Η τελευταία εφημερία

Τον κοίταζε κατευθείαν στα μάτια. Θα έδινε όρκο ότι του έβγαζε και τη γλώσσα έξω για να τον κοροϊδέψει εάν δεν ήταν σίγουρος ότι δεν είχε πιει ούτε σταγόνα. Και πώς να πιει; Το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου ο κύριος Ματθαίος, ή Μαθιός όπως τον φώναζαν οι ηλικιωμένοι πελάτες του, θα έκανε την τελευταία του διανυκτέρευση στο φαρμακείο. Αυτό ήταν! Επιτέλους τέλος! Τελεία και παύλα, πώς το λένε... Αυτή η νύχτα μένει! Ή έτσι τουλάχιστον το είχε σχεδιάσει ο κύριος Μαθιός. Tην άλλη μέρα, θα έβαζε λουκέτο στο φαρμακείο μαζί με το «Πωλείται». Και γιατί όχι άλλωστε; Η κόρη του δήλωσε ότι δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το φαρμακείο, γιατί πρώτον δεν είχε πάρει πτυχίο ακόμα. Χρωστούσε ένα μάθημα. Αυτό τουλάχιστον του τσαμπουνάει εδώ και πέντε χρόνια. Κατά βάθος όμως ήξερε την αλήθεια. Η κόρη του φοβόταν την πλήξη του φαρμακείου, και σ’ αυτό έφταιγε εκείνος. Κάθε βράδυ γύρναγε μουτρωμένος. Τα πρώτα χρόνια όταν δεν του πετύχαινε η αλοιφή. Τα επόμενα χρόνια, επειδή σπάνια του ζητούσαν αλοιφή. Τα τελευταία χρόνια επειδή είχε γίνει ο ίδιος «αλοιφή». Ξέρεις τι είναι να’ χεις να κρατάς ένα φαρμακείο, να χτίσεις ένα σπίτι για τα παιδιά σου και να τα μορφώσεις στην Ελλάδα; Και το σκασμένο το παιδί σου να μη λεει να πάρει το πτυχίο του γιατί έτσι, διαπίστωσε ξαφνικά ότι η φαρμακευτική δεν έχει υπόσταση στην Ελλάδα; Και ποια επιστήμη έχει; Ε, όχι να συγκρίνουμε και τα επαγγέλματα με τα λειτουργήματα!

Αυτά έλεγε και ξανάλεγε μέσα του ο κυρ-Μαθιός, εκείνο το βράδυ της τελευταίας εφημερίας του, μέχρι που το βλέμμα του καρφώθηκε σ΄εκείνη την τρύπα, στη γωνία του φαρμακείου του. Τριάντα χρόνια δεν έλεγε να την κλείσει. Ούτε κι αυτός ήξερε γιατί. Ή μάλλον ήξερε: Βαριόταν. Εκείνο το βράδυ όμως, τα δύο πονηρά μάτια που τον κοίταζαν βλοσυρά και ειρωνικά, του τράβηξαν το βλέμμα. Ο κυρ-Μαθιός μονολόγησε με εκνευρισμό:
- Ποντικός!!! Αϊ στο διάολο!!
- Μη λες ονόματα άνθρωπέ μου!! Και οι τοίχοι έχουν αυτιά!!!
Ο κυρ-Μαθιός πάνιασε.
- Τι;; Μιλάει; Θεέ μου, δεν είμαι καλά! Ένα γιατρό!!! Που τα’ χω τα τηλέφωνα;
- Άσ’ το τηλέφωνο κάτω γέρο Μαθιέ! Δεν θα σου χρειαστεί! Τετρακόσια τα έχεις!
- Μα τι είσαι εσύ; Ποιος είσαι; Από που έρχεσαι;
- Α, ναι! Ξέχασα να σου συστηθώ: Σπερματσέτος, Καλικάντζαρος!
- Τι καλικάντζαρος; Θεέ μου! Κάτι θα κατάπια, δεν μπορεί!!
Ο κυρ-Μαθιός έτριψε τα μάτια του. Ξανά κοίταξε μέσα στην τρύπα. Τίποτα! Ουφ! Οπτασία ήταν. Μάλλον από το ξενύχτι. Έκανε ένα διστακτικό βήμα για να πάει στο γραφείο του. Εντάξει! Έκανε και δεύτερο. Εντάξει. Πατάει στα πόδια του. Έκανε και τρίτο. Εντάξει, δεν είχε τρελαθεί! Έκατσε στο γραφείο του και έψαξε να βρει τις σφραγίδες του, τάχα μου για να τις βάλει σε τάξη. Ώσπου, ξανά ακούει την ίδια φωνή, να έρχεται από την τρύπα:
- Δεν σου’ πα να μη λες ονόματα; Ούτε Θεούς, ούτε δαίμονες;
Υστερία έπιασε το Μαθιό. Τρεκλίζοντας ξαναπήγε στην τρύπα, που τον περίμεναν τα ίδια μάτια και η ίδια φωνή:
- Καλά, που ζεις; Δεν έχεις ακούσει για καλικάτζαρους;
- Καλικάντζαρους......και μάλιστα με όνομα Σπερματσέτου....ε, λοιπόν, όχι! Μόνο η γιαγιά μου, μου έλεγε για δαύτους. Σιγά μην είσαι καλικάντζαρος! Τριάντα χρόνια έχω ανοιχτή αυτή τη τρύπα, γιατί δεν έκανες την εμφάνισή σου, για να πειστώ και εγώ ότι υπάρχεις;
- Γιατί κάθε φορά έφερνες αγιασμό. Φέτος που αποφάσισες να το κλείσεις το φαρμακείο δεν έφερες αγιασμένο νερό, κι έτσι, είπα να κατέβω για να τα πούμε. Α! Επί τη ευκαιρία, δεν θα με κεράσεις κάτι;
- Πώς! Έκανε σαστισμένος ο Μαθιός. Τι θα πάρεις;;
- Σπερματσέτο, τι άλλο; Είπε ο καλικάντζαρος.

Του έβαλε και έφαγε. Θα πρέπει να έφαγε τόσο σπερματσέτο, όσο δεν κατάφερε να του κλέψει για τριάντα χρόνια. Τελικά οι φαρμακοποιοί κάνουν καλό σε όλους! Και καλικάντζαρος να είσαι «φχαριστημένος» θα φύγεις απ’ το φαρμακείο.

- Λοιπόν; Φώναξε τώρα ξεθαρρεμένος ο Μαθιός.
- Ωραίο το σπερματσέτο σου, απάντησε ο καλικάντζαρος. Λοιπόν...θα θέλεις να μάθεις τι είμαι και γιατί ήρθα, έτσι;
- Ναι.
- Καταρχήν, μάθε ότι είμαι δαίμονας. Γι’ αυτό σου είπα να μη λες ανταγωνιστικά ονόματα. Είμαι ο δαίμονας του συμβόλου σου. Ξέρεις Μαθιέ το σύμβολο των φαρμακοποιών;
- Ναι. Είναι το γουδί και το φίδι. Συμβολίζουν την Υγεία, τον Ασκληπ.....
- Μπούρδες!
- Μα το αναφέρει η Ιστορ....
- Μπούρδες!
- Ε, τότε πες μου εσύ!
- Το φίδι είναι αναπαράσταση του δαίμονα της ζωής . Συμβολίζει την αιώνια νιότη. Κι’ αυτό γιατί το φίδι αναγεννάται. Και μάλιστα κάθε Άνοιξη. Γι’ αυτό και το φίδι στους αρχαίους Έλληνες έγινε σύμβολο της γονιμότητας και της σοφίας. Και τα δύο βλέπεις παραπέμπουν σε αναγέννηση. Γι’ αυτό έγινε σύμβολο του Ασκληπιού. Γι’ αυτό έγινε σύμβολο των φαρμακοποιών. Για να φτιάξεις φάρμακο, θα πρέπει να έχεις γόνιμη σκέψη και σοφή εκτέλεση.
- Σωστά. Για να φτιάξεις φάρμακο....και δε μου λες καλικάντζαρε, για να «κρατήσεις» φαρμακείο, τα ίδια θες ή απλά μια γερή δόση υπομονής και από ένα ηρεμιστικό την ημέρα;
- Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Αυτοσεβασμό πρέπει να έχεις και σεβασμό σε αυτό που κάνεις.
- Τι λες καλικάντζαρε; Πας καλά; Να σου πω... Στο βιβλίο αυτό, θα βρεις την ιστορία του φάρμακου. Μάθε λοιπόν ότι σαν κι αυτό κυκλοφορούν χιλιάδες. Για την ιστορία του φαρμακείου ξέρεις τίποτα; Έτσι, για να πειστώ και εγώ δηλαδή...
- Ξέρω. Αλλά για να σου πω, πρέπει να με ακούσεις χωρίς πολλές διακοπές. Δεν πρέπει, βλέπεις να με βρει ο ήλιος εδώ….
- Καλά, καλικαντζαράκι μου, σε ακούω. Εξάλλου, η νύχτα είναι μακριά, και άλλη παρέα δεν έχω. Λέγε λοιπόν.
- Άκου λοιπόν Μαθιέ. Οι γιατροί ανά τον κόσμο, λίγο πριν ξεστομίσουν τη λέξη Ιπποκράτης, αναφέρουν τη λέξη Ασκληπιός για να ζεσταθεί ο στόμας τους.
- Το στόμα τους εννοείς...
- Ο στόμας τους! Καλικάντζαρος είμαι, όπως θέλω το λεω. Άκου λοιπόν: Ο Ασκληπιός είχε το φιδάκι που σου’ πα παραπάνω γιατί έπρεπε να εφευρεθεί ένας Θεός να κρατάει τη γνώση που συμβολίζει. Στα χρόνια του βλέπεις, οι Θεοί ευθύνονταν για την Υγεία και για την αρρώστια και για τη ζωή και για το θάνατο. Ο μάγκας ο Ασκληπιός όμως, δεν θα μπορούσε να γίνει ο Θεός της Ιατρικής, εάν δεν του είχε εμπιστευτεί ένας καλικάντζαρος της εποχής του, ο Κένταυρος Χείρωνας πώς να φτιάχνει τα φάρμακα. Ο πρώτος φαρμακοποιός λοιπόν στην Ιστορία ήταν ο Κένταυρος Χείρωνας.
- Άστα ψόφια! Πάμε στο ζουμί!
- Καλά. Ασήμωσε εσύ σπερματσέτο, και εγώ θα σου λεω. Τα χρόνια λοιπόν συνεχίζουν ομαλά. Οι καλικάντζαροι που κατέβαιναν τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς, έβλεπαν τους γιατρούς να είναι και φαρμακοποιοί συνάμα. Τα χρόνια όμως πέρασαν, και ο Πλίνιος μας πληροφορεί ότι οι ιατροί αρχίζουν να αναθέτουν σε άλλους την παρασκευή των φαρμάκων.
- Λογικό! Κάποιος πρέπει να ξέρει να κάνει διάγνωση, και κάποιος άλλος πρέπει να ξέρει να φτιάξει και να φυλάξει το φάρμακο.
- Καλά τα πας! Ο πρώτος γνωστός «άλλος» είναι ο Άγιος Δαμιανός, κολλητός του ιατρού Άγιου Κοσμά. Το δίδυμο γιατρού-φαρμακοποιού, έδρασε στα χρόνια του Διοκλητιανού, αλλά και οι δύο μαρτύρησαν γιατί ήταν Χριστιανοί. Χμ...ο Χριστιανισμός επέζησε ως ιδέα γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι αξίζει να πεθάνει κανείς για την ιδέα αυτή.
- Άστα αυτά καλικάντζαρε! Δεν είναι το ισχυρό σου σημείο. Λέγε για την ιστορία των φαρμακείων!
- Καλά... Όπως θα ξέρεις, η εξουσία είναι γλυκιά. Μόλις λοιπόν επικράτησε ο Χριστιανισμός, άρχισαν οι αιρέσεις. Μια από αυτές ήταν ο Νεστοριανισμός. Οι οπαδοί του Νεστόριου, αφού έφαγαν το ξύλο της ζωής τους κατέφυγαν στη Συρία και τη Μεσοποταμία. Εκεί παρέδωσαν όλη την αρχαία Ελληνική γνώση, μαζί με τη Φαρμακευτική στους Άραβες. Άλλοι συμβολιστές και αυτοί!
- Γιατί το λες αυτό καλικάντζαρε;
- Να, πάρε παράδειγμα του καφέ που πίνανε. Το ξέρεις ότι η λέξη καφές είναι Αραβική και σημαίνει «ισχυρός»;
- Έλα, δεν με ενδιαφέρει η Ιστορία των τονωτικών! Μπες στο θέμα σου!
- Καλά! Οι Άραβες έκαναν την πρώτη απόπειρα διαχωρισμού του επαγγέλματος του φαρμακοποιού από αυτό του ιατρού, μέσω ενός κωδικοποιημένου προγράμματος εργασίας και για τους δύο, που λεγόταν krabbadin. Και πώς να μην το’ καναν δηλαδή; Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τον άμβυκα της απόσταξης (el- embik), το ελιξίριο (el- eksir=λίθος της γνώσης), την αλκοόλη (al-kohol), το σιρόπι (scarab) και δε συμμαζεύεται. Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Οι ιατροί; Αυτοί είχαν μείνει στο να κόβουν μαργαρίτες (μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά) με βάση τα βιβλία του Διοσκουρίδη. Έτσι λοιπόν, να σου και το πρώτο φαρμακείο του κόσμου. Στη Βαγδάτη, το 766μ.Χ.
- Μα αυτοί έχουν σφάξει κόσμο και κοσμάκη.
- Ενώ οι Χριστιανοί είναι άγιοι ε;; Έχεις ακούσει το περίφημο «κολλημένος με το Σταυρό»; Άντε, να μη σου θυμίσω όλη την ιστορία από τις Σταυροφορίες μέχρι το Ιράκ! Το ζήτημα είναι ότι τους Άραβες πολλοί εμίσησαν, τις γνώσεις και τις απόψεις τους όμως, ουδείς! Έτσι, ο βασιλιάς Ρογήρος ο Β΄(1093-1154), γνωστός και για την άλωση της Ελληνόφωνης κάτω Ιταλίας, ιδρύει στη Νάπολη, το 1ο Ευρωπαϊκό φαρμακείο. Που αλλού να το ίδρυε; Εκεί κοντά, στο Σαλέρνο, υπήρχε πανεπιστήμιο ξακουστό, που διέθετε την 1η φαρμακευτική σχολή, με βούλα του Καρλομάγνου. Εξακολουθούσε όμως το πρόβλημα του μπεζαχτά. Γιατί οι γιατροί βλέπεις, όταν κατάλαβαν ότι σε λίγο θα έχαναν τον έλεγχο της παρασκευής των φαρμάκων, άρχισαν να εκτοξεύουν μύδρους εναντίον των φαρμακοποιών. Η ιστορία τιμώρησε την αλαζονεία τους. Ο βασιλιάς της κάτω Ιταλίας, Φρειδερίκος ο ΙΙ ορίζει με νόμο την υπόσταση του φαρμακείου, απαγορεύοντας στους μεν ιατρούς να παρασκευάζουν φάρμακα, στους δε φαρμακοποιούς να δίνουν ιατρικές διαγνώσεις...
- Αν μου πεις ότι οι ιατροί «αποχώρησαν ήρεμα από τη διαδήλωση», θα πιστέψω ότι σε πείραξε το πολύ σπερματσέτο που έφαγες.
- Μωρέ μια χαρά ήταν το σπερματσέτο. Οι συνάδελφοί σου δεν ήταν. Γιατί έφαγαν τέτοια λάσπη από τους Ιατρούς, που οδηγήθηκαν στην δημιουργία των πρώτων σωματείων. Στην Ιταλία, αυτό έγινε το 1300 στο Μιλάνο. Τα σωματεία διεκδικούσαν και αναβάθμιση των γνώσεων του φαρμακοποιού μαζί με το ρόλο του, όχι μόνο να κερδίσουν τη μάχη της δραχμομυκίνης! Έτσι, στη Βενετία καθιερώνονταν από 1480 οι εξετάσεις για να γίνει κανείς φαρμακοποιός. Ο πρώτος φαρμακευτικός σύλλογος έγινε το 1548 στη Γαλλία. Τα σωματεία των Φαρμακοποιών πάλεψαν όλο το 15ο-16ο αιώνα για την αναβάθμιση του επαγγέλματός τους.
- Και δηλαδή τι έγινε όταν το πέτυχαν;
- Άνθισαν όλες οι επιστήμες του Ντουνιά! Δεν υπάρχει Μαθιέ θετική επιστήμη που να μη πέρασε, γεννήθηκε, ή επηρεάστηκε από το χώρο του φαρμακείου: Η ιατρική, η Χημεία, η Βιολογία, η Φυσική, η Θεολογία , τα Μαθηματικά, από τα κόσκινα των φαρμακείων πέρασαν για να πάρουν επιστημονική υπόσταση. Τι θες, παραδείγματα; Η πτώση της Αλχημείας ταυτίζεται με την ανάπτυξη Φαρμακοποιίας, η Συστηματική Ζωολογία και Βοτανική, με τη συγκεκριμενοποίηση του μέρους του φυτού ή του ζώου που βρίσκεται το δραστικό συστατικό, η ανακάλυψη των στοιχείων... ας είναι καλά ο φαρμακοποιός Scheele που αρνήθηκε να παει στο Πανεπιστήμιο, κλπ, κλπ, κλπ....
- Καλικάντζαρε από επιστήμη καλά πας. Από Νομοθεσία ξέρεις να μου πεις;
- Χμ! Το 1336, στις 22 Μαΐου, ο βασιλιάς Φίλιππος VI της Γαλλίας βγάζει το πρώτο φιρμάνι για έλεγχο ιδιοσκευασμάτων, μαζί με κριτήρια για την ανάγνωση των συνταγών. Το 1350 στην Νυρεμβέργη βγαίνει το πρώτο διάταγμα που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ Ιατρού και Φαρμακοποιού, και επιβάλλει πρόστιμο στους Ιατρούς, που και συνταγές εκτελούν, και ακριβότερα από τους Φαρμακοποιούς τις πουλάνε. Το 1605 βγαίνει, με απαίτηση των ίδιων των σωματείων, το πρώτο διάταγμα που απαγορεύει την εκτέλεση συνταγής εάν ο ιατρός είναι άγνωστος στο φαρμακοποιό.
- Α, ώστε γι’ αυτό έχω πήξει στη σφραγίδα...
- Ξέχασα να σου πω ότι από το 1633 καθιερώνεται με διάταγμα το βιβλίο εργαστηρίου. Και όλα αυτά, σ΄ ένα κόσμο που απαγόρευε (μέχρι και το 19ο αιώνα) στις γυναίκες ν’ ανοίξουν φαρμακεία.
- Αμάν βρε καλικάντζαρε! Πάλι αλοιφή έγινα απόψε. Έρχεσαι λοιπόν να μου πεις ότι για πράγματα που με κάνουν και βαριέμαι, έγινε τόσος σαματάς, και μάχες, και σωματεία, και όλα τα συμπαρομαρτούντα νοσήματα;
- Ναι φίλε μου. Τα φαρμακεία άρχισαν να αναπνέουν από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά. Πρώτοι οι Γάλλοι επαναστάτες αναγνώρισαν πραγματικά το ρόλο, την αξία και την υπόσταση του φαρμακοποιού.

- Και δε μου λες καλικαντζαράκι, πότε έγινε το.... Μα που πήγες;
- Φεύγω φίλε μου. Ξημέρωσε. Να θυμάσαι ότι είναι εύκολο να έχεις το φίδι της γνώσης για σύμβολο. Το δύσκολο είναι να το κρατήσεις. Πάψε λοιπόν να γκρινιάζεις κι εσύ κι η κόρη σου, και κάνε κάτι για να έχω κι εγώ να λεω στους νεότερους φαρμακοποιούς στα επόμενα χρόνια. Πτυχίο θα πάρει, να’ σαι σίγουρος. Μην περιμένεις όμως να την κάνουν φαρμακοποιό οι καθηγητές της. Γιατί πολλοί από αυτούς ούτε σπούδασαν φαρμακευτική, ούτε θα κάνουν ποτέ εφημερία σε φαρμακείο. Εσύ θα την κάνεις να σκέφτεται σαν φαρμακοποιός. Εσύ, και μόνο εσύ!!! Άντε, και του χρόνου!!!

Μορφίνη και καρκίνος

Θυμάστε τον όρο παρηγορική θεραπεία; Τον χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να περιγράψουμε την αναλγητική αγωγή που χορηγηται σε τελικά στάδια του καρκίνου όταν οποιοδ΄δηποτε χημειοθεραπεία ή άλλη θεραπευτική μέθοδος δεν αναμένεται να επιφέρει βελτίωση στην κατάσταση της υγείας του καρκινοπαθή. Συνήθως τα αναλγητικά που χορηγούνται είναι οπιουχα Ενα τέτοιο αναλγητικό η μορφίνη, χορηγείται συχνά στους ασθενείς για να ανακουφίσει τους πόνους τους από μια χειρουργική επέμβαση ή από τους καρκινικούς όγκους.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του BBC, διαπιστώθηκε απο Αμερικανούς ερευνητές του πανεπιστημίου του Σικάγο, ότι η μορφίνη μπορεί στην πραγματικότητα να ενθαρρύνει και να συμβάλλει στην εξάπλωση του καρκίνου στο σώμα του ασθενούς Ο μηχανισμός της δράσης αυτής της μορφίνης είναι η συνεισφορά στην αγγειογένεση (Η μορφίνη βοηθά στην ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τους όγκους με οξυγόνο και θρεπτικές ουσίες, συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω ανάπτυξή των όγκων). Με τον τρόπο αυτό, υποστηρίζεται ότι , η μορφίνη διευκολύνει τα καρκινικά κύτταρα να επεκταθούν σε άλλους ιστούς και έτσι να εξαπλωθούν.

Μιλώντας σε συνέδριο του Αμερικανικού Συλλόγου Ερευνών για τον Καρκίνο, στη Βοστώνη, οι ερευνητές ανέφεραν επίσης ότι έχουν βρει ένα φάρμακο που καταπολεμά αυτές τις παρενέργειες της μορφίνης. Σύμφωνα με τον δρα Σίγκλετον, ένα φάρμακο, η μεθυλοναλτρεξόνη, που είχε ανακαλυφθεί στη δεκαετία του΄80, για να καταπολεμήσει τη δυσκοιλιότητα που φέρνει η μορφίνη, φαίνεται να βοηθά επίσης στην καταπολέμηση των ανεπιθυμήτων ενεργειών της ουσίας, χωρίς αυτή να χάνει τη βασική ιδιότητα ανακούφισης από τον πόνο.







Πειράματα που έγιναν από τους ερευνητές του πανεπιστημίου του Σικάγο σε ποντίκια με καρκίνο των πνευμόνων, έδειξαν ότι το συγκεκριμένο φάρμακο εμπόδισε την μορφίνη να επάγει την ανάπτυξη των όγκων και μείωσε κατά 90% την εξάπλωση του καρκίνου στα πειραματόζωα.

«Αν αυτό επιβεβαιωθεί κλινικά, τότε μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που κάνουμε χειρουργική αναισθησία για τους ασθενείς με καρκίνο», δήλωσε ο Σίγκλετον, που πρόσθεσε ότι παράλληλα «θα μπορούσαν να αναζητηθούν δυνητικές νέες εφαρμογές γι' αυτή τη νέα τάξη φαρμάκων» .

Όμως, όπως εκτιμούν άλλοι ειδικοί, θα χρειαστούν και άλλες έρευνες, πριν αποφασιστούν οποιεσδήποτε αλλαγές στην χρήση της μορφίνης στη θεραπεία των ασθενών.

Ιστορία των εμβολίων

Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, κακό ψόφο να έχετε!

Ξέρω ότι για σας δεν έχει σημασία αν με λένε μικρόβιο ή ιό.

Εσείς με βαφτίσατε, έτσι, με τα χειρότερα ονόματα στην ιστορία των βαπτισμάτων. Ακούς εκεί μικρόβιο! Τι φταιω εγώ αν εσείς είστε στραβοί; Θα σας άρεσε να σας αποκαλούν ζωύφια οι ελέφαντες; Και είσαστε και αχάριστοι, τρομάρα σας! Δεν έχω βρει θρησκεία, πολιτική και τέχνη που να μην εξυμνεί την ιερότητα και χρησιμότητα κάποιων ζώων. Για μένα που ταΐζω τα λουλούδια σας με άζωτο, που τρώω τα σκουπίδια σας, που σας ξεβρομίζω από τα ψοφίμια, κουβέντα δε λέτε! Έτσι μου είστε; Αποφάσισα λοιπόν να γίνω κι εγώ λεκές του ιμπεριαλισμού των μικροοργανισμών.
Διαφέρουμε από τους λακέδες, στο ότι εμείς ενίοτε βρωμίζουμε με τις αποικίες μας από το ψωμί που τρώτε μέχρι τα πουκάμισα που φοράτε. Αντίθετα οι λακέδες κάνουν την δουλειά τους με καθαρά ρούχα. Πώς να το πω πιο λαϊκά για να το καταλάβετε; Ανήκω στους φονιάδες των λαών! Για να πάρετε μια γεύση του ποιος είμαι, ρωτήστε τα παππούδια σας, (αν δεν έχετε, Θεός σχωρέσ’ τα πεθαμένα σας) για το τι πάθανε με την γρίπη του 1918. τότε θα καταλάβετε τι εννοώ, και θα αρχίσετε να με φοβάστε, πριν καν σας πλησιάσω.

Χαίρομαι όταν με φοβάστε, παλιάνθρωποι! Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από το φόβο σας για μένα. Τι πληγές στους Φαραώ, τι αρρώστιες στις φυλές του Ισραήλ, τι Σόδομα και Γόμορρα έχω κάνει δε λέγεται. Όλα μου πήγαιναν δεξιά, παρόλο που είμαι κουμμούνι γιατί σκοτώνω πλούσιους και φτωχούς χωρίς ταξική διάκριση. Και θα συνέχιζαν να πηγαίνουν όλα δεξιά, εάν δεν τα θαλάσσωνε αυτός ο αρχαίος Έλληνας Ιστορικός, ο Θουκυδίδης. Επειδή έγραφε καλά και αντικειμενικά, τον προσκάλεσα να μου φτιάξει την αυτοβιογραφία μου και να την βάλει στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου. Εγώ, για αντάλλαγμα τον άφησα να ζήσει από τον λοιμό που προκάλεσα στους Αθηναίους και τους ξέκανα. Αυτός ο ηλίθιος όμως, πήγε και το ανέφερε στην ιστορία του γιατί ήταν αντικειμενικός. Όταν λοιπόν έγραψε ότι μερικοί άνθρωποι που κατάφεραν να επιβιώσουν από τον λοιμό δεν ξαναπρoσβλήθηκαν, κατάφεραν γίνουν άνοσοι δηλαδή, οι άνθρωποι άρχισαν να μη με φοβούνται. Ευτυχώς που ήρθε ο μεσαίωνας και φόρτωσαν στο Θεό τις ασθένειες, και ξανάσφιξαν...τα λουριά τους. Όχι, δεν θα πω τι πραγματικά έσφιξε, γιατί το κολοβακτηρίδιο (E. Coli) είναι ξαδερφάκι μου και δεν θέλω να ακούσω κακιά κουβέντα γι’ αυτό!

Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να με ανακαλύψει ο Λέβενχουκ. Από έμπορα τι περιμένεις! Τουλάχιστον αυτός, χαιρόταν να με βλέπει να χορεύω στο μικροσκόπιο. Φαίνεται ότι οι έμποροι τελικά, βάζουν την σφραγίδα τους στην επιστήμη. Η λέξη ανοσία του Θουκυδίδη δεν τους άρεσε, και δανείστηκαν την λέξη Immunity από τους Άγγλους. Όχι , με την λέξη αυτή , δεν εννοούμε αυτό που σέρνει καράβια ! Οι Άγγλοι έμποροι του κράτους εννοούσαν αυτόν που είναι απαλλαγμένος από φόρους Στις μέρες μας άνοσο (immune) λένε έτσι αυτόν που δεν μπορώ να προσβάλω για δεύτερη φορά, γιατί έχει μάθει τα κόλπα μου, και μπορεί να με εξοντώνει.
Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ακούσει για μας τα μικρόβια και τους ιούς , και έχουν έτοιμα αντίμετρα που τα λένε εμβόλια. Εγώ πάλι, τα λέω προβοκάτσιες, διότι το παιχνίδι είναι στημένο. Πριν καν επιτεθώ, εσείς ξέρετε τι θα κάνω, χάρη στα εμβόλια τα οποία μόλις ενεθούν στο σώμα σας, στρατολογούν πληρωμένους δολοφόνους, τα κύτταρα –Τ του αίματος. Αυτοί, με συλλαμβάνουν και με τρώνε. Για να γίνει αυτό, με αναγνωρίζουν πρώτα οι απόγονοι του Ιούδα του Ισκαριώτη, τα κύτταρα Β, που μου μπλαστρώνουν στην μεμβράνη μου τα αντισώματα, για να οδηγήσουν εκεί τα φονικά κύτταρα -Τ του αίματος, αυτούς τους μικροσκοπικούς διασπαστές του κινήματος των μικροβίων. Δυστυχία μου! Μου θυμίζει Ελληνική Ιστορία του 1821, με τους γενίτσαρους, τους πιο φανατικούς Οθωμανούς, που οι πατεράδες τους ηταν Χριστιανοί! Τα κύτταρα αυτά που σας είπα παραπάνω , είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι το ανθρώπινο σώμα κουβαλάει μέσα του την ανάμνηση ότι η ζωή ξεκίνησε στην ουσία σαν ένα μοναχικό κύτταρο, δικό μας παιδί δηλαδή. Εμείς τα μικρόβια ,μονοκύτταροι οργανισμοί είμαστε, και μάλιστα φτωχοδιάβολοι! Ούτε πυρήνα δεν έχουμε για να ντύσουμε το DNA μας. Και σήμερα, τα παιδιά των παιδιών μας, τα λεμφοκύτταρα, εκπαιδεύονται με τα εμβόλια για να μας καταβροχθίζουν!
Όλα αυτά, δεν θα είχαν συμβεί αν ο Jenner -άλλος και αυτός!- δεν είχε διαβάσει Θουκυδίδη. Αυτός έμαθε στους ανθρώπους τα κόλπα μου, όταν εμβολίασε για πρώτη φορά τους ανθρώπους με υλικό από τις αγελάδες, που ξεζουμούσα. Όταν μετά πήγαινα να φάω κανέναν άνθρωπο, ήταν πολύ αργά για μένα. Με το εμβόλιο της δαμαλίτιδας με εξουδετέρωσε με τα ίδια μου τα όπλα. Τόσο πολύ λάτρεψαν την αγελάδα (vacca) που βοήθησε στο ξεσκέπασμα μου, που μετονόμασαν το εμβόλιο σε αγελάδιο (vaccine), και τον εμβολιασμό αγελαδοποίηση (vaccination).
Όταν έμαθα τι έγινε, τσαντίστηκα. Μπορεί να είμαι μικρός στο μάτι, αλλά είμαι μεγάλος στο κρεβάτι! Φτιάχνω παιδιά μεταλλαγμένα τόσο πολύ, που άμα βρείτε πόσο μου μοιάζουν, κερδίζετε τρία πολυδύναμα εμβόλια και 3 ψυγεία να τα βάλετε να ξαπλάρουν μέχρι να μπούνε στην λίστα ! Ενώ στην αρχή οι άνθρωποι πανηγύριζαν, μετά έτρεχαν ξοπίσω μου, αλλά εγώ όλο κι άλλαζα, και δεν μ’ αναγνώριζαν τα εμβόλια τους. Δυστυχώς όμως δεν πήρα πολλούς στον τάφο, εξαιτίας τεσσάρων παθιασμένων επιστημόνων του 19ου αιώνα, του Παστέρ, του Μέτσνικωφ, του Κώχ, και του Ερλιχ..
Ο Παστέρ ανακάλυψε το εμβόλιο κατά της χολέρας, παίζοντας με αίμα κουνελιών στο οποιο πηγαιναν συχνα οι γονείς μου για διακοπές. O Μέτσνικωφ ανακάλυψε τον Ράμπο του ανθρώπινου σώματος τα φαγοκύτταρα που με τρώνε ζωντανό. Ο Koch ανακάλυψε τους απόγονους του Ιούδα, τα Β κύτταρα, ενώ ο Εhrich ανακάλυψε τα 30 αργύρια του Ιούδα, γνωστά επιστημονικώς και ως συμπλήρωμα, μια ουσία που ενώνει τα αντιγόνα μου με τα αντισώματα, για να πάω στον άλλο κόσμο.
Ο Ερλιχ και ο Μέτσνικωφ ήταν 2 γάιδαροι που μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, τον δικό μου. Βλέπετε, ο Ερλιχ ηταν Γερμανός, και οπαδός της χυμικής θεωρίας της ανοσίας, ενώ ο Μέτσνικωφ ηταν Ρώσος εμιγκρές στην Γαλλία και οπαδός της κυτταρικής θεωρίας της ανοσίας. Ακόμα και τη μέρα που πήραν Nobel για την ανακάλυψή τους τσακώθηκαν απ’ το βήμα, για το ποιανού η ανακάλυψη ήταν η σωστή. Δυστυχώς για μένα, η ιστορία τούς δικαίωσε και τους δύο. Γιατί βρέθηκε ότι το σώμα σας χρησιμοποιεί χημικές ουσίες, τα αντισώματα και το συμπλήρωμα αλλά και κυτταρικές σειρές, τα Β-, και τα Τ-λεμφοκύτταρα.
Μετά την ανακάλυψη αυτή, τα εμβόλια έγιναν πιο έξυπνα. Φτιάχτηκαν εμβόλια που κάνουν τα κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος να αναγνωρίζουν μέχρι και τις τρίχες μου! Μετά κάνανε εμβόλια που δεν προκαλούν πυρετό, γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να αντιγράφουν ουσίες από το σώμα μου που δεν ήταν πυρετογόνες. Μετά, άρχισαν να τα ανακατεύουν και να τα κάνουν πολυδύναμα για να μη σταυρώσει μικρόβιο μια άσπρη μέρα. Έτσι, η χολέρα πέθανε, η διφθερίτιδα πέθανε, η πολιομυελίτιδα πέθανε και εγώ τώρα τελευταία δεν νιώθω πολύ καλά.
Και σαν να μην έφταναν αυτά που τράβηξα, με πήγανε και στην «Μακρόνησο». Με τη λέξη Μακρόνησος, εμείς τα μικρόβια εννοούμε τα βιοτεχνολογικά εργαστήρια των Φαρμακευτικών εταιρειών. Εκεί, μας κάνουν «κάθαρση». Μας υποχρεώνουν δηλαδή να δουλεύουμε μόνο για το καλό των ανθρώπων. Πως το κάνουν αυτό; Παίρνουν το γονίδιο που φτιάχνει το κουστουμάκι ενός ιού, και μας το μπλαστρώνουν στο DNA μας για να παράγουμε το κουστουμάκι αυτό σε ποσότητες. Μετά, βάζουν το κουστουμάκι σ’ένα μπουκάλι και τσουπ! Να σου το εμβόλιο για έναν ιό! Έτσι προσπαθούν να με κάνουν χρήσιμο στην κοινωνία τους. Καλά δεν θα τους ξεφύγω καμιά μέρα από την Μακρόνησο; Που θα μου πάει…..

Η «Μακρόνησος» όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στα εργαστήρια του Φράνκενσταιν. Εκεί, μου ξεπουπουλιάζουν τα δικά μου γονίδια και τα βάζουν σε ντομάτες και μπανάνες για να μπορούν τα εμβόλια του μέλλοντος να τρώγονται αντί να σας ταλανίζουν τον πισινό! Εκεί όμως, φίλοι μου φαρμακοποιοί, θα γελάσει η κάθε πικραμένη ψυχή. Να δω στα φαρμακεία σας στοίβα τα τελάρα με ντομάτες-εμβόλια κατά της χολέρας αριστερά, και μπανάνες-εμβόλια κατά της πολυομελίτιδας δεξιά! Ε, ρε γλέντια!!
Φεύγοντας, θέλω να με συγχωρήσετε για την βωμολοχία μου, αλλά ο κόσμος που ζω, ο μικρόκοσμος, είναι ένας αλητόκοσμος. Η φαγοκυττάρωση είναι βλέπετε η πιο αρχέγονη μορφή βίας σε αυτήν τη ζωή. Κι εγώ, στα 20 μόνο συνολικά λεπτά που ζω, δεν διαθέτω κανένα Παστέρ, κανένα Κώχ, και κανένα Ιατρό ή φαρμακοποιό για να με λυπηθούν και να με προστατέψουν. Βλέπετε, στον δικό μου κόσμο, νόμος είναι το δίκιο της φύσης, και όχι του εργάτη της……..

Ισως το να τα εκατοστήσετε δεν είναι πια ευχή

Η πιο συνηθισμένη ευχή που δέχεται κάποιος όταν γιορτάζει τα γενέθλιά του είναι ασφαλώς να τα εκατοστίσει. Ορισμένοι το έχουν επιτύχει και μάλιστα έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα 100 χρόνια ζωής. Η ανακάλυψη ενός νέου φαρμάκου, στο έδαφος ενός νησιού του Νοτίου Ειρηνικού, σύμφωνα με έρευνες, έρχεται να δώσει ελπίδες ως προς την πιθανότητα παράτασης διάρκειας της ζωής. Σας παραθέτω μερικα ενδιαφέροντα νεα που βρήκα στο www.otherside.gr μαζί με τη σχετική βιβλιογραφικο-διαδικτυακή έρευνα που έκανα

Αμερικανοί επιστήμονες κατά τη διάρκεια ενός πειράματος σε τρία ερευνητικά κέντρα στο Texas, το Michigan και το Maine , αφού χορήγησαν το φάρμακο rapamycin σε ποντίκια ηλικίας ισοδύναμης των 60 ετών ενός ανθρώπου, διαπίστωσαν ότι παρέτεινε τη διάρκεια ζωής τους σε ποσοστό από 28% έως και 38%.

Οι ερευνητές, σύμφωνα με υπολογισμούς, διαπίστωσαν ότι αυτό το ποσοστό σε ανθρώπινους όρους θα ήταν μεγαλύτερο από την προβλεπόμενη αύξηση στα πρόσθετα χρόνια ζωής, εάν τόσο η ασθένεια του καρκίνου όσο και οι καρδιακές παθήσεις προβλέπονταν και θεραπεύονταν.

Ο ερευνητής Dr Arlan Richardson, του ιδρύματος Barshop, δήλωσε ότι «ασχολούμαι με την έρευνα κατά της γήρανσης 35 χρόνια και ποτέ δεν περίμενα ότι θα ανακαλύπταμε ένα χάπι κατά της γήρανσης των ανθρώπων. Το Rapamycin ίσως αποτελέσει το φάρμακο που θα βοηθήσει στην επίτευξη αυτού του σκοπού».
Ο καθηγητής Randy Strong, του κέντρου επιστήμης υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας, δήλωσε «πιστεύουμε ότι αυτά είναι τα πρώτα πειστικά στοιχεία ότι η διαδικασία γήρανσης μπορεί να επιβραδυνθεί και η διάρκεια ζωής μπορεί να επεκταθεί από μια θεραπεία που αρχίζει σε ένα προχωρημένο στάδιο». Τα νέα ευρήματα, τα οποία δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature, αυξάνουν την προοπτική να επιβραδύνουν τη διαδικασία γήρανσης στους ηλικιωμένους.

Ωστόσο, ένας Βρετανός ειδικός παρουσιάστηκε ενάντιος στη χορήγηση του νέου φαρμάκου σε μία προσπάθεια παράτασης της διάρκειας ζωής δεδομένου ότι αποτελεί απόπειρα επέμβασης στην ανθρώπινη φύση.

Ως εντυπωσιακή περιέγραψε τη συγκεκριμένη μελέτη ο Dr Lynne Cox, ειδικός στη γήρανση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. «Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι το φάρμακο ήταν αποτελεσματικό ακόμη και όταν χορηγήθηκε σε ποντίκια μεγαλύτερης ηλικίας, δεδομένου ότι θα ήταν πολύ καλύτερο να αντιμετωπιστεί η γήρανση στους ηλικιωμένους παρά να χορηγούνται τα φάρμακα μακροπρόθεσμα και καθ όλη τη διάρκεια της ζωής». Ωστόσο, συμπλήρωσε ότι “σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιχειρήσει κάποιος να χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο φάρμακο προκειμένου να παρατείνει τη διάρκεια ζωής του, καθώς το rapamycin καταστέλλει την ανοσία”.

Η rapamycin ανακαλύφθηκε πρώτη φορά στο νησί του Πάσχα τη δεκαετία του 70. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπετε τη σχετική αφιέρωση που υπάρχει στο νησί για την ανακάλυψη της. Mε το ονομα rapa nui αναφέρεται το νησί του Πάσχα στην τοπική διάλεκτο γι αυτό και δώθηκε στο φάρμακο η συγκεκριμένη ονομασία. Συγκεκριμένα, στο έδαφος της νήσου του Πάσχα απομονώθηκε ο μικροοργανισμός Streptomyces hygroscopicus απο τον οποίο απομονώθηκε η φαρμακευτική αυτή ουσία η οποία ανήκει στα μακρολίδια. Μια άλλη ονομασία του φαρμάκου είναι η Sirolimus.

Το φάρμακο εξετάστηκε στην αρχή σαν αντιμικροβιακό-αντιμυκητιασικό, αλλά η έρευνα σταμάτησε όταν παρατηρήθηκε ότι προκαλεί ανοσοκαταστολή. Ετσι, λόγω αυτής της ιδιότητας χορηγείται σε ασθενείς για την πρόληψη απόρριψης των μεταμοσχευμένων οργάνων και σε ασθενείς προκειμένου να διατηρηθούν οι στεφανιαίες αρτηρίες ανοιχτές. Επίσης, είναι ακόμη υπό δοκιμή ως πιθανή θεραπεία για τον καρκίνο.

Αυτό που επιχειρεί η συγκεκριμένη μελέτη είναι να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι είναι δυνατό να δημιουργηθούν νέα φάρμακα, τα οποία θα μπορούν να παρέχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο καιρός είναι αυτός που θα επιβεβαιώσει είτε θα διαψεύσει τα συγκεκριμένα ευρήματα. Δεν έχουμε λοιπόν παρά να περιμένουμε. Στο μεταξύ το φάρμακο παράγεται σήμερα συνθετικά

Καλό χειμώνα με πολλές ελπίδες!

γι αυτούς που φεύγουν

Αρκετά προβληματιστήκαμε! Πάρτε τα κουβαδάκια σας και χαρείτε ολίγες μέρες διακοπών. Το Ιστολόγιο του φαρμάκου που έχει αισίως κλήσει 6 μήνες ζωής, σας ευχεται να περάσετε ενα καλό καλοκαίρι και να ξεκουραστείτε.

Τή φωτογραφία μου την έστειλε ο φίλος αναγνώστης Ηλιογράφος τον οποίο και ευχαριστώ θερμά. Οσοι δεν τα καταφέρετε, περάστε μια βόλτα απο την ιστοσελίδα του είναι ακρως απολαυστική.

Α! Και να έρθετε όλοι πίσω, και καλύτεροι, δυνατότεροι και πιο ευτυχισμένοι.

Ο κατα φαντασίαν ασθενής του Μπέζου

Πριν σας γράψω το παραμικρό θα ήθελα να κάνω τις απαραίτητες δηλώσεις:

• Δεν γνωρίζω τον κύριο Μπέζο προσωπικά ουτε και κάποιον απο τους επαγγελματίες ή τους ατζέντες με τους οποίους συνεργάζεται.



• Δεν είμαι κριτικός βιβλίων, θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών



• Δεν ασχολούμαι με διαφημίσεις των παραπάνω



• Είμαι πολύ "μικρός" για να κρίνω τον Μολιέρο

Πάμε τώρα στο ζουμί:Επειδή όπως έχετε καταλάβει ασχολούμαι πολύ με την ιστορία του φαρμάκου, εχω στην βιβλιοθήκη μου τον "κατα φαντασίαν ασθενή του Μολιέρου.

Θεωρω το έργο εξαιρετικό. Ο Μολιέρος καυτηριάζει τη στάση των ιατρών της εποχής του, αλλά και των ασθενών της εποχής του, θέτοντας ένα ζήτημα εαν αξίζει ο ασθενής να συμμορφώνεται στις εντολές του ιατρού του. Βάζει ένα δευτερο ζήτημα για τους φαρμακοποιούς οι οποίοι είναι οι "τυπικοί συννένοχοι" της εντολής του ιατρού, αποκομίζοντας άμεσσο ώφελος απο τη συνταγογράφηση του.

Κοιτώντας το έργο απο μια σύγχρονη επιστημονικη σκοπιά θα έβγαζε κανείς με μια πρώτη ματιά το επιπόλαιο συμπέρασμα ότι ο Μολλιέρος ήταν άδικος ως προς τη στάση του απένναντι στους υγειονομικούς επιστήμονες. Και τούτο γιατί διαβάζοντας το έργο βλέπουμε πόσο χλευάζει τις αγωγές των ιατρών της εποχής οι οποίες συνίσταντο στην χορήγηση.....κλίσματος δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Κι εκεί που δεν επιανε το κλύσμα επιανε η αφαίμαξη. Προσπαθώντας να υπερασπιστώ τις επιστήμες της υγείας θα μπορούσα να πώ ότι αυτά ήξεραν οι άνθρωποι αυτά έπραταν, κι αυτά χορηγούσαν. Εαν ο Μολλιέρος ζούσε σήμερα, σίγουρα δεν θα έγραφε αυτά τα πράγματα διότι η Φαρμακευτική και η Ιατρική έχουν κάνει αλματώδη πρόοδο. Ετσι θα ευλογούσα τα γένια μου και θα φύλαγα τα ρούχα μου για να μου μείνουν τα μισά.

Πόσο λάθος έχει η σκέψη μου αυτή.....Διαβάζοντας το έργο πιο προσεκτικά θα παρατηρήσει κανείς ότι δεν έχει σημασία η αγωγή που λαμβάνει ο ασθενής (ούτως ή άλλως κατα το Μολλιέρο άχρηστη είναι) αλλά το πόσο ανθρωπος είναι ο υγειονομικός επιστήμονας. Με αλλα λόγια ο Μολλιέρος εξετάζει το εαν πραγματικα ο ιατρός και ο φαρμακοποιός αγαπάνε το συνάνθρωπο τους, το δείχνουν έμπρακτα σε αυτόν και ενδιαφέρονται πραγματικά για την ίαση της νόσου του. Και ο Μολλιέρος μας λέει ότι κανείς τους δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον ασθενή. Για του λόγου το αληθές σας παραπέμπω στο κείμενο:

......δουλειά σας είναι να παίρνετε την πρηρωμή σας και να τους γράφετε φάρμακα....Εμεις είμαστε απλώς υποχρεωμένοι να νοσηλεύουμε τους ασθενείς εντός των τύπων....

Οχι δεν θα το κάνω μελό. Ο καθένας ξέρει πως θα έπρεπε να γίνεται η δουλεια του υγειονομικού επιστήμονα με τρόπο ηθικό, δεν θέλω να επαναλάβω σωστά πράγματα μεν, χιλιοειπωμένα, και για πολιτικούς λόγους μη πραγματοποιήσημα. Θέλω να σταθώ στη στάση του ασθενή. Ο οποίος ανακουφιζόταν με το να συμμορφώνεται στις εντολές κάποιου που τον επεισε ότι δήθεν νοιάζεται γι αυτόν. Και ο ήρωας του Μολλιέρου είχε τόση ανάγκη να νοιαστεί κάποιος γι αυτόν, που έγινε αρρωστος χωρίς να πάσχει απο κάποια νόσο: Εγινε ένας κατα φαντασίαν ασθενής. Και η συμμόρφωση του στις εντολές του αυταρχικού αφέντη-θεράποντα γιατρού του ήταν η καθημερινή του πίστη και προσευχή. Η κόλαση του φαινόταν πιο ευκολο ταξίδι απο τη μη συμμόρφωση.

Ο Μολιέρος-δεν ξέρω εαν το είχε συλλάβει-έδωσε στο έργο αυτό τη διαφορά μεταξύ της νόσου της ασθένειας και της αρρώστιας:

• νόσος είναι η στατιστικά υψηλή αποκλιση απο το φυσιολογικό όπως πιστοποιείται μέσα απο κλινικές και εργαστηριακές εξετάσεις
• ασθένεια είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος τη νόσο του
• αρρώστεια είναι η ασθένεια που δεν προκαλεί συμπτώματα με την προυπόθεση ότι ο ασθενής λαμβάνει συνέχεια τα φάρμακα του συμμορφούμενος στις εντολές του ιατρού.

Κι αν υπάρχει λάθος; Εαν η διάγνωση είναι λάθος; εαν το φάρμακο είναι λάθος;Εαν η επιστήμη του σήμερα είναι ένα λάθος; Κι αν όλα αυτά είναι λάθη γιατί ο ασθενής φαίνεταιο να πηγαίνει καλύτερα; Εκεί ο Μολλιέρος συνάντησε -κατά λάθος-το placebo!Εκεί ομως που ο Μολλιέρος σίγουρα δεν έκανε λάθος είναι στο ερώτημα που θέτει : Ο υγειονομοκός επιστήμονας αγαπάει τον άνθρωπο ή το κέρδος απο τη δουλειά του; Ετσι, θέτει τα θεμελια της διαφοράς μεταξύ το σκοπου του υγειονομικού επαγγέλματος (η προσφορα στον άνθρωπο μέσω της θεραπείας των πραγματικών του νόσων και της διαχείρησης της ασθένειας του) απο το στόχο του επαγγέλματος που είναι ο βιοπορισμός.

Το εργο αυτό είχα την ευακαιρία να το δώ στο Ηρώδειο απο το κο Μπέζο και την παρέα του. Εχω μόνο τούτο να του πώ:

Σ Υ Γ Χ Α Ρ Η Τ Η Ρ ΙΑ !!!!!!!

Και τούτο για τους ακόλουθους λόγους:

• Πειραξε το κείμενο του 1600 κάτι όσο έπρεπε για να το κάνει σύγχρονο χωρίς να φτάσει στις γελιοτητες που γίνονται με τον Αριστοφάνη. Μεχρι και ομοιοπαθητική έβαλε μέσα!
• Υποδήθηκε εκπληκτικά το ρόλο του, όπως και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί
• απόδωσε τις έννοιες όπως έπρεπε έτσι που να γίνουν κατανοητές και να προκαλέσουν αφθονο μεν διδακτικου χαρακτήρα δε γέλιο σε όλους

Εαν υπάρχει κάτι που δεν με ξετρέλανε αυτό είναι τα σκηνικά. Ισως όμως αυτό να ισχύει επειδή......(νομίζω ότι) δεν είμαι (ακόμα)........ άρρωστος!!!!!!

Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε την παράσταση!!!!!

Ετσι κάνουν όλες

Σας έγραφα το χειμώνα για την Ιστορία της εικονικής θεραπείας, την Ιστορία του Placebo. Εαν θελετε να ξαναδιαβάσετε την ανάρτηση αυτή κάντε μια βόλτα στο http://emitak.blogspot.com/2009/03/placebo.html. Σήμερα λέω να δούμε μουσικά το θέμα. Σας αρέσουν οι όπερες; Είται μου απαντήσετε ναι, είται μου απαντήσετε όχι, σας προτείνω, εαν σας αρέσει η ιστορία του φαρμάκου να δείτε την Οπερα του Μότσαρτ Cosi fan tutte (Ετσι κάνουν όλες). Οχι! Μη με βάλετε να σας γράψω ότι ο Μότσαρτ΄ήταν μια μουσική ιδιοφυία η οποία κλπ κλπ. Δεν είμαι ειδικός στις όπερες. Εκείνο που ξέρω, είναι ότι ο Μότσαρτ είχε ένα φίλο τον Dr Messmer που επαγγέλετο .......μαγνητιστής. Είχε την ιδιότητα δηλαδή, να πλησιάζει ένα μαγνήτη στον ασθενή και με τον τρόπο αυτό να το θεραπευει απο πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν! Ηταν τέτοια η επιρροή του Messmer στον Mozart, που στην όπερα αυτή βάζει τους μαγνητιστές να θεραπεύουν! Παρακολουθήστε την πλοκή των γεγονότων στο πρώτο μέρος της όπερας, πριν φτάσουμε στο "ψητό":

........Σε ένα καφενείο της Νάπολης δύο νεαροί αξιωματικοί, ο Γκουλιέλμο και ο Φερράντο, περηφανεύονται για την ομορφιά και την αφοσίωση των αγαπημένων τους, Φιορντιλίτζι και Ντοραμπέλλα . Ο Ντον Αλφόνσο, ένας γερο-φιλόσοφος, διαφωνεί μαζί τους και ισχυρίζεται με βεβαιότητα πως η πίστη των γυναικών είναι ανύπαρκτη. Την παρομοιάζει με φοίνικα. Το πουλί που όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει, αλλά κανείς ποτέ δεν έχει δει . Η συζήτηση των ανδρών καταλήγει σε φιλονικία και ο Ντον Αλφόνσο τους προκαλεί να βάλουν στοίχημα για εκατό τσεκίνια πως αν κάνουν ό,τι τους πει, θα τους αποδείξει μέσα σε μία μόνο ημέρα ότι οι αγαπημένες τους είναι σαν όλες τις άλλες γυναίκες. Οι δύο νεαροί δέχονται πρόθυμα τους όρους. Σίγουροι για τη νίκη τους φαντάζονται ήδη πώς θα ξοδέψουν τα χρήματα που θα κερδίσουν .

Η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα, αδελφές από τη Φερράρα, περιμένουν σε έναν παραθαλάσσιο κήπο τους αγαπημένους τους. Κοιτάζουν με λατρεία τα πορτρέτα τους στα μενταγιόν που κρέμονται από το λαιμό τους . Εκφράζουν τον έρωτά τους και γεμάτες ευτυχία ελπίζουν πως σύντομα θα παντρευτούν.

Το σχέδιο του Ντον Αλφόνσο μπαίνει σε εφαρμογή με τα άσχημα νέα που φέρνει στις δύο αδελφές: οι νεαροί αξιωματικοί κλήθηκαν να πολεμήσουν και πρέπει να φύγουν αμέσως . Ο Γκουλιέλμο και ο Φερράντο καταφτάνουν περίλυποι, φορώντας στολές εκστρατείας . Ένα πλοίο φτάνει στην ακτή για να παραλάβει τους στρατιώτες. Καθώς οι ερωτευμένοι αποχαιρετούν ο ένας τον άλλο, ο Ντον Αλφόνσο τους παροτρύνει να βιαστούν. Οι άντρες επιβιβάζονται και οι γυναίκες τους παρακαλούν να τους γράφουν κάθε μέρα, ενώ ο Ντον Αλφόνσο με δυσκολία κρατάει τα γέλια του

Η Ντοραμπέλλα, η Φιορντιλίτζι και ο Ντον Αλφόνσο βλέπουν το πλοίο να απομακρύνεται και τους εύχονται καλό ταξίδι . Μένοντας μόνος, ο Ντον Αλφόνσο δείχνει ευχαριστημένος από την εξέλιξη των γεγονότων και λυπάται τους άντρες για την εμπιστοσύνη τους στον έρωτα των γυναικών.

Η Ντεσπίνα, καμαριέρα των δύο κοριτσιών, κάνει παράπονα για τη δουλειά της ενώ μεταφέρει το δίσκο με το πρωινό στο δωμάτιό τους. Τη στιγμή που ανακοινώνει στις κυρίες της πως το πρωινό είναι έτοιμο, εκείνες ορμούν μέσα, απελπισμένες για την επιστράτευση των μνηστήρων τους. Η Ντοραμπέλλα περιγράφει τον πόνο της ενώ η Ντεσπίνα ατάραχη, τις συμβουλεύει να βρουν σύντομα άλλους, παρά να πεθάνουν από στεναχώρια. Εκφράζει με ξενοιασιά τη δική της φιλοσοφία για τον έρωτα, πως άλλωστε και οι άντρες τα ίδια κάνουν .

Ο Ντον Αλφόσνο καταστρώνει το επόμενο στάδιο του σχεδίου του, βάζοντας και τη Ντεσπίνα στο παιχνίδι. Εκείνη δέχεται με χαρά αφού πρόκειται να αμειφθεί. Της ζητά να παρουσιάσει στις κυρίες της δύο νέους, στην ουσία τον Γκουλιέλμο και το Φερράντο μεταμφιεσμένους, με σκοπό να τις ‘’παρηγορήσουν’’. Οι άντρες μπαίνουν μεταμφιεσμένοι με στολές Αλβανών ευγενών. Ο Ντον Αλφόνσο τους συστήνει στην Ντεσπίνα που δεν τους αναγνωρίζει και σε λίγο καταφτάνουν η Ντοραμπέλλα και η Φιορντιλίτζι ενοχλημένες από τη φασαρία . Οι ξένοι εκφράζουν τον έρωτά τους για τις κοπέλες, φλερτάροντας ο καθένας την αρραβωνιαστικιά του άλλου, σύμφωνα με τις οδηγίες του Ντον Αλφόνσο. Εκείνες όμως, πολύ ενοχλημένες από την παρουσία τους, τους διώχνουν και η Φιορντιλίτζι παρομοιάζει την πίστη της με βράχο σε φουρτούνα . Παρόλο που ο Ντον Αλφόνσο τις παρακαλεί να φερθούν στους νέους με επιείκεια λέγοντας πως είναι φίλοι του, οι αδελφές ακλόνητες, παραμένουν πιστές στους απόντες μνηστήρες τους. Ο Γκουλιέλμο ικετεύει για λίγη σημασία αλλά εκείνες φεύγουν. Οι άντρες είναι ενθουσιασμένοι από την αντίδραση των αγαπημένων τους και θεωρούν πως έχουν κερδίσει το στοίχημα, αλλά ο Ντον Αλφόνσο τους θυμίζει πως ακόμη η μέρα δεν τελείωσε Ο Φερράντο εκφράζει το πάθος του για την Ντοραμπέλλα ακόμη μια φορά και αποχωρούν περιμένοντας νέες οδηγίες από τον Ντον Αλφόνσο.

Η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα θρηνούν στον κήπο τη μοίρα τους. Ξαφνικά εισβάλουν οι δύο "ξένοι" τρικλίζοντας. Απειλούν πως θα δώσουν τέλος στη ζωή τους αν οι νεαρές εξακολουθήσουν να αρνούνται τον έρωτά τους. Προσποιούνται πως πίνουν από ένα μπουκαλάκι αρσενικό και σωριάζονται μπροστά τους. Η Ντεσπίνα και ο Ντον Αλφόσνο τρέχουν να βρουν γιατρό, ενώ οι αδελφές αρχίζουν σιγά - σιγά να συγκινούνται. Η Ντεσπίνα ξαναμπαίνει, μεταμφιεσμένη σε γιατρό. Προσποιείται πως δίνει ζωή στους ετοιμοθάνατους χρησιμοποιώντας ένα μαγνήτη. Οι άντρες ανακτούν τις αισθήσεις τους και ζητούν ένα φιλί για να θεραπευτούν.

Καθώς η Φιορντιλίτζι και η Ντοραμπέλλα συγκινούνται από τα ερωτόλογα, οι δύο νέοι αρχίζουν πια να ανησυχούν για την πίστη των αγαπημένων τους.

Αυτή τη σκηνή με τους μαγνητιστές να τη θυμάστε. Γιατί στην προεπαναστατική Γαλλία, οι φίλοι του Messmer είχαν κλέψει λεφτά απο κόσμο και κοσμάκη με τις τσαρλατάνικες θεωρίες τους. Γρήγορα οι ψύθιροι έφτασαν στα αυτιά του Λουδοβίκου 16ου ο οποίος ουτως ή άλλως μάλλον είχε μυριστεί ότι έρχεται...μπαρούτι, και σε μια προσπάθεια να δείξει στο πόπολο ότι το αφουκράζεται, εφτιαξε μια επιτροπή τριμελή για να επιλυθεί του ζητήματος. Η επιτροπή αυτή είχε την εξής σύσταση:

Πρόεδρος : Βενιαμίν Φραγκλίνος, φυσικός, πρέσβης της Αμερικής στη Γαλλία

Αντιπρόεδρος : Αντουάν Λαβουαζιέ, χημικός, γενικός έφορος του ταμείου του κράτους

Γραμματέας: Φρανσουα Γκυλοτίν, ιατρός, εφευρέτης της συσκευής αποκεφαλισμού

Η επιτροπή μάζεψε καμμια πεντακοσαριά ασθενείς στους οποίους εδεσε τα μάτια στο δάσος του Φωντενεμπλώ, για να μη βλέπουν. Στους μισούς απο αυτούς ο ερευνητής πλησίαζε τα χέρια του στον ασθενή, ενω στους άλλους μισους πλησίασε ενα μαγνήτη. Με άλλα λόγια, εγινε μια κλινική μελέτη με απλή τυφλή τεχνική.

Οπως φαντάζεστε, δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά αναμεσα στις δυο ομάδες. Οταν ο βασιλιάς κάλεσε τον Φραγκλίνο να του ανακοινώσει τα αποτελέσματα της μελέτης, ο Φραγκλίνος είπε τότε την παροιμιώδη φράση :

My lord, it is only Placebo!

Εκτοτε η λέξη placebo έγινε συνωνυμο της εικονικής θεραπείας. Οι μουσικόφιλοι της ιστοσελίδας θα με ρωτήσετε τι απέγινε με την όπερα του Mozart που πολύ πιθανόν γράφτηκε για να υποστηριχθεί ο φίλος του ο Messmer. Στην αρχή είχε χλιαρή υποδοχή. Πολύ μετα το θάνατο του, και κυρίως όμως στον 20ο αιώνα πήρε τη θέση που της αξίζει. Δυστυχώς όμως, τωρα τελευταία έχει αρχίσει και παραποιείται. Πολλοί απο αυτούς που την "ανεβάζουν" μη γνωρίζοντας την ιστορία των μαγνητιστών ή σε μια προσπάθεια τους να εκσυγχρονήσουν το νόημα της όπερας, αντικαθιστούν τους μαγνήτες με μια δηθεν σύγχρονη Ιατρική συσκευή. Να και μια φωτογραφία για την απόδειξη του αληθούς.

Οπότε εαν θέλετε να αγοράσετε το έργο αυτό για να το έχετε στη συλλογή σας, να προσέχετε τις...generic εκτελέσεις της!