απο τη φύση, στην παρα φύσιν πληροφόρηση

Καθημερινά έρχομαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Μορφωμένους ανθρώπους. Με δομημένη σκέψη. Με άποψη. Με μεράκι για δημιουργία στη ζωή τους. Με όνειρα και ιδανικά. Με νιάτα που πέρασαν στην αμφισβήτηση. Με γνώσεις. Ατελειώτες γνώσεις, εφαρμόσιμες και μή. Και η ώρα περνάει εξαιρετικά ευχάριστα. Δινω σε αυτούς, και παίρνω απο αυτούς. Μέχρι που κάποια στιγμή με ρωτάνε τι επαγγέλομαι. Κι όταν τους λέω ότι είμαι φαρμακοποιός, το μισό τους πρόσωπο σκοτεινιάζει, και το άλλο μισό φωτίζεται: Τοποθετούνται αμέσως κατηγορώντας το φάρμακο. Στην πορεία της συζήτησης αρχίζουν και μπερδεύονται. Θέλουν να κατηγορήσουν τις φαρμακευτικές εταιρείες, χωρίς απαραίτητα να κατηγορήσουν το φάρμακο. Και μετά, δειλά δειλά, σου το σκάνε το παραμύθι:

Να, εγώ παίρνω φυσικά φάρμακα!

Είμαι ο Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Εθνοφαρμακολογίας. Και όπως καταλαβαίνετε, τα φάρμακα φυσικής προέλευσης είναι για μένα βούτυρο στο ψωμί μου. Τα λατρεύω, τα πιστεύω, τα διαβάζω, τα προτείνω όπου έχουν ένδειξη και θεραπευτική θέση βασισμένη σε επιστημονική βιβλιογραφία. Η ρομάντζα όμως σταματάει κάπου εδώ. Δεν μπορώ να ακούω σαχλαμάρες γιατί με κάτι τέτοια εκτοπίζεται η θεραπευτική τους χρήση στην Ελλάδα απο τους σοβαρούς γιατρούς. Και πριν μου αρχίσετε τις διαμαρτυρίες για τους τρόπους προώθησης των φαρμακευτικών εταιρειών, θέλω να σας θυμίσω ότι και τα "φυσικά" απο εταιρείες παράγονται!

Μου λέει λοιπόν ο φίλος μου: Τα χημικά σου δρούν "χημικά", και τα "φυσικά" μου δρουν φυσικά! Μεγαλύτερη επιστημονική σαχλαμάρα δεν έχω ξανακούσει. Και τούτο διότι ΚΑΝΕΝΑ φάρμακο με εξαίρεση τα αντιβιοτικά δεν επιφέρει καινούργια λειτουργία στον οργανισμό. Ολα, μα όλα, να το ξαναπώ, ΟΛΑ μιμούνται τις λειτουργίες της φύσης και μοιάζουν με τα φυσικά μόρια διότι αυτά αποτέλεσαν το μόριο της φυσης. Τσάκα τσάκα, να σας δώσω ένα παράδειγμα: Ή σαλβουταμόλη που υπάρχει στο Aerolin και στο Berovent μοιάζει καταπληκτικά με την αδρεναλίνη και κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά. Με μια διαφορά. Η φύση μας έδωσε την αδρεναλίνη για να διαστέλει τους βρόγχους μας για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Οσο χρειάζεται για να ξεφύγει ένα θύραμα απο τον κυνηγό του. Στη φύση, εαν ένα ζωάκι πάσχει απο άσθμα είναι καταδικασμένο να φαγωθεί απο τον κυνηγό του. Αντίθετα, στον ανθρώπινο πολιτισμό, τροποιώντας το μόριο της αδρεναλίνης φτιάχθηκε η σαλβουταμόλη η οποία έχει την ιδιότητα να έχει μεγαλύτερη διάρκεια δράσης σε σχέση με τη γρήγορα αποδομούμενη αδρεναλίνη. Και αυτό έγινε για να χρησιμοποιηθεί μόνο απο τους ασθενείς που πάσχουν απο άσθμα. Η σαλβουταμόλη δρά στους ίδιους υποδοχείς που δρά και η αδρεναλίνη επειδή το σώμα καταλαβαίνει τι θέλει να κάνει το μοριο αυτό επειδη το σώμα έχει....ιδίαν πείρα. Εαν το σώμα μας δεν διέθεται το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, και εαν στις απολήξεις του δεν εκλυόταν αδρεναλίνη, η σαλβουταμόλη δεν θα υπήρχε, δεν θα ήταν φάρμακο. Τα άλλα είναι για αφελείς! Κι αν σας παραζορίσουν δείξτε τους το Digoxin, και ρωτείστε τους εαν θα το έκαναν OTC μια που έχει φυσική προέλευση!

Ενα άλλο επιχείρημα που ισχυρίζονται οι.....φυσικόπληκτοι είναι ότι είναι καλό να παίρνουν φυσικές βιταμίνες και όχι συνθετικές. Δεν είναι το ίδιο-ισχυρίζονται. Και μου το λένε αυτό άνθρωποι που έχουν σπουδάσει χημεία!

Σε αυτήν την κατηγορία φυσικόπληκτων, αφου δεχτώ ότι οι βιταμίνες μπορούν να παρασκευαστούν και συνθετικά, τους κάνω μια απλή ερώτηση: Με ποιό τρόπο οι παρασκευάστριες εταιρείες "φυσικών βιταμινών" αφαιρούν τις φυσικές βιταμίνες απο τα φρούτα και τα λαχανικά; Με κοιτάνε σαν χαζοί, ιδίως οι έχοντες σπουδάσει χημεία, γιατί καταλαβαίνουν ότι τους τσάκωσα αδιάβαστους: Οι φυσικές βιταμίνες απομονώνονται απο τα φυτά με χημικές μεθόδους όπως η εκχύλιση, στις οποίες χρησιμοποιούνται διάφοροι οργανικοί και ανόργανοι διαλύτες. Αρα που φαίνεται το φυσικόν της προέλευσης;

Συχνά μετά το πρωτο σοκ, επανέρχονται δρυμίτεροι: Μου λένε ότι υπάρχουν και ιδιοσκευάσματα που περιέχουν κομμάτια φυτών και έτσι οι επιμέρους συστάσεις τους σε βιταμίνες είναι ίδιες με αυτές που υπάρχουν επάνω στο ζων φυτό. Μπά; και με ποια μέθοδο συντηρείται το ξηρό φυτό στην κάψουλα; Γιατι δεν μουχλιάζει; Και απο πότε οι αναλογίες συστατικών μιας αποξηραμένης δρόγης είναι ίδιες με τις αντίστοιχες μιας φρέσκιας; Εκτός κι αν η αποξηραμένη δρόγη εμπλουτίζεται σε βιταμίνες μέχρι να έρθει στα ισια της. Και με τι βιταμίνη εμπλουτίζεται; φυσικής ή χημικής προέλευσης; Και εαν δούλευα σε εργαστήριο ποιοτικού ελέγχου πως θα καταλάβαινα τη διαφορά αφου οι φασματογράφοι καταγράφουν τις ίδιες ενδείξεις τόσο για τις ¨φυσικές" όσο και για τις συνθετικές βιταμίνες;

Στο τέλος, αφου δεν μπορούν να με πείσουν, μου το ρίχνουν στην "αύρα". Και τοτε καταλαβαίνω ότι ήρθε η ώρα να το ρίξω στο τσάμικο. Γιατί άν τολμήσω να τους ρωτήσω εαν οι πολυκατοικίες που κτίζουν με τα μπετά και τα τσιμέντα έχουν "αύρα"μια που τα συστατικά αυτά είναι φυσικής προέλευσης, όπως και το πετρέλαιο, τότε γελάνε αλλά δεν απαντούν.

Τελικά, μόνο στο φάρμακο η παραπληροφόριση δεν έχει όρια. Εδω, το παρα φύσιν φαίνεται απόλυτα λογικό. Φυσικά, αφου πουλάει ακόμα και στους πιο μορφωμένους! Αντε, και καλό σχεδιασμό της καψουλας με βάση τις αρχές του....Φεγκ Σουι!

Η κατάχρηση της κατάχρησης

Το τελευταίο διάστημα έχει γίνει της μόδας να μιλάνε όλοι για κατάχρηση αντιβιοτικών. Και καλά κάνουν. Τα περισσότερα αίτια είναι γνωστά, έχουν αναφερθεί χιλιάδες φορές απο τα ΜΜΕ και δεν θέλω να προσθέσω ένα ακόμα άρθρο που να αναθεματίζει την κατάχρηση.

Απο την άλλη μεριά, ο όρος κατάχρηση στα φάρμακα έχει ένα "ιδεολογικό" υπόβαθρο το οποίο λησμονείται συχνά απο τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με θέματα υγείας χωρίς να έχουν ανοίξει ποτέ το ταπεινότερο βιβλίο φαρμακολογίας που υπάρχει στον πλανήτη. Ποιό είναι αυτό το "ιδεολογικό" υπόβαθρο; Η διαφορά μεταξύ ενός ισχυρού και ενός αποτελεσματικού φαρμάκου.

Ετσι, εαν για παράδειγμα ο ιατρός συνταγογραφήσει ένα οποιοδήποτε άλλο αντιβιοτικό απο τήν ταπεινή αμοξυκιλίνη των 500 mg και ο ασθενής διαπιστώσει ότι η περιεκτικότητα του αντιβιοτικού του είναι πχ 1000 mg θεωρεί αμέσως ότι ο ιατρός του έγραψε "βαρύτερο" αντιβιοτικό και άρα, η ή κατάσταση του είναι πολύ άσχημη, ή ο ιατρός καταχράζεται.

Μια τέτοια σύγκριση θα κατέληγε στην παραπάνω ερμηνεία μόνο εαν τα δυο ιδιοσκευάσματα περιέχουν την ίδια δραστική ουσία. Οταν τα δυο ιδιοσκευάσματα περιέχουν διαφορετικές δραστικές ουσίες οι ασθενείς δεν μπορούν να το καταλάβουν και συχνά οδηγούνται σε παρερμηνεία.

Οι έννοιες όμως της ισχύος και της αποτελεσματικότητας συγχέονται πολύ συχνά και από τους γιατρούς: Ένα φάρμακο θεωρείται ισχυρό όταν χαρακτηρίζεται από μεγάλη αποτελεσματικότητα ανά μονάδα βάρους. Η ισχύς όμως δυο φαρμάκων μπορεί να συγκριθεί βάσει της δόσης του καθενός που παράγει το ίδιο κλινικό αποτέλεσμα και όχι συγκρίνοντας τα μεγέθη του κλινικού αποτελέσματος που προκύπτουν από την ίδια δόση. Η ισχύς από μόνη της δεν εμφανίζει σημαντικά πλεονεκτήματα. Εάν το φάρμακο Α είναι 10 φορές πιο ισχυρό από ένα φάρμακο Β, χωρίς να εμφανίζει άλλα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα, αυτό σημαίνει ότι απλά ο ασθενής θα πάρει δισκία μικρότερου μεγέθους!

Οι έννοιες της ισχύος και της αποτελεσματικότητας των φαρμάκων είναι ένα καλό εργαλείο για να μπορεί ο υγειονομικός επιστήμονας να διακρίνει την ποιότητα της επιστημονικής ενημέρωσης του φαρμάκου. Διαβάζοντας τα έντυπα καταλαβαίνει εαν αυτός που τα έγραψε ακολουθεί τους νόμους της φαρμακολογίας ή τους νόμους της φαρμακευτικής αγοράς. Η διάφορά ανάμεσα στους δύο αυτούς νόμους ονομάζεται "έκπτωση και πίστωση".

Ο Φαραώ Ραμσής ΙΙ και οι ιστορίες των νυχιών

Η μούμια της παραπάνω φωτογραφίας ανήκει σίγουρα στις πιο διάσημες μούμιες του κόσμου διότι ανήκει στον Φαραώ της Αιγύπτου Ραμσή ΙΙ. Ο Φαραώ Ραμσής ΙΙ πέθανε το 1213π.Χ.
Χάρις τους δεινούς Αιγυπτίους ταριχευτές, το σώμα του Ραμσή μας έδωσε πολύτιμες πληροφορίες, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και κοσμετολογικού τύπου πληροφορίες.

Η γυναίκα της φωτογραφίας που χτυπάει με τα νύχια της το τζάμι που προστατεύει τον Ραμσή, ίσως να μη γνωρίζει ότι με βάση την εξέταση που έγινε βρέθηκε ότι η υγεία του Φαραώ ήταν σε πολύ καλή κατάσταση για την ηλικία του. Εκείνο που είναι όμως εντυπωσιακό, είναι η κατάσταση των νυχιών του που είναι αρκετά μακριά. Εκείνοι που σύλησαν τον τάφο του, πίστεψαν ότι πρόκειται για μια μορφή κατάρας, έτοιμης να τους κατασπαράξει.Ο μύθος δεν άργησε να πλαστεί: Τα νύχια του ανθρώπου εξακολουθούν να μεγαλώνουν για κάποιο διάστημα μετά το θάνατό του.

Αρκετοί Φαρμακοποιοί ακούν καθημερινά τέτοιες ιστορίες τόσο από τους ηλικιωμένους όσο και από τους αμόρφωτους πελάτες τους. Μερικοί πελάτες μάλιστα, που για διάφορους λόγους είναι σχετικοί με τη γνώση της Ανατομίας είχαν μια αληθοφανή θεωρία για την αύξηση αυτή: Η μεταθανάτια συρρίκνωση των μαλακών ιστών γύρω από το νύχι προκαλεί αύξηση των νυχιών.

Η αλήθεια όμως είναι ότι τα νύχια παύουν να αναπτύσσονται μετά το θάνατο. Αυτό αποδείχτηκε με τη βοήθεια του Ραδιοφαρμάκου 3Η – θυμιδίνη. Μετά το θάνατο, τα κύτταρα της μήτρας δεν μπορούν να προσλάβουν το Ραδιοφάρμακο στον πυρήνα τους, επειδή δεν μπορούν να συνθέσουν DNA. Έτσι, η αναπαραγωγή των κυττάρων σταματά, και ο όνυχας παύει να αυξάνεται.

Επειδή όμως στα φαρμακεία δεν είναι δυνατόν να χορηγούμε ραδιοφάρμακα στους πελάτες μας για να τους εξηγούμε ότι τα κύτταρα των νυχιών τους έχουν ακόμη πολλά χρόνια για να ζήσουν, είναι καλύτερα να μεταφέρει ο φαρμακοποιός μια τέτοια κουβέντα προς την κατεύθυνση της ζωής, που σημαίνει υγεία και ομορφιά.


Εάν πραγματικά πιστεύετε ότι όλα στη ζωή είναι μια ματαιότητα, δεν χρειάζεται ούτε να εξειδικευτείτε στην κοσμετολογία ούτε να διαβάζετε φαρμακολογία. Εάν όμως πιστεύετε ότι μπορείτε να κάνετε αξιόλογα πράγματα στο φαρμακείο σας για να συνεισφέρετε στο «ευ ζην» του πελάτη-ασθενή σας, είναι προτιμητέο να ελέγξετε το χρώμα των νυχιών του (που ενίοτε υποκρύπτει είτε συστηματικά νοσήματα είτε ηλικιακές καταπονήσεις - που όμως διορθώνονται ή επικαλύπτονται) από το να συν-ασχοληθείτε με τον πελάτη σας για το τι θα γίνει με τα νύχια του όταν πεθάνει.

Ο επαγγελματίας φαρμακοποιός γνωρίζει ότι όταν ο πελάτης του θέτει τέτοια συζήτηση, το πρόβλημά του δεν είναι τα νύχια του, αλλά ο μεταφυσικός του φόβος. Και το αντίδοτο του μεταφυσικού φόβου είναι η ενίσχυση της ζωής, και μάλιστα της καλής ζωής.

Ας αφήσουμε άλλους να μιλάνε για θάνατο. Το επάγγελμα του φαρμακοποιού και ο χώρος του φαρμακείου είναι συνυφασμένα μόνο με την (καλή) ζωή. Αλήθεια, υπάρχει κανείς στον υπαρκτό κόσμο που να γνωρίζει την μαθηματική εξίσωση που μας βρίσκει το πότε ακριβώς θα πεθάνουμε; Μην προσπαθείτε να λύνετε τέτοιες εξισώσεις με τον πελάτη σας γιατί πραγματικά δεν είναι δική σας δουλειά αυτή. Ανήκει σε Άλλον…..

Το πλαστό το πασαπόρτι.....

Πρίν από κάποιες ημέρες σας περιέγραψα τις απόψεις μου για τον ταλαντούχο κύριο Χάνεμαν. Σήμερα λέω να σας γράψω για ένα «μόρτη» : Τον Antônio Egas Moniz (1874-1955) από την Πορτογαλία. Ο μόρτης αυτός αγαπητοί μου αναγνώστες ήταν γιατρός- νευρολόγος για την ακρίβεια. Ο πατέρας του ήταν πολιτικός και τον είχε βάλει να κάνει τον πρέσβη. Όπως καταλάβατε αυτό εδωσε στο «μόρτη» τη δυνατότητα να έχει απειρα επιστημονικά και πολιτικά “connaits”. Ο μόρτης ήταν ήδη γνωστός από το 1930 για την ικανότητα του να απεικονίζει αγγεία του εγκεφάλου μέσω έγχυσης ραδιοφαρμάκων σε αυτά. Ήλπιζε μάλιστα να λάβει το βραβείο Nobel για την τεχνική του αυτή και απογοητεύτηκε όταν αυτό δεν ήρθε.

Το 1935 σε ένα διεθνές νευρολογικό συνέδριο παρακολούθησε μια ανακοίνωση ενός πειράματος που έγινε σε χιμπατζήδες στους οποίους είχαν αφαιρεθεί οι δύο πρόσθιοι λοβοί του εγκεφάλου τους και φρόντισε να διαρρεύσει ότι και αυτός είχε σκεφτεί να προβεί σε παραπλήσια πειράματα σε ζώα, έχοντας παρατηρήσει το πόσο ήρεμα γίνονται μετά την επέμβαση.

Ο μόρτης λοιπόν σκέφτηκε να το εφαρμόσει σε ανθρώπους που έπασχαν από ψυχιατρικές διαταραχές όπως η μανιοκατάθλιψη με το σκεπτικό ότι εάν κατέστρεφε τα νεύρα που υπερλειτουργούν το ψυχιατρικό πρόβλημα θα λυνόταν. Στην αρχή δοκίμασε να εγχύσει οινόπνευμα μέσα στα νεύρα των ασθενών. Γρήγορα προχώρησε στην καταστροφή των δυο πρόσθιων λοβών με τη χρήση αιχμηρού αντικειμένου, μια διαδικασία που έγινε γνωστή ως λοβοτομή.

Έτσι, το 1936 ο Moniz δημοσίευσε τα «πολύ θετικά του αποτελέσματα» της λοβοτομής σε 20 ασθενείς που έπασχαν από άγχος, κατάθλιψη ή σχιζοφρένεια. Επειδή βιαζόταν να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα του και να τα κελαηδήσει στα κοννέ του, ο μόρτης μας περιορίστηκε στην παρατήρηση των ασθενών μόνο για λίγες μέρες μετά την επέμβαση ανακοινώνοντας περίτρανα τη μείωση της παράνοιας. Το γεγονός ότι οι ασθενείς εμφάνιζαν απάθεια δεν τον πολυαπασχόλησε. Έτσι, ο μόρτης έβαλε λυτούς και δεμένους να κελαηδήσουν την ανακάλυψη του που μετέτρεπε τα θηρία σε φυτά.

Στις ΗΠΑ περίπου 5000 ασθενείς το χρόνο υπέστησαν λοβοτομή κατά την περίοδο 1946-1949. Τον ίδιο χρόνο ο Μόρτης κύριος Moniz κέρδισε επιτέλους το Nobel Ιατρικής. Και θα του πήγαιναν όλα καλά εάν ένα ατυχές γι αυτόν περιστατικό δεν του χάλαγε τη μαγιά: Το 1950, σε κάποιον ασθενή που περίμενε να λοβοτομηθεί κάποια νοσοκόμα χορήγησε παραπάνω προμεθαζίνη (ω, ναι! Το ταπεινό Phenergan των 2 και κάτι Ευρώ!), και παρατήρησε ότι τα συμπτώματα του ασθενή ελαττώνονταν λες κι είχε κάνει λοβοτομή, χωρίς όμως να εμφανίζει τα συμπτώματα απάθειας (λέγε με φυτό) που προκαλούσε η λοβοτομή. Ήταν ο πρώτος ασθενής που σώθηκε, μέσα σε μια εποχή που η Μακαρθική Αμερική ετοιμαζόταν να κάνει λοβοτομή σε όσους ισχυρίζονταν ότι είναι .....κομμουνιστές!

Ο Φαρμακοποιός Paul Charpentier αποφάσησε να μελετήσει το ταπεινό μόριο της προμεθαζίνης και να το κάνει ισχυρότερο, με στόχο να ενισχύσει τις αντικαταθλιπτικές του ιδιότητες επεμβαίνοντας στο δακτύλιο της φαινοθειαζίνης. Έτσι, γεννήθηκε η χρωροπρομαζίνη, που έστειλε τη λοβοτομή και το μόρτη στο σπίτι τους.

Στο διαφημιστικό έντυπο εποχής που βλέπετε παραπάνω, η κοπέλα εκμυστηρεύεται στο γιατρό της ότι νομίζει οτι το γραφείο της είναι γεμμάτο κομμουνιστές. Λαμβάνοντας χλωροπρομαζίνη, τα συμπτώματα διακόπτονται και η ασθενής γλυτώνει τη λοβοτομή. Μια τέτοια διαφήμιση σήμερα θα απαγορευόταν. Εκείνη την εποχή όμως το συγκεκριμένο έντυπο έσωσε χιλιάδες υποψήφιους για λοβοτομή που χαρακτηρίζονταν άδικα ως κομμουνιστές και παράφρονοι.

Η ανακάλυψη της χλωροπρομαζίνης αποτέλεσε την πρώτη νίκη του φαρμάκου εναντίον του νυστεριού. Η δεύτερη νίκη του ήταν η ανακάλυψη της ρανιτιδίνης που έκανε αρκετούς χειρουργούς να ξεχάσουν πως γίνεται η εγχείρηση έλκους.

Τελειώνοντας για σήμερα φίλοι αναγνώστες θέλω να σας πώ ότι στην ιστορία του το φάρμακο ήταν και είναι άσπονδος φίλος του νυστεριού. Από τη μια μεριά, το φάρμακο κάνει ότι μπορεί για να στείλει το νυστέρι στο σπίτι του. Από την άλλη μεριά επειδή οι κρατούντες το νυστέρι, οι χειρουργοί δουλεύουν επίσης για το καλό του ανθρώπου, το φάρμακο κάνει ότι μπορεί για να τους βοηθήσει.

Όλοι αυτοί οι μεγάλοι και γενναίοι και πρωτοπόροι της χειρουργικής δεν θα είχαν κάνει την παραμικρή επέμβαση εάν δεν υπήρχαν τα αναισθητικά, τα γαγγλιοπληγικά, τα αντιαρρυθμικά , τα αντιβιοτικά, τα βροχοδιασταλτικά κι ένα σωρό άλλα φάρμακα που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης.

Εκτός εάν ανήκουν σε μόρτηδες όπως ο κύριος Moniz. Που το πασαπόρτι της καρδιάς τους τους είναι πλαστό……

αν τα φαρμακευτικά έντυπα μιλούσαν.....

Έσβησε το φως του δωματίου του. Δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει πως γίνεται όλες οι μελέτες να βγάζουν τους λαμπτήρες φθορισμού καλύτερους για την υγεία των ματιών κι εκείνου να του κάνουν τα μάτια σμπαράλια. Άναψε τη λάμπα του γραφείου του. Ααα, μάλιστα! Αυτή που κάνει σκιές επάνω στο χαρτί. Άναψε ακόμη ένα τσιγάρο, και φύσηξε τον καπνό προς τη λάμπα. Πάντα του φαινόταν ότι αυτό του έφτιαχνε την ατμόσφαιρα. Ξαναεξυσε το μολύβι του. Από το πολύ ξύσιμο όλο το απόγευμα του είχε μείνει το μισό. Και τι δεν θα 'δινε να το βάλει στ΄ αφτί του όπως οι μάστορες, αλλά θες το big company syndrome, θες η μόδα να χουνε όλοι -μανατζαρέοι και μη – κομπολόγια για να παριστάνουν το μάγκα, τον αποθάρρυνε από το να νοιώσει λίγο μάστορας. Και το χρειαζόταν πολύ ετούτη τη στιγμή. Έντυπο έφτιαχνε, πώς να μη νοιώσει έτσι; Έλα όμως που δεν του’ βγαινε το παραμύθι! Γιατί οι μάστορες ξέρουν τι κάνουν, δηλαδή κάνουν ότι θέλουν, και τους κοιτάς με σεβασμό, ακόμη και στα λάθη τους. Εδώ δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Το φάρμακο το ήξερε καλά. Κι εκείνο τον ήξερε καλά. Τίποτα δεν είχε αλλάξει στη μεταξύ τους σχέση. Κι όμως! Κάθε φορά που έπρεπε να φτιάξει έντυπο, όλη αυτή η μεταξύ τους σχέση επαναδιαπραγματευόταν. Κι αυτό γιατί η φαρμακολογική διάσταση που έχει το φάρμακο δεν είναι απαραίτητα ταυτόσημη με την αντιληπτή διάσταση που εχει στους ιατρούς.
Αυτά έλεγε και ξανάλεγε μέσα του. Κάπνιζε και ξανακάπνιζε. Έξυνε και ξανέξυνε. Άναβε τη λάμπα και την ξανάσβηνε. Έβγαζε τα γυαλιά του και τα ξανάβαζε. Έγραφε κι έσβηνε. Χαιρόταν και βλαστήμαγε. Κοιτούσε τα χαρτιά του και χάζευε στο ταβάνι. Ήθελε κάποιον να του μιλήσει, για να του απαντήσει ευγενικά ότι θέλει να μείνει μόνος. Το καταραμένο ρολόι του φαινόταν ότι έτρεχε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς κι ας ήταν quartz. Και το φάρμακο του, ευχή και κατάρα, τον κοιτούσε πάντα από τη θέση που το είχε τοποθετήσει δίπλα στη μολυβοθήκη του, με το ύφος της γυναίκας εκείνης που δεν θα μπορέσει ποτέ να κατακτήσει, ότι κι αν πει, ότι κι αν γράψει , ότι κι αν κάνει για εκείνη. Έκανε να σηκωθεί και ν’ ανοίξει την πόρτα για να ξεκαπνίσει ο τόπος, αλλά ένας θόρυβος από το γραφείο του τον σταμάτησε. Του φάνηκε ότι έπεσε κάποιο μολύβι, αλλά δεν ήταν και σίγουρος. Το μόνο σίγουρο ήταν όχι είχε ζαλιστεί από τον καπνό και τα τσιγάρα. Κι όμως…..φωνή ήταν. Αλλά ποιος; Από πού; Τι να θέλει νυχτιάτικα στα γραφεία;
-Τι θα γίνει με σένα κύριε προύχοντα του φαρμακευτικού μάρκετινγκ; Κάθε φορά που είναι να με φτιάξεις θα μου στρογγυλοκάθεσαι και πρέπει να σε βγάζουμε σηκωτό από ‘δω μέσα; Άντε άνθρωπε μου τελείωνε με μένα να φύγω από δω να πάω κι εγώ να δω κάνα ιατρό! Αμάν πια! Μ’ έπρηξες!
- Ποιος είναι; Δεν έχω όρεξη για πλάκα συνάδελφε…. Έλα αύριο να πιούμε καφέ. Φτιάχνω έντυπο και πρέπει να το έχω παραδώσει το πρωί, αλλιώς θα με κρεμάσουν!
-Ναι, σιγά! Tomorrow never dies!
-Αυτό πάλι τι είναι;
-Τίτλος από ταινία του James Bond, με πρωταγωνιστή τον James Bond.
- Δεν γίνεται! Ο James Bond είναι ένα μυθικό πρόσωπο που τον ρόλο του υποδύεται ένα πραγματικό πρόσωπο. Τέλος πάντων έλα μέσα να κάνουμε διάλειμμα. Κι εγώ το έχω ανάγκη.
-Να κάτσεις στ αυγά σου. Τόση ώρα μόνο διάλειμμα έκανες! Καιρός να δουλέψετε και λιγάκι κύριεεεε……σλογκανατζή!
-Μα ποιος είσαι; Που ξέρεις τι σκέφτομαι; Κύριε Διευθυντά, εσείς είστε;
-κεριά και λιβάνια! Διάλεξε αν θέλεις να είσαι το καλό παιδί ή το άξιο παλικάρι. Και τα δυο μαζί δεν πάνε. Χαλάει η μόστρα. Κι αν θες τη γνώμη μου, δουλειά σου είναι να είσαι το άξιο παλικάρι κι όχι το καλό παιδί, μικρό μου …πόνυ!
-Μα τι λαϊκισμός είναι αυτός κύριε! Σας παρακαλώ! Μιλάτε στον product manager του Skotomycesten®. Του νέου προϊόντος της εταιρείας που θα γίνει Blockbuster! Εσείς ποιος είστε;
- Είμαι η φωνή του εντύπου που πας να φτιάξεις τόση ώρα. Και σου ζητώ σεμνά και ταπεινά να πάψεις να με βασανίζεις και να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει αντί να το βάζεις να χορέψει. Φάρμακο διαφημίζεις, όχι τσιχλόφουσκα.
-Τι θες να πεις, δε σου αρέσουν τα μηνύματα μου; Αλλά εσύ τι ξέρεις από αυτά; Ένα κομμάτι χαρτί είσαι, και μάλιστα με ημερομηνία λήξης. Για να μη σου πω τι σου κάνουν οι ιατρικοί επισκέπτες και οι ιατροί συχνά-πυκνά…..
-Για πες….
-Σε πετάνε στο καλάθι των αχρήστων !
-Τις πταίει;
-Δεν έχω χρόνο να σου πω. Χαρτί είσαι .
-Ναι αλλά είμαι το χαρτί της σκέψης σου.
-Ε, τότε να κάνεις και τη ρεκλαμαντζού. Για να δω πόσο καλά με ξέρεις.
-Τι φάρμακο είπες ότι προωθείς;
-Το Skotomycesten® . Είναι ένα κολπικό αντιμυκητιασικό με πολύ καλά αποτελέσματα, και ασφάλεια που σκίζει.
-και τι μήνυμα του έβαλες;
- Skotomycesten®: το μόνο με αποτελεσματικότητα που «απογειώνει», και ασφάλεια που «ξεσκίζει».
- Έκτακτο! Επιθετικό και σεξουλιάρικο εεε; Πονηρούλη!!!
-Ε, καλά τώρα, σε τα μας…..Όλοι εκεί το πάνε το πράγμα, στο sex. Εκεί δεν κρύβεται η ποιότητα ζωής; Δεν κατάλαβα δηλαδή! Έρχεται ο άλλος και σου βάζει ρεκλάμα ότι το τάδε φάρμακο, που είναι για άντρες, κάνει αυτό που θέλουν οι γυναίκες! Έρχεται ο τρίτος, βάζει δυο μεσήλικες να χορεύουν, και ο μόνος που λείπει είναι ο Αττίκ και το άστα τα μαλάκια σου. Εγώ θα μείνω πίσω επειδή έχω αντιμυκητιασικό δηλαδή; Καλά όλα αυτά τα βιαγκροειδή, αλλά για να γίνει το sex πρέπει ο κόλπος να είναι στείρος μικροβίων. Γιατί δηλαδή το αντιμυκητιασικό μου να μην έχει μήνυμα που να παραπέμπει και λιγάκι στο….αυτό που θέλουν οι άντρες! Για να σε δω λοιπόν μικρή μου ρεκλαματζού: Εσύ τι καλύτερο μήνυμα θα έφτιαχνες με βάση το briefing που σου έκανα;
- Με βάση αυτά που μου πες, το μήνυμα μου θα ήταν το εξής: Skotomycesten®: κι αφήστε το να σέρνει καράβια.
- Παλάβωσες εντελώς; Θέλεις να με απολύσουνε;
- Αν είναι να σου κάνει καλό…..Γιατί σήμερα κατάλαβα δυο πράγματα δεν ξέρεις στη ζωή σου: Να φτιάχνεις μηνύματα και να καταλαβαίνεις τις γυναίκες.
- Για το δεύτερο δε σου πέφτει λόγος. Για το πρώτο να μου πεις.
-Κάνεις λάθος μικρέ μου προύχοντα. Εάν θέλεις να μάθεις για μηνύματα πρέπει να μάθεις για τις γυναίκες
-Εγώ δεν ξέρω από γυναίκες; Κάτσε να σου βγάλω φωτογραφίες να δεις πόσες γκόμενες είχα στη ζωή μου!
-Μη δυσκολεύεις περισσότερο τη θέση σου. Γιατί από ένα σημείο και μετά όσο περισσότερες είχες, τόσο λιγότερο ξέρεις να διαλέγεις. Αλλά εγώ δε μιλάω για σχέσεις. Σε ρωτώ ευθέως: Που έχεις μάθει εσύ, πως νοιώθει μια γυναίκα με κολπικές λοιμώξεις; Στη βιβλιογραφία; Στο άντρο της επίσημα καταγεγραμμένης πνευματικής εμμηνόπαυσης όπως θα έλεγε και ο Derrida; Δε μου λες μαρκετιστα μου; Σε γυναικοπαρέες έχεις βρεθεί; Γυναικοκουβέντες έχεις ακούσει;
-Όχι. Βαριέμαι και δεν έχω χρόνο γι αυτά.
-Γι αυτό δεν μπορείς να φτιάξεις μηνύματα για το αντιμυκητιασικό σου. Γιατί για να φτιάξεις ένα μήνυμα χρειάζεται να έχεις αυτό που οι αγγλοσάξονες αποκαλούν empathy. Έκλεψαν την ελληνική λέξη εμπάθεια για να περιγράψουν την κατάσταση εκείνη που καταλαβαίνεις και αφουγκράζεσαι τόσο πολύ τον άλλον που μπορείς να τον υποδυθείς σαν ηθοποιός και να γνωρίζεις επακριβώς πως σκέφτεται, πως νοιώθει και πως αντιδρά. Μόνο έτσι μπορείς να προσεγγίσεις τον άλλο πραγματικά
-Μα αυτά είναι για τους πωλητές! Εξάλλου, το έντυπο απευθύνεται στον ιατρό και όχι στην ασθενή.
-Ε, τώρα αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί τα έντυπα σου τα πετάνε κι οι δύο στο καλάθι των αχρήστων! Γιατί δεν έχουν να τους δώσουν τίποτα χρήσιμο. Εάν τα έντυπα ήταν γραμμένα στη γλώσσα των ασθενών, ο ιατρός θα αναγνώριζε την αλήθεια των μηνυμάτων τους. Δυστυχώς, τα περισσότερα έντυπα του φαρμάκου γράφονται από υγιείς πιτσιρικάδες που η μόνη τους σχέση με τον πραγματικό κόσμο της ασθένειας είναι….η βιβλιογραφική υποστήριξη. Εάν θες να φτιάξεις έντυπο για ένα φάρμακο που καταπολεμά μια νόσο θα πρέπει πρώτα να τη γνωρίσεις, και να νοιώσεις σαν να είσαι ο ίδιος άρρωστος από αυτή τη νόσο. Ένα τέτοιο έντυπο θα βοηθούσε τον ιατρό να εξοικειωθεί με τη φρασεολογία των ασθενών του και να συλλέγει περισσότερα στοιχεία από το ιστορικό τους. Τα άλλα του τα κουβαλάτε και με το Lancet.
-Και γιατί όλα αυτά θα πρέπει να ξεκινούν από το μήνυμα;
-Ξέρεις τι είναι μήνυμα;
-Φυσικά! Άνθρωπος του marketing είμαι! Μήνυμα είναι….η γραπτή απόδειξη του positioning ενός προϊόντος. Κάτσε να στο πω καλύτερα: Μήνυμα είναι….αυτό που μετατρέπει τις ιδιότητες ενός προϊόντος σε οφέλη. Δεν μ’ έπιασες πάλι ε; Να στο πω αλλιώς: Μήνυμα είναι…αυτό που του λες και του μένει στην γκλάβα του κεφαλιού του. Αυτό το μέρος που οι ιατροί αποκαλούν αμυγδαλωτό σώμα του εγκεφάλου.
-Τελείωσες;
-Ναι!
-Μην τραβάς το καζανάκι. Στην Αφρική διψάνε. Και μια που ούτε γι αυτά έχεις χρόνο, άκου τι έλεγε ο Αριστοτέλης: Μήνυμα, είναι μια πρόταση που όταν ειπωθεί ή διαβαστεί, προκαλεί την μήνυν, δηλαδή την έκδηλη αντίδραση του αποδέκτη. Με άλλα λόγια η διαφορά του μηνύματος από μια οποιαδήποτε άλλη πρόταση είναι ότι ενεργοποιεί άμεσα τον εγκέφαλο του παραλήπτη με τρόπο μοναδικό και μη αντιστρεπτό παρά μόνο εάν υπάρξει ένα ισχυρότερο μήνυμα. Κι εσύ φίλε μου, αντί να ψάξεις να βρεις πως θα φτιάξεις το σωστό μήνυμα και πως θα καταφέρεις να το περάσεις στον ιατρό, κάνεις ότι μπορείς για να το αποδυναμώσεις
-Τι θες να πεις, τώρα ότι δεν ξέρω τη δουλειά μου; Μήπως έχεις αλλεργία στα χρώματα που σε βάφω; Να το κάνουμε παστελάκι; Άντε , χαλάλι σου! Κάτι έμαθα από σένα απόψε!
-Να σου πω εγώ τι θα έπρεπε να μάθεις; Ότι είσαι εγωιστής και κρύβεσαι πίσω από το δάκτυλο σου. Το βλέπω στα μάτια σου. Φωνάζουν από μακριά: Βάλτε μπογιά μπόλικη στα έντυπα. Οι ιατροί είναι και άνθρωποι. Αυτό τους ξεκουράζει κι έτσι το μήνυμα γίνεται πιο εύπεπτο! Πάρτε κι ένα καλό στιλουδάκι στα παιδιά του sales force. Να δείχνουν με το στυλό στον ιατρό τα αποτελέσματα της μελέτης γιατί από μόνος του είναι βλάκας και δεν θα καταλάβει. Βάλτε και λίγο περφορέ! Να εντυπωσιάζεται από το πάνω κάτω, πήγαινε έλα στο έντυπο! Παιγνίδι θα του φαίνεται το σερφάρισμα στο internet! Μη μου κλαίγεσαι όμως μετά όταν θα βλέπεις το sales force να σε «ξεμπατζετιάζει». Γιατί όλα αυτά που κάνει, τα κάνει επειδή εσύ προσωπικά, είσαι ανίκανος να προστατέψεις το ίδιο σου το έντυπο. Θα το προστάτευες εάν μπορούσε να αναγνωριστεί από τον ιατρό ως βοήθημα πραγματικό και όχι ως διαφημιστική φυλλάδα. Για να γίνει βέβαια αυτό θα έπρεπε το έντυπο να έχει το χρώμα της ακτινογραφίας, και του σοβαρού περιοδικού αναφοράς. Τι; Θα είναι λιγότερο εντυπωσιακό; Να πας να δεις τη λίστα του Σίντλερ. Αποφάσισε εσύ τι θέλεις πραγματικά να κάνεις, και να είσαι σίγουρος ότι οι ρεκλαματζούδες που κυκλοφοράνε στις εταιρείες-τάχα μου περαστικές- θα προσαρμοστούνε γρήγορα στα νέα δεδομένα. Γιατί η αλήθεια είναι μία: Ο ιατρός όταν σκέφτεται ως ιατρός, δουλεύει σύμφωνα με τον Hermann στο επίπεδο του κάτω αριστερού τεταρτημορίου του εγκεφάλου του. Είναι το τεταρτημόριο εκείνο που χρησιμοποιεί για να πάρει ιστορικό και να λάβει αποφάσεις βασισμένο σε συστηματικά τακτοποιημένα στο μυαλό του στοιχεία. Έρχεσαι εσύ λοιπόν, του πασάρεις ένα έντυπο μουλτικολορ στα χρώματα και Μπωντλαιρ στα μηνύματα που το έφτιαξε μια άσχετη ρεκλαμαντζου του κέντρου των Αθηνών έχοντας πριν φτιάξει το νέο έντυπο μιας μπύρας, ενώ μετά έρχεται και το έντυπο της νέας σερβιέτας. Εκείνοι όμως δεν ξέρουν τον πελάτη τους, και προσπαθούν να τον μαντέψουν. Σε μας όμως ο πελάτης εχει ονοματεπώνυμο. Τους ξέρουμε έναν προς έναν. Επιτρέπεται τέτοια προσέγγιση; Το φάρμακο ανήκει στο βιομηχανικό μάρκετινγκ και όχι στο καταναλωτικό. Τώρα ξέρεις τι πραγματικά πιστεύω για σένα.
-Μα πως είναι δυνατόν να πιστεύεις αυτά για μένα, αφού εσύ είσαι…εγώ!
-Και λοιπόν; Θυμήσου πόσο φλύαρος είσαι όταν μιλάς για την καθημερινή σου δουλειά και πόσο σαφής, περιεκτικός και λάκωνας γίνεσαι όταν μιλάς για την επιστήμη που σπούδασες. Το ίδιο άτομο δεν είσαι;
-Ε και;
-Το λάθος που κάνεις στα έντυπα σου είναι ότι δεν μπορείς κατά βάθος να καταλάβεις τις ανάγκες του ιατρού. Εκεί που θα έπρεπε να πας να πιεις καφέ μαζί του, προτιμάς τις έρευνες αγοράς. Κι εκεί που πραγματικά χρειάζεσαι έρευνα αγοράς, φτιάχνεις μια που να σου δίνει τα αποτελέσματα που σε ανακουφίζουν γιατί βλέπεις η αλήθεια τσούζει. Ρωτάς τον ιατρό αν τον ενδιαφέρει η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια λες και για να πάρει ένα φάρμακο έγκριση δεν χρειάζεται να εχει και τα δυο. Τα βάζεις λοιπόν στο έντυπο σου. Πλάκα του κάνεις; Στη συνέχεια γράφεις στο ιατρό ότι η τάδε νόσος είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Και του βάζεις για φωτογραφία κάτι εξωπραγματικούς ασθενείς. Μου θυμίζεις τους καημένους τους μαύρους χριστιανούς της Αφρικής που μέχρι κι ο θεός τους λευκός είναι! Και στο τέλος, μου τραβάς και μια ζελατίνα για να με κάνεις γυαλιστερό . Η ευαισθησία σου για το περιβάλλον που πήγε; Έχω βαρεθεί να σε ακούω να μου μιλάς για το πόσο μεγάλη είναι η εταιρεία σου. Το πιπιλίζεις συνέχεια στο στόμα γιατί ακόμη δεν έχεις καταλάβει ότι η εταιρεία σε προσέλαβε για να γίνει μεγαλύτερη, κι όχι για να προστατεύει εσένα τον μικρό με το μεγάλο της όνομα. Λοιπόν: Καλό παιδί ή άξιο παλικάρι; Διάλεξε και πάρε. Και που’ σαι! Σέρνει καράβια και χωρίς το κολπικό σου υπόθετο. Δεν χρειάζονται λεφτά!
Παράτησε το γραφείο του ασυμμάζευτο. Παράτησε και τ’ αυτοκίνητο του στην εταιρεία. Πήρε το λεωφορείο και κατέβηκε στου Γκύζη. Στην Ελένη. Την Ελένη του IMS είκοσι κάτι. Την Ελένη τη δερματολόγο. Την Ελένη τη γυναίκα. Την Ελένη τη φίλη του. Την Ελένη -πελάτη του. Την Ελένη σύμμαχο του στη μάχη για καλύτερη ποιότητα ζωής. Απόψε θα μάθαινε ότι κάθε καλό έντυπο, σε κάποια Δρ Ελένη αρχίζει και τελειώνει! Κι όχι στα γραφεία των εταιρειών και τα studios των ρεκλαματζήδων!

Κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό

Ακούω καθημερινά παράπονα απο φαρμακοποιούς ότι για ένα ιδιοσκευασμα εξαιρετικά χαμηλής αξίας δαπανούν ατέλειωτες εργατοώρες στην προσπάθεια τους να συμβουλέψουν έναν ασθενή που αρνείται να δεχτεί τη συμβουλή τους, παραγκωνίζοντας άλλους ασθενείς που ευχαρίστως θα την άκουγαν. Ανεξάρτητα απο το τι πιστεύω (οτι δηλαδή ακόμα και αυτούς οφείλουμε να τους συμβουλέψουμε γιατί αυτή είναι η δουλειά μας, και αυτή πρέπει να είναι εαν δεν θέλουμε να δούμε κάποια μέρα τα φάρμακα να πουλιώνται σε σουπερ μάρκετ), οφείλω να πώ ότι δεν εργάζομαι σε φαρμακείο, και άρα είμαι έξω απο το χορό. Ετσι, σκέφτηκα να σας μεταφέρω μια πραγματική ιστορία που κελαιδήθηκε στο διαδίκτυο.

Κάποτε ένας φτωχός Σκωτσέζος αγρότης, ενώ καλλιεργούσε το χωράφι του, άκουσε τη φωνή ενός παιδιού που κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια… Αμέσως παράτησε τα εργαλεία του κι έτρεξε προς το μέρος ενός βούρκου, απ'όπου προέρχονταν οι φωνές. Τι να δεί; Ένα τρομοκρατημένο αγόρι, βυθισμένο κιόλας μέχρι τη μέση στη λάσπη, πάλευε μάταια να ελευθερωθεί ουρλιάζοντας. Χωρίς αργοπορία ο αγρότης έσωσε το αγόρι, που σίγουρα θα πέθαινε αργά και βασανιστικά..Την επομένη, μια φανταχτερή άμαξα με δύο άλογα σταμάτησε μπροστά από την αγροικία του. Κατέβηκε ένας καλοντυμένος ευγενής κύριος, που του συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει ο αγρότης.- Θα ήθελα να σας ανταμείψω για την πράξη σας, είπε ο κύριος. Σώσατε τη ζωή του γιου μου.- Όχι, δεν είναι δυνατόν να πληρωθώ για ότι έκανα, απάντησε ο Σκωτσέζος αγρότης, απορρίπτοντας την προσφορά.Την ίδια στιγμή, στην πόρτα του χαμόσπιτου εμφανίστηκε ο γιός του αγρότη.- Αυτός είναι ο γιός σας; Ρώτησε ο καλοντυμένος κύριος.- Μάλιστα, απάντησε με υπερηφάνεια ο αγρότης.- Θα κάνουμε μια συμφωνία. Αφήστε με να προσφέρω στο γιο σας το ίδιο επίπεδο μόρφωσης που απολαμβάνει ο δικός μου.Αν ο μικρός μοιάζει στον πατέρα του τότε, χωρίς αμφιβολία, μεγαλώνοντας θα γίνει κάτι για το οποίο και οι δυο μας θα υπερηφανευόμαστε.

Έτσι κι έγινε …Ο γιος του αγρότη παρακολούθησε τα καλύτερα σχολεία και αποφοίτησε από τη φημισμένη ιατρική σχολή του νοσοκομείου της Αγίας Μαρίας στο Λονδίνο.Είναι αυτός που κάποια στιγμή θα γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο ως σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ, ο πατέρας της πενικιλίνης!Έπειτα από χρόνια, ο γιος του ευγενούς κυρίου, που σώθηκε από το βούρκο, χτυπήθηκε από βαριά πνευμονία. Ποιός του έσωσε αυτή τη φορά τη ζωή; Η πενικιλίνη!Ποιό ήταν το όνομα εκείνου του ευγενούς κυρίου; Λόρδος Ράντολφ Τσώρτσιλ. Το όνομα του γιού του; Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ!Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή… Ο αμόρφωτος αγρότης, πατέρας του πατέρα της πενικιλίνης, έσωσε τη ζωή ενός παιδιού, που, μεγαλώνοντας, θα κυβερνούσε τη Μεγάλη Βρετανία και θα ονομαζόταν, διεθνώς, «Πατέρας της Νίκης» του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.Η έμπρακτη ευγνωμοσύνη του Λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία του Φλέμινγκ, που ανακάλυψε την πενικιλίνη, που θα έσωζε - για δεύτερη φορά - τη ζωή του γιου του Ουίνστον Τσώρτσιλ…Μια θαυμαστή ιστορία δυο διάσημων προσωπικοτήτων, που – κι επειδή ήταν διάσημοι - έγινε γνωστή.

Πόσες χιλιάδες κι εκατομμύρια ιστορίες ασήμων ή αγνώστων υπήρξαν, που γλύτωσαν - λόγω Τσώρτσιλ - από τη φρίκη ενός Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, που είτε θα παρατεινόταν σε διπλάσια χρόνια είτε θα οδηγούσε στη ήττα των συμμάχων και θα βύθιζε όλη την ανθρωπότητα στη άβυσσο της ναζιστικής σκλαβιάς! … Πραγματικά, ο φτωχός Σκωτσέζος αγρότης έκανε ένα καλό με αγνότητα καρδιάς, χωρίς υπολογισμό, γιατί πίστευε απλά στη δύναμή του. Και το καλό αυτό πήγε ανυπολόγιστα μακριά…

Αυτό εκφράζει και ο λαός μας με τη γνωστή παρότρυνση «Κάνε το καλό και ρίχ'το στο γιαλό». Πιστεύεις ότι θα το πάει μακριά… Ποτέ δεν ξέρεις σε πόσες και ποιες ακρογιαλιές θα το ταξιδέψει η μαγευτική, απέραντη, μυστηριώδης θάλασσα… Απλά την εμπιστεύεσαι, όπως το θείο Φως – του Ελύτη

O ταλαντούχος κύριος Hahnemann

Μου αρέσει φοβερά να διαβάζω παλιά βιβλία Φαρμακολογίας. Για την ακρίβεια καταβροχθίζω ότι κυκλοφόρησε μετά το 1900 και πρίν απο το 1950. Και το κάνω γνωρίζοντας ότι τα βιβλία αυτά είναι πλεόν ξεπερασμένα, ανακριβή, σε μερικα σημεία λανθασμένα με βάση τη γνώση που έχουμε σήμερα. Θα με ρωτήσετε τότε τι τους βρίσκω και τα διαβάζω. Να σας πώ: Τους βρίσκω ηρωισμό! Τι ηρωισμό; Του τύπου "ήρθε η ώρα να στείλουμε την αρρώστια σπίτι της". Για χρόνια δεν ξέραμε απο τι πραγματικά πέθαινε ο ασθενής. Το βρήκαμε. Κι ύστερα, για χρόνια δεν ξεραμε πως να φτιάξουμε ένα φάρμακο που να δουλεύει πραγματικά. Το μάθαμε. Και μετά, για χρόνια δεν ξέραμε το μηχανισμό δράσης του. Διαβάστε μας να σας πούμε!

Στην αρχή ο αναγνώστης των βιβλίων αυτών νομίζει ότι τα βιβλία έχουν γραφτεί απο λογοτέχνες κι όχι απο επιστήμονες. Μια προσεκτικότερη ανάγνωση τους θα τον πείσει ότι σφάλει στην κρίση του. Και τούτο διότι οι "λογοτέχνες" όπως ο Ιωακειμόγλου, ο Χρηστομάνος, ο Σάββας, κλπ κατάφεραν με τα φάρμακα της εποχής τους να καταπολεμήσουν την ελονοσία, να εμβολιάσουν τον πληθυσμό, να τον ανακουφίσουν απο τον πόνο, και όλα αυτά που σήμερα θεωρούνται τετριμένα. Διαβάζω στα βιβλία αυτά για τις πρώτες αντιβιώσεις, και καταλαβαίνω το πάθος του συγγραφέα να στείλει τα μικρόβια στο πυρ το εξώτερο. Και μαζί με αυτά, να στείλει στο διάβολο όλες τις προλήψεις, τις δησιδαιμονίες, τις προκαταλήψεις και τα ¨συμπαραμαρτούντα νοσήματα" που ταλιάνιζαν απο τους πολέμους και την πολιτική τον Ελληνικό πληθυσμό της εποχής εκείνης.

Κι ύστερα έρχεται η ώρα που σαν επαγγελματίας πρέπει να διαβάσω ένα σύγχονο βιβλίο φαρμακολογίας για να είμαι πάντοτε ενημερωμένος. Και τότε, δεν σας το κρύβω, ξενερώνω. Οι συγγραφείς τους είναι φοβισμένοι. Για κάθε γραμμή που γράφουν , πέρα απο την ψυχρή επιστημονική ουδετερότητα, την πλουμίζουν με 500 βιβλιογραφικές παραπομπές. Ο κόσμος τους είναι δύσπιστος. Το ότι το φάρμακο έχει παρατείνει το προσδοκιμο επιβίωσης και για το λόγο αυτό απειλεί κάθετα και οριζόντια το μέλλον των ασφαλιστικών ταμείων τους φαντάζει εκ των ουκ άνευ. Σημασία γι αυτούς έχει το να καταφέρουν να μην σχολιαστουν δυσμενώς απο διάφορους ταλαντούχους φωστήρες του φαρμάκου.

Εναν τέτοιο ταλαντούχο τύπο θεωρώ τον κύριο Σαμιουελ Χάνεμαν, ιδρυτή της ομοιοπαθητικής. Αηδιασμένος-λένε- απο την αποτυχία της ιατρικής να δώσει λύση στις ασθένειες των ανθρώπων το 19ο αιώνα, ανακάλυψε τα δικά του φάρμακα. Πού όσο τα αραιώνεις τόσο εκείνα δυναμοποιούνται! Τι λε-ρε-παιδι μου! Ούτε η λερναία υδρα του Ηρακλή δεν είχε τέτοιο τσαμπουκά (αγγλιστί potence). Και που λόγω της εξαιρετικής αραίωσης δεν ανιχνεύονται στο αίμα!

Λοιπόν, μικροί υποψήφιοι ταλαντούχοι, διαβάστε ιδέα: Οσοι απο σας πιάνει το χέρι σας στο γουδί είστε να ψάξουμε για ομοιοπαθητικό Doping και να τα ΄κονομήσουμε; Τι διστάζετε; Δεν θα σας ανακαλύψουν ποτέ, αφού τα ομοιοπαθητικά δεν κάνουν επίπεδα στο αίμα!!!! Και μη φοβάστε για το πως θα προχωρήσει το κλινικό μέρος: "Αθλητές" έχουμε!

Πως είπατε; Δεν γίνονται αυτά που λέω; Δεν άκουσα; Υπάρχει η θεωρία των υποδοχέων; Δεν ακούω τίποτα! Αφου ο ταλαντούχος κύριος Χάνεμαν κατάφερε να πείσει ένα σορό γιατρούς και φαρμακοποιούς να διαβάζουν στη φυσιολογία και τη βιοχημεία για τους υποδοχείς και μετά να χορηγούν φάρμακα που δεν ξέρουν πως δρούν αλλά εικάζουν γι αυτό , ποιός είμαι εγώ να φωνάζω; Ταπεινός φαρμακοποιός γαρ. Κι αφού ο κύριος Χάνεμαν κατάφερε να πείσει μορφωμένους ανθρώπους που σκέφτονται με τους νόμους αιτίου-αιτιατού να χρησιμοποιούν χημικές λερναίες υδρες και αυτό να το βαφτίζουν ολιστική αντιμετώπιση , ε τοτε εγω είμαι πραγματικά μικρός και ασήμαντος, και έτσι είναι, ενω ο κύριος Χανεμαν ήταν αν μη τι άλλο ταλαντούχος!

Υποκλινόμενος στό ταλέντο του κυρίου Χανεμαν οφείλω να σας πώ ότι εαν είχα φαρμακείο και μου ερχονταν οι ομοιοπαθητικώς ψωνισμένοι φίλοι μου δεν θα έκανα τίποτε για να τους αλλάξω τη γνώμη. Δουλεια μου είναι να είμαι συνεπής και να παρασκευάζω επιστημονικά σωστά το οποιοδήποτε φάρμακο, ακόμη και το ομοιοπαθητικό. Και τούτο διότι μπορεί κάποια μέρα να ανακαλυφθεί ότι εγώ εχω λάθος, και ο ταλαντούχος κύριος Χανεμαν τελικά είχε δίκιο. Μέχρι τότε όμως, όλες οι καλοσχεδιασμένες κλινικές μελέτες που δημοσιεύονται σε σοβαρά επιστημονικά περιοδικά δίνουν δίκιο στον κο Χανεμαν μόνο κατα 10%. Οσο δίκιο δηλαδή δίνουν και στο placebo.

Εκείνο όμως που τη δίνει με τους ομοιοπαθητικούς δότες και αποδέκτες είναι η φαινομενική παρθενιά του κόσμου τους που ορίζεται ως εξής: Οι φαρμακευτικές εταιρείες σπέρνουν μόνο τον όλεθρο, και το μόνο που κάνουν είναι να ρημάζουν τα λεφτά του κοσμάκη. Εμεις είμαστε οι αγνοί και ολιστικοί.

Χμ! κατι δεν μ΄αρέσει σε αυτό. Και για να μην γράψω κάτι ανακριβές, θα ήθελα να σας ρωτήσω τα εξής:

1. Ειναι αλήθεια ότι υπάρχουν πάρα πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα που εισάγονται έτοιμα απο φαρμακευτικές εταιρείες που ασχολούνται αποκλειστικά με την παραγωγή ομοιοπαθητικών φαρμάκων;


2. Η επίσκεψη στον ομοιοπαθητικό ιατρό αποζημιώνεται απο τα ασφαλιστικά ταμεία;


3. Ο ασθενής πληρώνει το ομοιοπαθητικό φάρμακο μετρητοίς για όλη του την αξία, ή ενα μέρος της δαπάνης του καλύπτεται απο τα ασφαλιστικά ταμεία όπως γίνεται με το ¨δυτικό¨;


4. Μπορεί να μου αναφέρει κάποιος ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο για τον καρκίνο, την ασταθή στηθάγχη, την κυστική ίνωση, τη νόσο του Gaucher, τη νόσο του parkinson, το AIDS, την πνευμονία απο πνευμονιόκοκκο, την απόρριψη μοσχεύματος; Σας παρακαλώ στην απάντηση μη χρησιμοποιήσετε φυτοθεραπευτικά ιδιοσκευάσματα διότι όπως γνωρίζετε αυτά περιέχουν φαρμακολογικά ενεργές ουσίες οι οποίες δρούν σε γνωστούς και μελετημένους υποδοχείς, και κατα συνέπεια η φυτοθεραπεία κακώς κατατάσσεται (στην Ελλάδα) στη συμπληρωματική Ιατρική.

Οτι και να μου απαντήσετε, θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι ο κύριος Χάνεμαν ήταν πραγματικά ταλαντούχος. Με την αγνότητα του βοήθησε πολλούς απο εμάς τους επαγγελματίες υγείας να βγάλουμε μπόλικο ζεστό παραδάκι "κάνοντας το καλό "στον ασθενή εις βάρος του καταραμένου χημικού δυτικότροπου πολυεθνικού αποικιοκρατικού φαρμάκου! Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά καλέ μου κύριε Χάνεμαν, που κι απο τη φωτογραφία σου και μόνο κοντεύεις να μας δείρεις: Ερχεται η γονιδιακή θεραπεία. Που της εύχομαι ολόψυχα να σε στείλει μια για πάντα στον παράδεισο. Μαζί με τον εξίσου "αθώο" πνευματικό, και τον κατα φαντασίαν "αθώο" ψυχολόγο.

Μέχρι τότε, ταλαντούχε μου κύρις Χάνεμαν, κερδίζεις κι εσύ επάξια μια θέση στο ταπεινό ιστολόγιο του φαρμάκου. Ελπίζω μόνο να μη με παρεξηγήσεις που θα σε κατατάξω στην ετικέτα φαρμακευτικό marketing αντί για την ετικέτα της φαρμακευτικής χημείας και της μοριακής φαρμακολογίας........Αλλωστε, λίγο το χεις με μπουρδες να θεραπευεις το 10% των ασθενών; Και βέβαια όχι! Αρκεί να μην έχω την ατυχία να ανήκω στο υπόλοιπο 90% που την πάτησε!