληλοσυγκρουόμενα επιστημονικά αποτελέσματα.
Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο δεν αντικαθιστά κανένα εγχειρίδιο διαιτολογίας διότι στόχος του είναι η επίτευξη της μέγιστης αποτελεσματικότητας και ασφάλειας της προτεινόμενης φαρμακευτικής αγωγής, χωρίς να αγνοεί ότι ο ασθενής θα πρέπει παράλληλα να τρέφεται σωστά. Επίσης η παρεντερική διατροφή δεν αποτελεί στόχο ενημέρωσης του βιβλίου. Το βιβλίο αυτό δεν αντικαθιστά επίσης κανένα εγχειρίδιο φαρμακολογίας διότι δεν έχει στόχο να ενημερώσει τον αναγνώστη για το πλήρες φάσμα των ιδιοτήτων ή των ανεπιθύμητων ενεργειών των φαρμάκων που εξετάζει. Μόνο οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αντιμετωπίζονται με την κατάλληλη διατροφή περιγράφονται.
Για να γεφυρωθεί η απόσταση αυτή ανάμεσα στη διαιτητική και τη φαρμακολογία, δημιούργησα μια νέας έννοια, την έννοια της φαρμακοδιατροφικής, για να γίνει αντιληπτή η σχέση του φαρμάκου με την τροφή πέρα από το επίπεδο των μεταξύ τους αλληλεπιδράσεων. Με τη χρήση του βιβλίου αυτού οι επιστήμονες της υγείας θα μπορούν αφενός μεν να μεγιστοποιούν τα οφέλη της φαρμακευτικής αγωγής με τη χρήση των κατάλληλων τροφών, αφετέρου δε θα μπορούν να προτείνουν κατάλληλες δίαιτες στον ασθενή λαμβάνοντας υπ όψιν τη φαρμακευτική του αγωγή.
Η συνολική αντιμετώπιση της νόσου στον 21ο αιώνα δεν θα πρέπει να περνά μέσα από το δίλημμα κατάλληλο φάρμακο ή κατάλληλη διατροφή, διότι και τα δύο έχουν τη θέση τους στη φαρμακοδιατροφική αντιμετώπιση της νόσου. Ελπίζω το βιβλίο να συμβάλει στην ισχυροποίηση της άποψης αυτής από τους επιστήμονες της υγείας.